ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Αγαπητοί μου συμπάσχοντες,
Προσέλθετε, κυκλώσατε και θαυμάστε! Η μεγάλη παράσταση της «Παιδικής Μέριμνας» ξεκινά. Ο θίασος είναι έτοιμος, τα κουστούμια σιδερωμένα και τα χαμόγελα λευκότερα από τον ασβέστη που λείπει από τους τοίχους των σχολείων μας.
Η Ιεροτελεστία της Φωτογραφίας
Μόλις σκάσει η άνοιξη ή πλησιάσει καμιά γιορτή, χτυπάει το καμπανάκι της «δημιουργικής απασχόλησης». Δήμαρχοι με το βλέμμα του οραματιστή, αντιδήμαρχοι με το μπλοκάκι των ψηφοφόρων ανά χείρας και τοπικοί ταγοί, ορμούν στα σχολεία.
Το επιχείρημα; «Για το καλό των παιδιών μας!». Η πραγματικότητα; «Για το καλό του προφίλ μας στα σόσιαλ και στα τοπικά σάιτ!».
Εκεί, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που από παιδαγωγοί μετατρέπονται εν μια νυκτί σε ταξιθέτες, τροχονόμους, ντεκόρ και υπαλλήλους των αιρετών, στήνουν το σκηνικό. Τα παιδιά χάνουν μάθημα, αλλά κερδίζουν βόλτα με το ποδήλατο ή μια θέση πωλητή σε ένα παζάρι για καλό σκοπό , υπό το βλέμμα των τοπαρχών, που καμαρώνουν σαν «γύφτικα σκεπάρνια» μπροστά στις κάμερες, ακολουθώντας πιστά το δόγμα «όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη».
Υποδομές από Χαρτόνι
Είναι πραγματικά να απορείς με το θράσος τους. Φωτογραφίζονται με πλατιά χαμόγελα, την ώρα που:
• Καλοριφέρ κάνουν απεργία πείνας το χειμώνα.
• Κεραμίδια παίζουν το παιχνίδι «θα πέσω – δεν θα πέσω».
• Η «υλικοτεχνική υποδομή» εξαντλείται σε άχρηστα κιτ ρομποτικής και σε τάμπλετ της κακιάς ώρας.
Αλλά τι πειράζει; Έχουμε Bazaar Αγάπης! Έχουμε Καρναβάλια! Έχουμε Ποδηλατάδες! Έχουμε Τρελές Ολυμπιάδες! Έχουμε υποτελή και υπάκουα δασκαλάκια.!Έχουμε τον στημένο μπερντέ μιας χαζοχαρούμενης καθημερινότητας που συντηρεί ψευδαισθήσεις, με τους κομματάρχες και τους τοπάρχες να μοιράζουν επαίνους και έπαθλα χωρίς αντίκρυσμα, σε ένα Θέατρο Σκιών της τρύπιας δεκάρας.
Τις πταίει;
Το ερώτημα παραμένει ορφανό. Ποιος φταίει; Φταίει ο δήμαρχος που βρίσκει «γήπεδο» να παίξει μπάλα; Φταίει ο υπουργός του τίποτα που τον προσκυνούν οι ραγιάδες; Όχι, φίλοι μου. Φταίμε εμείς. Εγώ, εσύ, ο καθένας που ανέχεται να του ευνουχίζουν την αξιοπρέπεια.. Φταίμε εμείς που στεκόμαστε στο πεζοδρόμιο και χειροκροτάμε την «παρέλαση της υποκρισίας». Εμείς που δεχόμαστε το «δήθεν» για να μη χαλάσουμε το καραγκιοζιλίκι ως επίσημη γλώσσα της επικοινωνίας , ενώ οι ανάγκες των παιδιών μας θυσιάζονται στον βωμό της δημόσιας σχέσης.
Σοβαρότης μηδέν. Υποκρισία στο έπακρο. Αν όλοι αυτοί οι ψευτοταγοί αγαπούσαν πραγματικά τα παιδιά, θα γύριζαν τη γη ανάποδα για να διασφαλίσουν συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας. Αλλά βλέπεις, η στατική ενίσχυση ενός κτηρίου δεν βγάζει καλή σέλφι. Ενώ η <<φαρσοκωμωδία >>… έχει χρώμα και «δόξα»!
Και στα δικά μας με υγεία, σύντροφοι της ανοχής !!!!!!
















