Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος»
#AISFF5
21 – 28 Ιουνίου 2026
«Φωτίζοντας τον διάλογο»
Οι 13 ταινίες του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος Ντοκιμαντέρ
Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αιγίου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» επιστρέφει από τις 21 έως τις 28 Ιουνίου 2026 στον Κήπο του Πολύκεντρου Συνεδριακού Κέντρου και στα Παλαιά Σφαγεία Αιγίου, συνεχίζοντας να αναπτύσσει έναν δυναμικό πυρήνα κινηματογραφικής δημιουργίας στη Δυτική Ελλάδα.
Η φετινή διοργάνωση, με θεματικό άξονα «Φωτίζοντας τον διάλογο», εστιάζει στη δύναμη του κινηματογράφου ως μέσο παρατήρησης, καταγραφής και ουσιαστικής συνομιλίας με τον κόσμο. Μέσα από τις προβολές, τις συζητήσεις και τις παράλληλες δράσεις, το φεστιβάλ επιχειρεί να αναδείξει τον διάλογο ως καλλιτεχνικό εργαλείο, αλλά και ως αναγκαία κοινωνική και πολιτισμική διαδικασία.
Στο πλαίσιο αυτό, το Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα Ντοκιμαντέρ συγκροτεί έναν από τους πιο ουσιαστικούς πυλώνες της διοργάνωσης, παρουσιάζοντας ταινίες που προσεγγίζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα με κινηματογραφική τόλμη και βαθιά ανθρώπινη ευαισθησία.
Οι 13 ταινίες του φετινού προγράμματος διαμορφώνουν ένα τοπίο αφηγήσεων, όπου η μνήμη, η ταυτότητα, η καθημερινότητα, η απώλεια και η συλλογική εμπειρία μετατρέπονται σε κινηματογραφικές πράξεις παρατήρησης. Δημιουργοί από διαφορετικές χώρες και πολιτισμικά περιβάλλοντα συνομιλούν μέσα από τις εικόνες τους, αναδεικνύοντας τη δύναμη του ντοκιμαντέρ να φωτίζει αθέατες πτυχές του σύγχρονου κόσμου.
Οι 13 ταινίες του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος Ντοκιμαντέρ
I died in Irpin, της Anastasiia Falileieva – 11’ (Ουκρανία)
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η σκηνοθέτρια και ο σύντροφός της εγκαταλείπουν το Κίεβο και καταφεύγουν στο Ιρπίν. Για δέκα ημέρες παραμένουν εγκλωβισμένοι στην υπό πολιορκία πόλη, μέχρι που καταφέρνουν να διαφύγουν με την τελευταία αποστολή εκκένωσης. Ο χρόνος περνά, όμως η αίσθηση πως ένα κομμάτι της πέθανε στο Ιρπίν δεν την εγκαταλείπει ποτέ. Μέσα από μια προσωπική και βαθιά υποκειμενική ματιά, η ταινία ανασυνθέτει αυτή την αληθινή ιστορία επιβίωσης.
Dead Tongue, του José Jiménez – 25’ (Χιλή)
Το 1980, ο Ρικάρδο Ρίφο εκπαιδεύεται ως εκπαιδευτής σκύλων από την Ίνγκριντ Ολντερέκ, την ισχυρότερη γυναίκα της μυστικής αστυνομίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στη Χιλή. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, μέσα σε ένα αφιλόξενο και κατεστραμμένο τοπίο, ο αγρότης περιπλανιέται στοιχειωμένος από την αδυναμία να αρθρώσει τη φρίκη που έζησε.
Elysian Fields, της Anna-Maria Dutoit – 28’ (Γερμανία, Ελλάδα)
Σε έναν αιωνόβιο ελαιώνα, ο άνεμος διαπερνά τα ξερά φύλλα, φέρνοντας μαζί του τον φόβο της φωτιάς και της ξηρασίας. Περιπλανώμενη ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές μιας οικογένειας και τα δέντρα της, η ταινία ξεκινά μια αναζήτηση για την ελπίδα.
σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, του Ορέστη Ρούσκα – 21’ (Ελλάδα)
Στο νησί της Νάξου, ένας οινοποιός, ένας μελισσοκόμος, ένας μουσικός και ένας κάτοικος που επιχειρεί να αναβιώσει μια ιστορική γειτονιά αντιστέκονται σιωπηλά στον υπερτουρισμό, μέσα από τη δουλειά και τον τρόπο ζωής τους.
Felicidad, του Francesco Mastroleo – 19’ (Αυστραλία, Ιταλία, Ισπανία)
Ένας κηπουρός που εργάζεται σε ένα θέρετρο στο νησί Λα Πάλμα αποφασίζει να ανέβει στην κορυφή του ηφαιστείου για να φυτέψει έναν κήπο μέσα στα ερείπια. Την ίδια στιγμή, ένα νεαρό κορίτσι που κάνει διακοπές στο ίδιο ξενοδοχείο βιώνει την πλήξη, αναλογίζεται την έννοια της ουτοπίας και αναζητά την ευτυχία.
Πάσα στην Αλληλεγγύη. ΑΕΚ- ΠΑΡΤΙΖΑΝ 1999, της Ισμήνης Σακελλαροπούλου – 15’ (Ελλάδα)
Αυτό το 15λεπτο ντοκιμαντέρ αφηγείται το συγκλονιστικό ταξίδι της ποδοσφαιρικής ομάδας της ΑΕΚ στο εμπόλεμο Βελιγράδι του Απριλίου του 1999, εν μέσω των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ, για έναν φιλικό αγώνα με την Παρτιζάν. Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό, μαρτυρίες και δραματοποιημένες αναπαραστάσεις, η ταινία αποτίει φόρο τιμής στη δύναμη του αθλητισμού να ενώνει τους ανθρώπους πέρα από σύνορα, μεταφέροντας ένα παγκόσμιο μήνυμα ειρήνης, αλληλεγγύης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Στην Άκρη, της Μαρίας Πιλάτη – 29’ (Ελλάδα)
Ο Γιώργος υπήρξε ένα ανήσυχο και κακομαθημένο παιδί. Εξαιτίας μιας εκ γενετής αναπηρίας — γεννήθηκε με το ένα πόδι μακρύτερο από το άλλο — πέρασε δύο τάξεις του δημοτικού καθηλωμένος στο κρεβάτι του Νοσοκομείου Παίδων, υποβαλλόμενος σε μια πειραματική για την εποχή θεραπεία. Επιστρέφοντας στο χωριό του, στράφηκε στην εκκλησία και ακολούθησε τον μοναχικό βίο.
The Girl Looking for the Cabin, της Phane Montet – 30’ (Γαλλία)
Τον χειμώνα του 2011, ο νεαρός street artist Μπιλάλ Μπερενί ταξιδεύει στον μακρινό βορρά της Σουηδίας και απομονώνεται σε μια ξύλινη καλύβα, επιλέγοντας να ζήσει ως ερημίτης. Εκεί γράφει και εικονογραφεί το «The Cabin Notebook». Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο σκηνοθέτης ακολουθεί τα ίχνη του, αναζητώντας την καλύβα του· αναζητώντας τον κόσμο που αποτύπωσε. Ίσως και τον ίδιο.
Land of Salvation, της Ιφιγένειας Δημητρίου – 18’ (Ελλάδα)
Το Land of Salvation είναι μια ταινία μικρού μήκους που εκτυλίσσεται στον ιδιαίτερα φορτισμένο χώρο του Μουσείου Σωτηρία — του πρώην σανατορίου και ενός από τα σημαντικότερα πνευμονολογικά νοσοκομεία της Ελλάδας. Το όνομα «Σωτηρία» αποτυπώνει το πνεύμα φροντίδας που διαπερνά τον χώρο.
Η ταινία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της μόνιμης έκθεσης του μουσείου για τον αγώνα κατά της φυματίωσης και λειτουργεί ως προέκταση της αποστολής του: να διατηρεί τη μνήμη, να φωτίζει αθέατες ιστορίες και να προάγει τη συλλογική θεραπεία.
Συνδυάζοντας αρχειακό υλικό και μυθοπλασία, η ταινία αναπτύσσεται μέσα από τρία βασικά επίπεδα: τη συλλογή του μουσείου, το αρχείο των ασθενών και τον ίδιο τον χώρο. Η αφήγηση δομείται γύρω από τέσσερις χαρακτήρες που κουβαλούν θραύσματα προσωπικής και συλλογικής μνήμης. Καθώς η κάμερα περιπλανιέται στο υπό διαμόρφωση κτίριο, η αρχιτεκτονική μετατρέπεται σε ζωντανή παρουσία που συνομιλεί με την αφήγηση.
Η ταινία επαναπροσδιορίζει έναν τόπο του παρελθόντος, εκτυλίσσεται στο παρόν του μουσείου και ανοίγει έναν χώρο για το μέλλον. Αποτίει φόρο τιμής στην ιστορία του ιδρύματος, καταγράφοντας έναν τόπο που υπήρξε κάτι περισσότερο από γη: ένας τόπος αποδοχής, ένας τόπος θεραπείας, ένας τόπος σωτηρίας.
God-And-A-Half, της Margarida Assis – 25’ (Πορτογαλία)
Ένας άνδρας περιπλανιέται σε ένα εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο. Χρόνια μετά την τελευταία τους συνάντηση, ένα πρόσωπο του οποίου τη ζωή είχε κάποτε σώσει τον αναζητά στο παλιό του γραφείο, ώστε μαζί να ανασυνθέσουν τη μνήμη ενός κοινού παρελθόντος.
Five Seasons of my Childhood, του Besim Ugzmajli – 14’ (Ισπανία)
Ένα ταξίδι στις παιδικές αναμνήσεις φέρνει στην επιφάνεια μια νοσταλγία γεμάτη πόνο και αγάπη. Τίποτα δεν παραμένει όπως ήταν στην παιδική ηλικία· μόνο οι μνήμες περιπλανώνται ελεύθερες, φωτίζοντας εκ των υστέρων το παρελθόν. Το τοπίο και όλα όσα κάποτε υπήρχαν έχουν βίαια αλλοιωθεί και καταστραφεί. Οι εποχές έχουν πλέον εγκατασταθεί πάνω στα ερείπια μιας ταραγμένης μνήμης.
The unknown painting, του Niklas Poweleit – 11’ (Γερμανία)
Στο κλιμακοστάσιο μιας πιτσαρίας κρέμεται ένας άγνωστος πίνακας. Ως ένα από τα εκατοντάδες αντικείμενα ενός βιντεοπαιχνιδιού τύπου First-Person Shooter, περνά απαρατήρητος από τους παίκτες. Η ιστορία του, όμως, αποκαλύπτει ένα προνόμιο που παραμένει αόρατο.
ASPIS, του Antonio Romagnoli – 15’ (Ιταλία)
Μέσα σε ένα ανέγγιχτο φυσικό τοπίο, μακριά από κάθε ανθρώπινο ίχνος, μια οχιά ξυπνά από τη χειμερία νάρκη. Όπως κάθε χρόνο, επανέρχεται στον κύκλο της ζωής της χωρίς καμία μνήμη του προηγούμενου. Όμως κάτι αλλάζει, και μια νέα συνείδηση αρχίζει να αναδύεται.
Διοργάνωση: Δήμος Αιγιαλείας
Συνδιοργάνωση: Περιφερειακή Ένωση Δήμων Δυτικής Ελλάδας
