Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!Αποσοβήθηκε στο… παρά πέντε της 14ης Σεπτεμβρίου η οριστική ακύρωση με την παρακατάθεση 1,05 εκατ. ευρώ – Όμως η «πρώτη φάση» καλύπτει μόνο ένα ελάχιστο κλάσμα των πραγματικών απαλλοτριώσεων για να πάρει σάρκα και οστά το έργο.
Μία αξιοσημείωτη πολιτική σύγκλιση και ένα μπαράζ ανακοινώσεων ικανοποίησης καταγράφεται με φόντο την παρακατάθεση των αποζημιώσεων για τις οδικές προσβάσεις του Νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού Αιγίου.
Λίγες ημέρες πριν από την εκπνοή της αυστηρής καταληκτικής προθεσμίας της 14ης Σεπτεμβρίου 2026 —οπότε και θα επερχόταν η εκ του νόμου αυτοδίκαιη ανάκληση των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων, στέλνοντας στις ελληνικές καλένδες ένα ακόμη κομβικό έργο της περιοχής, ανακοινώθηκε η έκδοση του σχετικού γραμματίου και η παρακατάθεση στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.
(Η ΑΠΟΦΑΣΗ):
Διακομματική «χημεία»
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο στην πολιτική ανάγνωση της υπόθεσης είναι η «συμπόρευση» δύο προσώπων με εντελώς διαφορετική κομματική αφετηρία: του «γαλάζιου» βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Ανδρέα Κατσανιώτη και του επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Αιγιάλεια Προορισμός», πρώην υφυπουργού του ΠΑΣΟΚ και πρώην προέδρου της ΕΡΓΟΣΕ, Κώστα Σπηλιόπουλου.
Ο δεύτερος, σε μια κίνηση με πολιτικό συμβολισμό, δεν δίστασε να πιστώσει ευθέως την επιτυχία στον κ. Κατσανιώτη, εξαίροντας την άμεση παρέμβασή του προς τον ΟΣΕ και το Υπουργείο Υποδομών:
«Ενημερώσαμε διεξοδικά […] τον βουλευτή της Ν.Δ. κ. Ανδρέα Κατσανιώτη, ο οποίος πρόθυμα ανέλαβε να πιέσει πολιτικά τον ΟΣΕ και το Υπουργείο […]. Ο Ανδρέας Κατσανιώτης πιστώνεται πολιτικά τη μεγάλη αυτή επιτυχία και οι συμπολίτες μας αυτό θα το αξιολογήσουν», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Σπηλιόπουλος, στρέφοντας παράλληλα τα πυρά του στην «απούσα» Δημοτική Αρχή Αιγιαλείας.
Από την πλευρά του, ο κ. Κατσανιώτης έσπευσε να ανταποδώσει το πολιτικό νεύμα, αναγνωρίζοντας εμμέσως τη διαχρονική προεργασία του κ. Σπηλιόπουλου, ο οποίος είχε εκκινήσει τις διαδικασίες ήδη από το 2014 στην ΕΡΓΟΣΕ:
«Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσοι συνέβαλαν διαχρονικά στη μελέτη, την ωρίμανση και τη διατήρηση του έργου. Σε τέτοια ζητήματα χρειάζονται συνεργασία, συνέχεια και συγκεκριμένο αποτέλεσμα», δήλωσε ο βουλευτής Αχαΐας.
ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ… | Η πικρή αλήθεια της “μιας σταγόνας στον ωκεανό” για τις απαλλοτριώσεις
Πίσω όμως από τα εύσημα, τις δημόσιες φιλοφρονήσεις και την επικοινωνιακή ανακούφιση, οι πραγματικές διαστάσεις και τα αληθινά νούμερα της υπόθεσης μάλλον μας προσγειώνουν κάπως άτσαλα και απότομα… Προς τι, πράγματι, οι πανηγυρισμοί και οι θριαμβευτικές δηλώσεις;
Πιο συγκεκριμένα, όπως αποκαλύπτεται από τα επίσημα στοιχεία της απόφασης και των ανακοινώσεων… «Η πρώτη φάση αφορά την προσωρινή τιμή μονάδας αποζημίωσης, συνολικού ύψους 1.050.000 ευρώ, ενώ έχουν ήδη διατεθεί 150.000 ευρώ.»
Το ποσό αυτό, δηλαδή, του 1,05 εκατ. ευρώ (μαζί με τις 150.000 ευρώ που είχαν προκαταβληθεί) αφορά αποκλειστικά και μόνο την πρώτη φάση και δη την προσωρινή τιμή μονάδας!
Το πλήρες σχέδιο, όπως είχε μελετηθεί και εξαγγελθεί πανηγυρικά κατά τα εγκαίνια του Σταθμού το 2019, δεν περιλαμβάνει απλώς έναν διάδρομο πρόσβασης, αλλά ένα ευρύτατο πλέγμα υποδομών:
- Τέσσερις (4) συνδέσεις: Δύο από την οδό Κορίνθου και δύο από τη Ν. Πλαστήρα – Τέμενης.
- Δύο μεγάλους κυκλικούς κόμβους και εκτεταμένες διαπλατύνσεις.
Συνεπώς, το 1 εκατομμύριο που κατατέθηκε στο Ταμείο Παρακαταθηκών δεν είναι παρά μια μικρή “ανάσα” για να μην πούμε “τεχνητή αναπνοή”, προκειμένου να μην χαθεί το έργο στα χαρτιά, στις 14 Σεπτεμβρίου. Αφορά, δηλαδή, ένα πολύ μικρό μέρος των συνολικών εκτάσεων και αποζημιώσεων που απαιτούνται. Και αντιθέτως, εκκρεμούν:
- Ο δικαστικός καθορισμός της οριστικής τιμής μονάδας.
- Η χρηματοδότηση και συντέλεση των επόμενων φάσεων των απαλλοτριώσεων.
- Η εξεύρεση γενναίας χρηματοδότησης για την εργολαβία, τη δημοπράτηση και την πραγματική κατασκευή του έργου.
Όπως επιβεβαιώνει με ειλικρίνεια, άλλωστε, και ο ίδιος ο κ. Κατσανιώτης στην ανακοίνωσή του:
«Η ολοκλήρωση της απαλλοτρίωσης αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να περάσουμε στην επόμενη φάση: την εξασφάλιση της χρηματοδότησης, τη δημοπράτηση και την κατασκευή του έργου.»
Συμπέρασμα:
Σε μια εποχή όπου το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης εφαρμόζει αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και ασφυκτικό έλεγχο δαπανών, το έργο απλώς κέρδισε χρόνο και απέφυγε τον ξαφνικό θάνατο. Για μια τοπική κοινωνία που βιώνει ακόμη το τραύμα της οριστικής απώλειας των ΤΕΙ και την απένταξη της σύνδεσης του λιμανιού με την Ολυμπία Οδό, οι πρόωροι θρίαμβοι περισσεύουν. Ο δρόμος μέχρι να μπουν μπουλντόζες παραμένει μακρύς και μάλλον αβέβαιος.
