Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!Βασικά σημεία ομιλίας:
• Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας, δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες, από αμερικανικά και όχι ελληνικά ΜΜΕ, για χρηματισμό της.
• Εκτίθεστε και εκθέτετε την πατρίδα μας γιατί η κυβέρνηση δεν αντέδρασε ποτέ, ως όφειλε να είχε πράξει άμεσα, μόλις έγιναν γνωστές οι δηλώσεις της.
• Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στην θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες: στην άσκηση των καθηκόντων της για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.
• Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως … υποδειγματική σύμμαχος, έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο;, έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως πχ ο Κάθετος Διάδρομος για το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία με συγκεκριμένους, ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους – η σχετική, αναλυτική κοινοβουλευτική ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ παραμένει αναπάντητη…
• Όπως το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση με τον / την διάδοχό της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι δομικό. Αφορά στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, η οποία στην Ελλάδα του 2026 κι ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι σε πλήρη αναδιάταξη, ο Καναδός Πρωθυπουργός μιλά για ρήξη με ό,τι ξέρουμε ως σήμερα, με νέες ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων, ασκείται με όρους του χθες. Ασκείται υπό το ραντάρ της Ουάσινγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία – σαν να μην πέρασε μια μέρα από την δεκαετία του 1950, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι. Την εποχή του μετεμφυλιακού καθεστώτος της δεξιάς που αναζητούσε εσωτερικούς εχθρούς στο πρόσωπο αριστερών αγωνιστών και αντλούσε την ισχύ της, όχι από τον λαό, αλλά από την Ουάσινγκτον.
• Πράττετε ενοχικά αποκρύπτοντας τα έγγραφα σχετικά με την επιστροφή στην χώρα μας των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από μονές των Σερρών και της Δράμας. Μια δήθεν “ιστορική επιστροφή” που παρουσίασε πανηγυρικά η κυβέρνηση, περιγράφοντάς την ως “ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση”. Μια υπόθεση όμως με τόσες σκοτεινές πλευρές, ασάφειες και ανακρίβειες που μοιάζει περισσότερο με colpo grosso εξαπάτησης και παραπλάνησης της κοινής γνώμης παρά με εθνικό θρίαμβο.
• Μια υπόθεση για την οποία η κυβέρνηση κρατά στο σκοτάδι τη Βουλή, τα κόμματα, τους πολίτες. Η κυβέρνηση τηρεί σιγή ιχθύος και δεν απαντά στα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν: ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων αυτών; ποιος έχει την κατοχή τους; πρόκειται για παραχώρηση προσωρινή ή οριστική; υπάρχει δικαίωμα ανάκλησης ή επιστροφής;
• Ούτε εξηγεί γιατί, ενώ η ίδια χαρακτηρίζει τη συμφωνία μνημόνιο για την αμοιβαία «κατάθεση» κειμηλίων, το Υπουργικό Συμβούλιο της Βουλγαρίας κάνει λόγο για «αμοιβαία παράδοση για φύλαξη». Ούτε εξηγεί γιατί επέλεξε να παραδώσει τα οστά του τσάρου Σαμουήλ, ένα διαπραγματευτικό μέσο τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την επιστροφή του συνόλου των λεηλατημένων κειμηλίων. Ούτε εξηγεί γιατί δεν επικαλείται για τη διεκδίκηση των κειμηλίων τη Συνθήκη του Νεϊγύ του 1919, όπου γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε συγκεκριμένες υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων, και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954;
• Αυτά τα ερωτήματα είναι καίρια για την ουσία μιας συμφωνίας για την οποία κομπάζει η κυβέρνηση ενώ συνεχίζει να αποκρύπτει. Και αυτή η στάση της λέει πολλά για το είδος της πολιτιστικής διπλωματίας που ασκεί, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο ανταλλαγών, όπου η επιστροφή πολιτιστικών αγαθών θα εξαρτάται από αμφίβολα ανταλλάγματα και όχι από την ιστορική τεκμηρίωση και το δίκαιο που η κυβέρνηση επικαλείται επιλεκτικά.
• Από την υπόθεση Γκιλφόιλ μέχρι τα εκκλησιαστικά κειμήλια και τη Μονή Σινά, αυτή η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας από την εξωτερική πολιτική ως τον πολιτισμό. Και ο τόπος πρέπει να απαλλαγεί το συντομότερο από αυτήν.
Αναλυτικά η ομιλία:
Κυρίες και κύριοι, η χθεσινή αποπομπή της πρέσβειρας Γκιλφόιλ από τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ εκθέτει πολλαπλά την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εκθέτει όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Και επιβεβαιώνει ταυτόχρονα την κριτική που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με μία τραγική διορατικότητα, εν τέλει.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε, όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε η ελληνική κυβέρνηση για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες από αμερικανικά μέσα για τον χρηματισμό της.
Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης εκτίθεστε, αλλά εκθέτετε και την πατρίδα μας, γιατί δεν αντιδράσατε ποτέ ως οφείλατε. Έπρεπε να κάνετε άμεσα κάτι μετά από αυτές τις δηλώσεις. Είστε εκτεθειμένοι και εκτίθεται και η πατρίδα μας, γιατί η ελληνική κυβέρνηση εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στη θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης, πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες. Να σας τη θυμίσω γιατί εδώ και εφτά χρόνια την έχετε ξεχάσει:
Στην άσκηση των καθηκόντων για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως «υποδειγματική σύμμαχος», -έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο μόλις τις προάλλες;- έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως ο «Κάθετος Διάδρομος» και το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία βεβαίως με συγκεκριμένους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους.
Έχουμε καταθέσει σχετική αναλυτική κοινοβουλευτική Ερώτηση, την οποία κατά την προσφιλή σας συνήθεια την έχετε αφήσει αναπάντητη. Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη με την αποπομπή Γκιλφόιλ, γιατί, χωρίς ενημέρωση της Βουλής, χωρίς εχέγγυα διασφάλισης του δημόσιου συμφέροντος, προχώρησε σε αποφάσεις κρίσιμες για το μέλλον της πατρίδας μας, με μοναδική αναφορά την Πρέσβειρα.
Και προβλέπουμε ότι το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση και με τον/την διάδοχο της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι εν τέλει ένα πρόσωπο, είναι δομικό. Αφορά την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, η οποία στην Ελλάδα του 2026 και ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι σε πλήρη αναδιάταξη -ο Καναδός Πρωθυπουργός λέει ότι είναι σε ρήξη ότι ξέραμε, με νέες ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων- εσείς ασκείτε εξωτερική πολιτική με όρους του πιο σκοτεινού χθες. Με τα ραντάρ της Ουάσιγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τη δεκαετία του ’50, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι, την εποχή του μετεμφυλιακού καθεστώτος της Δεξιάς, που αναζητούσε εσωτερικούς εχθρούς στο πρόσωπο αριστερών αγωνιστών και αντλούσε την ισχύ της όχι από τον λαό, από την Ουάσιγκτον.
Φωτογραφιζόσασταν στη σειρά, με την προηγούμενη πρέσβη, με μια υπεροχή, εμείς οι υπόλοιποι που δεν φωτογραφιζόμασταν, δεν ξεχνούσαμε τις δηλώσεις ότι «είμαστε σκυλιά οι Έλληνες, σκυλιά που έπρεπε να μας μάθουν να μην κατουράμε στο χαλί». Και περιφέρατε αυτές τις φωτογραφίες και τις αγκαλιές ως μια υπεροχή μιας εξωτερικής πολιτικής που μας βύθισε στην αναξιοπιστία των ημετέρων οικονομικών συμφερόντων σας.
Το κεφάλαιο Γκιλφόιλ κλείνει, εκείνο της αλλαγής ρότας στην εξωτερική πολιτική παραμένει όμως ανοιχτό. Και εκτεθειμένη είναι η ελληνική κυβέρνηση και για την αλά καρτ αντιμετώπιση πολιτιστικών κυρώσεων και την εργαλειοποίηση για μικροκομματικά οφέλη των ανταλλαγών ή της επιστροφής πολιτιστικών αγαθών. Φέρνετε ορθά την κύρωση στη Βουλή, πράττετε όμως ενοχικά, αποκρύπτοντας τα έγγραφα για την επιστροφή των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία. Μια δήθεν «ιστορική επιστροφή» που η κυβέρνηση παρουσίασε ως «ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση».
Μια υπόθεση με τόσες ασάφειες, τόσες σκοτεινές πλευρές, τόσες ανακρίβειες, που μοιάζει με «κόλπο γκρόσο» παραπλάνησης παρά με εθνικό θρίαμβο.
Γιατί σιωπάτε απέναντι στις αποκαλύψεις της Πετράνκα Νεντέλτσεβα, επικεφαλής Τμήματος του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας;
Γιατί δεν λέτε τίποτα όταν μας λέει ότι «τα αντικείμενα δόθηκαν στην Ελλάδα απλώς προς χρήση, δεν δωρίστηκαν, δεν μεταβιβάστηκε η ιδιοκτησία τους».
Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει:
Ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων; Ποιος έχει την κατοχή τους; Είναι προσωρινή ή οριστική η παραχώρηση; Υπάρχει δικαίωμα ανάκληση ή επιστροφής; Γιατί η κυβέρνηση μιλάει για αμοιβαία κατάθεση κειμηλίων, ενώ η βουλγαρική κυβέρνηση για αμοιβαία παράδοση, για φύλαξη;
Γιατί παραδώσατε τα οστά του τσάρου Σαμουήλ; Ένα διαπραγματευτικό μέσω τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να εξασφαλίσετε την επιστροφή όλων των λεηλατημένων κειμηλίων;
Γιατί δεν επικαλείται τη Συνθήκη του Νεϊγύ, του 1919, η κυβέρνηση μας, που προβλέπει υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτά είναι καίρια ερωτήματα για τη συμφωνία, για την οποία η Κυβέρνηση κομπάζει, όπως είδαμε και στα σχετικά πλάνα, αλλά αποκρύπτει τα έγγραφα. Είναι μια πολιτική που δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο ανταλλαγών, όπου η επιστροφή πολιτιστικών αγαθών εξαρτάται από αμφίβολα ανταλλάγματα και όχι από την ιστορική τεκμηρίωση και το διεθνές δίκαιο.
Άρα από την υπόθεση Γκιλφόιλ ως τα οστά του τσάρου Σαμουήλ και ως αυτά που διαμείβονται με τη Μονή Σινά και διαβάζουμε διάφορες διαρροές σε σχετικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας για όλους μας, από την εξωτερική πολιτική μέχρι τον πολιτισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα κάνει οτιδήποτε για να απαλλαγούμε από αυτήν και από εσάς προσωπικά.
