Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!Η πρόσφατη τραγωδία με τον αδόκητο θάνατο της συναδέλφου εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη, έφερε ξανά στο δημόσιο λόγο ένα βαθύτερο πρόβλημα: την κρίση της παιδείας και των αξιών μέσα στο σχολείο, ένα θέμα το οποίο συζητείτε χρόνια σιωπηρά, αλλά πρέπει επιτέλους να το πούμε ηχηρά όλοι οι εμπλεκόμενοι στις σχολικές κοινότητες.
Η εκπαίδευση δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στη μετάδοση γνώσεων. Ο μεγάλος φιλόσοφος Πλάτων τόνιζε ότι σκοπός της παιδείας είναι η καλλιέργεια της αρετής και του χαρακτήρα. Χωρίς αρετή, η γνώση μπορεί να γίνει κενό γράμμα. Σήμερα βλέπουμε συχνά μαθητές να μεγαλώνουν χωρίς σεβασμό προς τον δάσκαλο, προς τον συμμαθητή και τελικά προς την ίδια την κοινωνία.
Την ίδια αγωνία εξέφραζε αιώνες αργότερα και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος υπογράμμιζε ότι η αγωγή των παιδιών αρχίζει πρώτα από την οικογένεια. Αν το σπίτι δεν διδάξει σεβασμό, υπευθυνότητα και όρια, το σχολείο δύσκολα μπορεί μόνο του να διορθώσει την κατάσταση.
Η οικογένεια, λοιπόν, αποτελεί το πρώτο σχολείο αξιών. Το σχολείο όμως είναι ο χώρος όπου αυτές οι αξίες πρέπει να καλλιεργούνται συστηματικά: σεβασμός στον εκπαιδευτικό, συνεργασία, διάλογος και δημοκρατική συμπεριφορά. Ο δάσκαλος δεν είναι απλώς μεταδότης γνώσης· είναι παιδαγωγός και πρότυπο. Ωστόσο, για να μπορέσει ο εκπαιδευτικός να επιτελέσει τον ρόλο του, χρειάζεται ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία και την κοινωνία. Είναι σημαντικό όλες οι σχολικές μονάδες να ενισχυθούν με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.
Ως συνδικαλιστικός χώρος οφείλουμε να διεκδικήσουμε συγκεκριμένα μέτρα: σαφή πρωτόκολλα αντιμετώπισης σχολικού εκφοβισμού και συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο, παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία, επιμόρφωση εκπαιδευτικών στη διαχείριση κρίσεων και ισχυρή θεσμική προστασία της αξιοπρέπειας του εκπαιδευτικού. Επιπλέον, πρέπει να συζητήσουμε ανοιχτά για τα ασφυκτικά εργασιακά περιβάλλοντα που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί, που καλούνται να διαχειριστούν πολλαπλά προβλήματα και δυσλειτουργίες του συστήματος, οδηγώντας τους σε εργασιακή εξουθένωση.
Η παιδεία είναι υπόθεση όλων: οικογένειας, σχολείου και κοινωνίας. Αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά τη μνήμη μιας εκπαιδευτικού που χάθηκε, οφείλουμε να δράσουμε άμεσα και οφείλει η πολιτεία να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες για τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που πληγώνουν την παιδεία μας μέσα στα σχολεία.
Έχουμε χρέος να ξαναβάλουμε στο επίκεντρο της εκπαίδευσης τον σεβασμό, την αρετή και τον άνθρωπο. Μόνο έτσι θα διασφαλίσουμε ότι τέτοια γεγονότα δεν θα επαναληφθούν και θα διαχειριστούμε αποτελεσματικά την ηθική εξαχρείωση που απειλεί το σήμερα και το αύριο της κοινωνίας μας.
Παναγιώτης Καρασπήλιος
Εκπαιδευτικός
Πρόεδρος Δ.Α.Κ.Ε./ Π.Ε. Πάτρας
Μέλος Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Πάτρας
Μέλος Πρωτοβάθμιας Σχολικής Επιτροπής Δήμου Πατρέων
