Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στην παράσταση.
Το σκηνικό; Μια σχολική αίθουσα που μυρίζει σκόνη και υγρασία. Πρωταγωνιστής; Ο Δάσκαλος, αυτό το αξιοπερίεργο ον που επιβιώνει με αέρα κοπανιστό, υποσχέσεις και το <<φιλότιμο>> – αυτή την εθνική μας παγίδα που κλείνει μέσα της όλη την εκμετάλλευση του σύμπαντος.
Η Παράσταση της <<Αξιολόγησης>>.
Το έργο ξεκινά με την περιβόητη Αξιολόγηση. Ένα δράμα που βαφτίστηκε <<βελτίωση>>, αλλά θυμίζει περισσότερο κακόγουστη Comédie-Française. Στη σκηνή ανεβαίνουν τα <<ανώτερα στελέχη>>, φορώντας το προσωπείο του ειδήμονα, κρατώντας μπλοκάκια και απειλές. Λιβανίζουν το σύστημα με ευλάβεια που θα ζήλευε και νεωκόρος, προσπαθώντας να πείσουν ότι το πρόβλημα της παιδείας δεν είναι τα ετοιμόρροπα ταβάνια, αλλά το αν ο δάσκαλος έβαλε το σωστό bullet point στον φάκελό του.
Το παράδοξο: Αξιολογούν την <<ποιότητα>> του μαθήματος, την ώρα που ο δάσκαλος σκέφτεται αν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού θα του κάνει έξωση επειδή το νοίκι ξεπερνά τον μισθό του.
Ο <<Πληβείος>> και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Και μετά, έχουμε τους Τοπικούς Άρχοντες. Τους κομματάρχες της γειτονιάς που ανακαλύπτουν ξαφνικά την ευαισθησία τους, επικαλούμενοι << το καλό των παιδιών>>. Διοργανώνουν φιέστες, παρελάσεις, δραστηριότητες για το τίποτα, και ποιος θα τρέξει;
Ο δάσκαλος. Ο κλασικός <<καρπαζοεισπράκτορας>> που έχει μάθει να λέει <<ναι>> σε όλα, άθυρμα στο Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Παρότι λοιδορείται από την Πολιτεία, παρότι υποφέρει οικονομικά, συνεχίζει να υποκλίνεται στους δημάρχους και τους παρατρεχάμενους, χαρίζοντάς τους το <<έργο>> που εκείνοι θα εξαργυρώσουν σε ψήφους.
Ώρα για Αφύπνιση (ή για Έξοδο)
Συνάδελφε, η αξιοπρέπεια δεν είναι αντικείμενο προς αξιολόγηση. Δεν μπαίνει σε κουτάκια, ούτε μετριέται με τα χειροκροτήματα των πολιτικάντηδων.
Ο μισθός πείνας δεν είναι <<θυσία για το λειτούργημα>>, είναι προσβολή.
Το υπέρογκο ενοίκιο δεν είναι <<περιπέτεια στο νησί>>, είναι διωγμός.
Η σιωπή μπροστά στον αυταρχισμό δεν είναι <<σύνεση>>, είναι η αυτοκατάργησή σου.
Όσο ο δάσκαλος δέχεται να παίζει τον ρόλο του κομπάρσου στην παράσταση της εξουσίας, τόσο η <<ντροπή θα ντρέπεται>>. Η παιδεία δεν χρειάζεται άλλους υπαλλήλους που λιβανίζουν το σύστημα για να γίνουν αρεστοί. Χρειάζεται ανθρώπους με ίσια πλάτη και κάκαλα.
Αγαπητέ δάσκαλε, μήπως ήρθε η ώρα να κατέβεις από τη σκηνή και να τους χαλάσεις το σενάριο; Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αν δεν σεβαστείς εσύ τον εαυτό σου, μην περιμένεις να το κάνει ούτε ο επιθεωρητής, ούτε το κομματόσκυλο της στιγμής, ούτε η Ιστορία.
Υ.Γ.: Η αξιολόγηση ολοκληρώθηκε. Βαθμός: Κάτω από τη βάση στην Αξιοπρέπεια. Επαναληπτικές εξετάσεις στους δρόμους.
