Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!«Έρημος δρόμος ξεκινά/στου χωρισμού την άκρη/ξέρω πως δε θα ‘ρθείς ξανά, μα δεν κυλά το δάκρυ. Ξέρω πως δεν θα ‘ρθείς ξανά/ άλλη φορά δεν θα σε δω, όμως για ‘μένα είσ’ εδώ/ είσαι παντού και πουθενά…»: Οι παραπάνω στίχοι που με τόσο ιδιαίτερα ερμήνευσε η ίδια αντανακλούν τα συναισθήματα που γεννά στο πανελλήνιο η απώλεια της Μαρινέλλας. Γιατί το τετελεσμένο του θανάτου της, που επισημοποιείται σήμερα με την κηδεία της, μοιάζει παντελώς αταίριαστο με μια προσωπικότητα τόσο ζωντανή και φωτεινή όσο η δική της.
Για πολλές γενιές Ελλήνων που μεγάλωσαν με τα τραγούδια της η Μαρινέλλα ήταν ζωή, χαρά, γλέντι αλλά και πάθος και βαθύ συναίσθημα. Ήταν η γυναίκα που δεν λύγισε ποτέ στις δυσκολίες, δεν συμβιβάστηκε, δεν εξαρτήθηκε από κανέναν, δεν φοβήθηκε τι θα πει ο κόσμος και χάραξε τη διαδρομή της, προσωπική και επαγγελματική, με βάση τα όνειρα και τα «θέλω» της.
Για έξι και πλέον δεκαετίες…ήταν παντού: Στα λαϊκά πάλκα της δεκαετίας ‘55 -΄65 κάνοντας μοναδικά σεκόντα στον Στέλιο Καζαντζίδη, στις ελληνικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, στην Eurovision, στους δίσκους των πιο γνωστών Ελλήνων συνθετών, σε κάποιες από τις μεγαλύτερες λαϊκές αλλά και έντεχνες επιτυχίες, στη σκηνή του «Σκορπίου» με τον Κώστα Χατζή, στις μεγάλες πίστες με τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Γιάννη Πάριο, στην τηλεοπτική μεταφορά από τον Κώστα Κουτσομύτη του μυθιστορήματος του Γιάννη Ξανθούλη, «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες», στο ραδιόφωνο, στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, στο θεατρικό σανίδι ενσαρκώνοντας τον εαυτό της αλλά και την αγαπημένη της Σοφία Βέμπο, στο Φεστιβάλ Αθηνών αποδίδοντας τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σπάζοντας το μέχρι τότε άβατο στο λαϊκό, στην Εθνική Λυρική Σκηνή αλλά και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας όπου περιόδευε, ανελλιπώς, μέχρι και και λίγες ημέρες πριν την μοιραία εκείνη βραδιά του Σεπτεμβρίου του 2024, που λύγισε, επί τω έργω, χτυπημένη από βαρύ εγκεφαλικό αλλά ήθελε να σηκωθεί και να ξαναβγεί για να πει μερικά τραγούδια ακόμα.
Από την άλλα πλευρά, όμως, την ιδιωτική της ζωή την προστάτευε, την κρατούσε μακριά από τα φώτα. Είχε επιλέξει να ζει ιδιωτικά, μαζί με την οικογένειά της, τη αγαπημένη μοναχοκόρη της Τζωρτζίνα, τα δύο εγγόνια και την αδελφή της, την Λούλα, με την οποία ήταν αχώριστες. Εκεί κοντά της και κάποιοι στενοί φίλοι και συνεργάτες με τους οποίους απολάμβανε τις σπιτικές συναντήσεις και κάποιες λίγες εξόδους στις οποίες πρωταγωνιστούσε πάντα το αστείρευτο μπρίο της και το δυνατό της γέλιο.
Η λαμπερή σταρ και η απρόσιτη ντίβα της σκηνή μεταμορφωνόταν σε μια απλή γυναίκα όταν κατέβαινε από αυτή. Ζούσε μέσα στον απλό κόσμο γιατί ένιωθε πως σε αυτόν ανήκε πάντα και ο κόσμος, όμως, ένιωθε μια βαθιά οικειότητα και σύνδεση μαζί της. Γι’ αυτό άλλωστε και την αποκαλούσε πάντα με τον μικρό της όνομα.
Αυτός ο κόσμος, που την αγάπησε, την θαύμασε, μεγάλωσε με τα τραγούδια της θα περάσει σήμερα από το παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών για να την αποχαιρετήσει. Η σορός της αυτή θα βρίσκεται εκεί μέχρι τις 13.00 ενώ στις 14.00 θα ψαλεί η νεκρώσιμος ακολουθία για να ακολουθήσει η ταφή της, σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Και κάπως θα ολοκληρωθεί το επίγειο «Ρεσιτάλ» της Μαρινέλλας το ισχυρό αποτύπωμα της οποίας αρκεί για «να μην χαθεί ποτέ, ποτέ απ ΄τη ζωή μας…»
