Το παιδί ανήκει στη μάνα – Ο λογαριασμός στον πατέρα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα ο πατέρας έχει δικαιώματα.

 Στα χαρτιά.

Στην πράξη έχει υποχρεώσεις.

 Και αποδείξεις πληρωμής.

Η διατροφή πρέπει να καταβάλλεται στην ώρα της.

 Η αγάπη μπορεί να περιμένει.

Η επικοινωνία επίσης.

Ακόμη και πέντε και δέκα  χρόνια.

Το σύστημα είναι δίκαιο.

 Έτσι λέει το ίδιο.

Μετράει ευρώ.

 Όχι αγκαλιές.

Ελέγχει καταθέσεις.

 Όχι χαμένες παιδικές ηλικίες.

Τιμωρεί τον πατέρα που δεν πληρώνει.

 Αλλά αδυνατεί να προστατεύσει τον πατέρα που δεν βλέπει το παιδί του.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η μητέρα που μπερδεύει την αγάπη με την ιδιοκτησία.

Δεν χρειάζεται να απαγορεύσει τίποτα.

Αρκεί να δηλητηριάσει τη μνήμη.

Να φυτέψει αμφιβολίες.

Να κάνει την αγάπη ενοχή.

Και την απόσταση συνήθεια.

Το παιδί μεγαλώνει.

 Μαθαίνει να απορρίπτει πριν μάθει να κρίνει.

Και ο πατέρας;

Πληρώνει.

Όχι μόνο τη διατροφή.

Πληρώνει γενέθλια χωρίς ευχές.

 Γιορτές χωρίς φωνές.

Χριστούγεννα χωρίς μια αγκαλιά.

Πληρώνει με πέντε χρόνια σιωπής.

Το παιδί μεγαλώνει.

Ενήλικο πια.

 Ελεύθερο, υποτίθεται, να αποφασίσει.

Μόνο που κανείς δεν του εξήγησε πως η ελευθερία χρειάζεται και αλήθεια.

Και η Δικαιοσύνη;

Τυφλή, ως γνωστόν.

Τόσο τυφλή, που πολλές φορές δεν βλέπει ούτε το παιδί που χάνει τον πατέρα του. Ούτε τον πατέρα που χάνει το παιδί του.

Αλλά βλέπει πεντακάθαρα την ημερομηνία καταβολής.

Ας μην αδικούμε το σύστημα.

Δεν διαλύει οικογένειες.

Απλώς παρακολουθεί τη διάλυσή τους με σφραγίδες, υπογραφές και αριθμούς πρωτοκόλλου.

Και όταν τελειώσουν όλα, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη.

Η μητέρα δηλώνει πως προστάτευσε το παιδί.

Το σύστημα δηλώνει πως τήρησε τον νόμο.

Το παιδί δηλώνει πως δεν θέλει τον πατέρα του.

Μόνο ο πατέρας δεν δηλώνει τίποτα.

Περιμένει.

Γιατί υπάρχει κάτι που δεν χωράει σε δικαστικές αποφάσεις.

Ο πατέρας δεν παύει να είναι πατέρας επειδή κάποιος έπεισε το παιδί του να πάψει να τον βλέπει έτσι.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο τραγικό.

Όταν ένα παιδί διδάσκεται να μισεί τον έναν γονιό του, δεν χάνει μόνο έναν πατέρα. Χάνει και ένα κομμάτι του εαυτού του.

Αυτό, δυστυχώς, δεν αποζημιώνεται.

Ούτε με διατροφή.

Ούτε με δικαστική απόφαση.

Ούτε με ένα καθυστερημένο <<συγγνώμη>>.

Γιατί τα χρήματα επιστρέφονται. Τα χρόνια όχι.