Μέσα σε μαχητικό και αγωνιστικό κλίμα πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης (18/2) μαζική σύσκεψη εργατικών σωματείων και λαϊκών φορέων, μετά από κάλεσμα του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, με επίκεντρο την οργάνωση και την επιτυχία της απεργίας στις 28 Φλεβάρη και της απεργιακής συγκέντρωσης στις 11 π.μ. στην πλατεία Γεωργίου, με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το έγκλημα στα Τέμπη.
Στη σύσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι εργατικών συνδικάτων, της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Αχαΐας, επαγγελματοβιοτεχνικών και φοιτητικών συλλόγων, μαθητικών συμβουλίων, της ΣΕΑΑΝ, της Δημοτικής Αρχής, πολιτιστικών συλλόγων και άλλων μαζικών φορέων.
Συνολικά συμμετείχαν 38 φορείς.
Χαιρετισμό απηύθυνε η Ελένη Βασάρα, μητέρα της Αγάπης Τσακλίδου και γραμματέας του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, που μας τίμησε με τη παρουσία της, εκφράζοντας την εμπιστοσύνη και τη συμπόρευση των οικογενειών των θυμάτων με το εργατικό – λαϊκό κίνημα.
Στην εισήγησή του, ο Ανέστης Τριάντης, μέλος της Διοίκησης του ΕΚΠ, ανέδειξε τις αιτίες που γεννούν τα εγκλήματα σε βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων των εργαζομένων όπως το έγκλημα που έγινε στη «Βιολάντα», όπως τα καθημερινά εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους δουλειάς.
Παράλληλα, κατήγγειλε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και κάλεσε σε αγωνιστική ετοιμότητα απέναντι σε κάθε προσπάθεια παρέμβασης και υπονόμευσης της δράσης των σωματείων. Τόνισε ότι μοναδική διέξοδος για τους εργαζόμενους είναι η οργάνωση, η ταξική ενότητα και ο ανυποχώρητος αγώνας, με σύνθημα «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους κινδύνους από την πολεμική εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, καθώς και στη σημασία της κοινής πάλης εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων και νεολαίας.
Από τις παρεμβάσεις των εκπροσώπων σωματείων και φορέων εκφράστηκε ομόφωνα η αποφασιστικότητα για μαζική οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς και κλάδο, ώστε να σταματήσει η παραγωγή στις 28 Φλεβάρη και να πλημμυρίσει η πλατεία Γεωργίου από απεργούς.
Δεν ξεχνάμε το έγκλημα στα Τέμπη. Δεν συγχωρούμε τους ενόχους. Tην πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ, το κράτος και τις κυβερνήσεις τους. Γιατί τα αίτια της τραγωδίας είναι εδώ.
Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΑΤΡΑΣ















