«ΤΡΙΓΩΝΑ – ΚΑΛΑΝΤΑ…»: Να τα πούμε;

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ  ΣΩΤ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

1) Παραμονή Πρωτοχρονιάς ώρα 9-10 το πρωί. Στη …στοά του Βίλλιου, που είναι πέρασμα, ατελείωτα …παιδιά τριγυρνάνε μεταξύ Ερμού και Πλατείας Αγ. Λαύρας (μέχρι την Κλ. Οικονόμου και την πρώην «Τρίγωνη» για τα ΚΑΛΑΝΤΑ).

Παραδοσιακό το έθιμο, αλλά αφενός, μου φαίνεται ότι πάρα πολλά βγήκαν μέσα στο κρύο και εν συνεχεία στην βροχή που έπιασε, λίγο αργότερα!

Στο καφέ διαβάζοντας τον πρωϊνό Τύπο της τελευταίας μέρας του 2025 μπήκαν πολλά και ο ιδιοκτήτης –προς τιμήν του- δεν «έδιωξε» κανένα. Εντύπωση μου έκανε ότι ορισμένα παιδιά ήσαν μόνα τους. Δηλαδή είδα ένα αγόρι μόνο του και ένα κορίτσι μόνο του, εκτός από τις δυάδες ή τριάδες. Παλιά, όταν ήμασταν εμείς παιδιά, δεν υπήρχε το φαινόμενο αυτό, δεν υπήρχε μοναχικός «ψάλτης» των καλάντων. Μάλιστα ορισμένα τώρα συνοδεύονται και από τις μαμάδες τους!!

Θυμάμαι τώρα το …άγχος μου να μάθω τα κάλαντα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς στην Α΄ Δημοτικού. Σαν τώρα βλέπω τον πατέρα μου να γράφει για τον …Γιαννάκη τα κάλαντα σε χαρτί, για να τα αποστηθίσω, την ώρα που η μανούλα έτρεχε να φροντίσει με τις αδελφές μου το χριστουγεννιάτικο νοικοκυριό. Είπαμε …τα παιδιά τότε δεν είχαν συνοδό!

Την άλλη μέρα, παραμονή, βγήκαμε 3άδα, ο γράφων, ο Γιώργος (δικηγόρος κι αυτός …σήμερα) και ο Σωτήρης, ο αδελφός του (οπτικός σήμερα), ο οποίος φαινόταν ότι θα γίνει …έμπορος από τότε αφού αυτοχρίσθηκε «Ταμίας» της παρέας. Εγώ ντρεπόμουν πολύ που …ζητάγαμε λεφτά –είναι αλήθεια- αλλά χαιρόμουν όταν στην κουζίνα του γειτονικού μου σπιτιού, στα «Εισόδια» ο Σωτήρης έκανε την διανομή και έπαιρνα το «μερτικό» μου, κάτι σαν μποναμά, απόρροια του εθίμου αυτού. Κάποια παιδιά, σαφώς λιγότερα, έβγαιναν τότε και την παραμονή των Θεοφανείων, αλλά «εμείς» όχι, άλλωστε ήσαν πολύ δύσκολα –μολονότι μου τα είχε γράψει κι αυτά ο …έρμος ο Σωτηράκης (τον πατέρα μου εννοώ).

Άλλες εποχές, πιο ωραίες, πιο φτωχές, τρίγωνο –ας πούμε- ελάχιστοι είχαν! Ήταν πολυτέλεια, ενώ σήμερα κανείς δεν λέει κάλαντα χωρίς ν’ ακούγεται ο ωραίος ήχος τους και άλλωστε το τρίγωνο κρατάει τον ρυθμό, άσε που καλύπτει λίγο και τα όποια …φάλτσα!

Στην πλατεία, βγαίνοντας από το καφέ, είδα και άκουσα κι άλλα παιδάκια, αλλά κάποια, λίγο χαζοχαρούμενα ξένα τραγουδάκια από τα μεγάφωνα της Κλ. Οικονόμου, κάλυπταν τις ωραίες παιδικές φωνούλες και έτσι μόνον ο ήχος των τριγώνων ακουγόταν!

«Τρίγωνα κάλαντα…», λοιπόν, κι …έφυγαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά!

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ.

Ως επίλογο περιγράφω μια σκηνή από τα …κάλαντα: Δύο πανέμορφα μελαχρινά αδελφάκια, ένα κοριτσάκι και ένα αγοράκι μικρότερο, με υπέροχες φωνές κι ένα αληθινό χαμόγελο –δύο για την ακρίβεια- με πρόσωπα που η παιδική …αγνότητα «ξεχείλιζε», μ’ έκαναν να χαμογελάσω πολύ και κυρίως να χαρώ για 1-2 λεπτά κι εγώ πολύ νιώθοντας σαν παιδί!

• Μπράβο παιδάκια μου, αναφώνησα!

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ!