ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Κυριακή μεσημεράκι κάνω μπάνιο στον Αη – Νικόλα (προσοχή παιδιά, μη την γράφετε Αλυκή την περιοχή μέχρι του «Γαλάνη» , για όσους ξέρουν. Από εκεί και πέρα αρχίζει η «Αλυκή»! Τέλος πάντων, υπάρχουν και χειρότερα, κάποιοι γράφουν Αλυκή και εννοούν όλη την περιοχή κάτω από τις γραμμές του τρένου, εάν είναι δυνατόν).
Μπαίνω στο θέμα: Καθώς κολυμπάω έως του «Μπαλή» κι ακόμα πιο πέρα, επιστρέφοντας προς το «εκκλησάκι» , 3 ναούς βλέπω μπροστά μου. Και οι 3 αφιερωμένοι στην Παναγία μας. «Εισόδια», απέναντι μου, «Φανερωμένη» πιο πάνω και στο βάθος η Πολιούχος μας, η Παναγία η Τρυπητή. Και οι τρεις πανέμορφοι, οι δύο με τους εξαιρετικά όμορφους και μεγαλοπρεπείς τρούλους των Εισοδίων και της Φανερωμένης, έργα «Τσίλλερ» του μοναδικού! Δεσπόζουν στο πανέμορφο Αίγιο μας. Και στην άκρη της παραλιακής πόλης μας, η κάτασπρη, πάλλευκη Παναγία Τρυπητή, η ΤΗΝΟΣ του Αιγίου (προσοχή … κύριε «διορθωτά»: μην γράψετε Αιγαίου). Στην άκρη της πόλης, αλλά στο κέντρο των καρδιών μας βρίσκεται η Πολιούχος μας προστάτις και άγρυπνος φρουρός ολόκληρης της πόλης του Αιγίου.
Και τώρα, ένα ψηφιδωτό τοποθετήθηκε ψηλά-ψηλά στο Ναό της ομορφαίνοντας την ακόμα πιο πολύ…
Και σε λίγο και τα «Εισόδια» τα… αναμορφωμένα θα λειτουργούν και πάλι.
Αίγιο λοιπόν: Όλη η πόλις «αφιερωμένη στην Παναγία μας. Φανερωμένη, η Μητρόπολη μας, «Τρυπητή» και «Εισόδια»! Μια πόλις πραγματικά, «ΠΑΝΑΓΙΟΣΚΕΠΑΣΤΗ»!…