Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!AΡΘΡΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ – ΔΗΜΟΤΗ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ:
Οι 12 Βρύσες Αιγίου δεν είναι απλώς ένα ακόμη σημείο αναφοράς της πόλης. Είναι κομμάτι της ιστορίας, της μνήμης και της ταυτότητας του Αιγίου. Και όμως, εδώ και χρόνια, το νερό έχει στερέψει. Οι βρύσες σιωπηλές. Ο χώρος εγκαταλελειμμένος. Ένα τοπόσημο που κάποτε έσφυζε από ζωή, σήμερα θυμίζει μνημείο αδιαφορίας.
Από πηγή ζωής σε εικόνα παρακμής.
Για γενιές Αιγιωτών, οι «12 Βρύσες» ήταν σημείο δροσιάς τα καλοκαίρια, τόπος περιπάτου και ξεκούρασης, φυσικό αξιοθέατο για επισκέπτες και ζωντανή απόδειξη της υδρολογικής ιστορίας της περιοχής. Το νερό έτρεχε ασταμάτητα. Παιδιά έπαιζαν, οικογένειες κάθονταν κάτω από τα πλατάνια, περαστικοί γέμιζαν τα μπουκάλια τους.
Σήμερα όμως, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική: σκουριά, ξεραμένα στόμια, σπασμένα μάρμαρα και απόλυτη σιωπή.
Δεν μιλάμε για ένα άγνωστο σημείο. Μιλάμε για ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα φυσικά και ιστορικά σημεία του Αιγίου. Κι όμως, δεν υπάρχει καμία σοβαρή συντήρηση, καμία αποκατάσταση του δικτύου νερού, καμία τουριστική αξιοποίηση και καμία πρόνοια καθαριότητας και ανάδειξης. Την ώρα που άλλοι δήμοι επενδύουν σε πηγές, πάρκα και μικρά μνημεία για να προσελκύσουν επισκέπτες, στο Αίγιο αφήνουμε ένα έτοιμο «διαμάντι» να σαπίζει.
Το ερώτημα είναι απλό: πόσο δύσκολο είναι να αποκατασταθεί η υδροδότηση, να καθαριστεί ο χώρος, να φωτιστεί, να ενταχθεί σε μια διαδρομή περιπάτου και τουρισμού, να γίνει ξανά σημείο ζωής; Το κόστος είναι μικρό. Το όφελος τεράστιο. Το μόνο που λείπει είναι η βούληση.
Οι «12 Βρύσες» δεν είναι πολυτέλεια. Είναι κληρονομιά. Και όταν αφήνεις την κληρονομιά σου να καταρρέει, δεν φταίει η έλλειψη χρημάτων· φταίει η έλλειψη ενδιαφέροντος. Η εικόνα αυτή δεν τιμά ούτε τη δημοτική αρχή, ούτε την πόλη, ούτε την ιστορία μας. Αντί να μιλάμε για ανάπτυξη και τουρισμό, ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: να τρέξει ξανά νερό στις βρύσες.
Το Αίγιο δεν χρειάζεται μεγαλεπήβολα σχέδια. Χρειάζεται φροντίδα στα βασικά. Οι «12 Βρύσες» μπορούν να ξαναγίνουν χώρος αναψυχής, σημείο συνάντησης, τουριστικό στολίδι και ζωντανή ανάμνηση της ιστορίας μας. Αρκεί κάποιος να αποφασίσει ότι η πόλη αξίζει καλύτερα. Γιατί μια πόλη που αφήνει το νερό της να στερεύει, στερεύει σιγά σιγά και η ίδια.
