Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!
του Αχιλλέα Ροδίτη
Η Ελλάδα του 2.0, των «έξυπνων» πόλεων και της ψηφιακής μετάβασης, φαίνεται πως στο Αίγιο έχει κολλήσει σε μια άλλη εποχή – εκείνη της «πατέντας» και του εξευτελισμού.
Στην είσοδο του κτιρίου που στεγάζει το Λιμεναρχείο και το Τελωνείο Αιγίου, μια πινακίδα στέκει εκεί για να υπενθυμίζει ότι το ελληνικό κράτος όταν αδυνατεί να προσφέρει τα αυτονόητα, επιστρατεύει το… χιούμορ του παραλόγου.
«Χτυπήστε το κουδούνι και περιμένετε»
Το μήνυμα είναι σαφές: “Αν είσαι συμπολίτης μας με κινητικά προβλήματα, αν είσαι ΑμεΑ, αν είσαι ηλικιωμένος που δεν μπορείς να ανέβεις τις σκάλες, το κράτος… σου έχει τη λύση. Δεν είναι η ράμπα, δεν είναι το ασανσέρ, δεν είναι η αξιοπρέπεια. Είναι ένα κουδούνι.
Σαν να παραγγέλνεις σουβλάκια ή σαν να περιμένεις τον κούριερ, ο πολίτης καλείται να σταθεί στο πεζοδρόμιο, να «χτυπήσει» και να περιμένει τον ένστολο υπάλληλο να κατέβει από τον όροφο για να τον εξυπηρετήσει στο «πόδι». Μια εικόνα που προκαλεί θλίψη και οργή, αναδεικνύοντας το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «συμπερίληψης» και τη σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.
Η «πατέντα» ως υποκατάστατο του πολιτισμού
Είναι να απορεί κανείς: Πόσα χρόνια χρειάζονται για να τοποθετηθεί ένας μηχανισμός πρόσβασης σε ένα κτίριο (η μεταφορά της υπηρεσίας έγινε μετά από σεισμό -προσωρινά μάλλον αλλά ως συνήθως ισχύει και εδώ το ‘ουδέν μονιμότερο…’); Πόσες μελέτες πρέπει να γίνουν για να μην αντιμετωπίζεται ο ανάπηρος συμπολίτης μας ως «βάρος» που πρέπει να εξυπηρετηθεί στο πεζοδρόμιο;
Το Λιμεναρχείο και το Τελωνείο –δύο από τις πιο νευραλγικές υπηρεσίες– στεγάζονται σε έναν χώρο που αποκλείει de facto μια μερίδα των φορολογουμένων πολιτών. Αντί για υποδομές, προσφέρουν… «ντινγκ-ντονγκ». Είναι η αποθέωση της προχειρότητας. Είναι η παραδοχή ενός κράτους που σηκώνει τα χέρια ψηλά, μπροστά σε μια σκάλα!!
Ευθύνες που «χτυπούν» καμπανάκι
Η ευθύνη βέβαια δεν είναι των υπαλλήλων οι οποίοι αναγκάζονται να κάνουν τους «δρομείς» πάνω-κάτω για να καλύψουν τις τρύπες του συστήματος, είναι της πολιτείας, των υπουργείων και των όποιων αρμόδιων φέρουν υπηρεσιακά αυτή την ευθύνη. Διότι άπαντες προφανώς θεωρούν ότι… μια πινακίδα με οδηγίες «κουδουνίσματος» αποτελεί κοινωνική πολιτική!
Σε μια χώρα που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή, η πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ακούγεται καλά το κουδούνι. Η αξιοπρέπεια του πολίτη δεν είναι προαιρετική.
Μέχρι να το καταλάβουν αυτό οι αρμόδιοι, το Αίγιο θα παραμένει μνημείο της ελληνικής πραγματικότητας που λέει ότι σε αυτό το κράτος ενίοτε η… ισότητα σταματάει-σκοντάφτει στο πρώτο σκαλοπάτι.
