Να γιατί είμαστε για τα καρναβάλια…

Του εκπαιδευτικού Γιάννη Παπαδόπουλου

Στην Ελλάδα το Τριώδιο δεν ανοίγει τον Φλεβάρη, αλλά κάθε πρωί που ανοίγουμε τα μάτια μας. Ζούμε σε ένα μόνιμο Καρναβάλι, όπου οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι από πριν και οι μάσκες έχουν γίνει ένα με το δέρμα μας.

Στην Παιδεία, το «καραγκιοζιλίκι» πάει σύννεφο. Δάσκαλοι-πολυεργαλεία, φορτωμένοι με μεταπτυχιακά και πιστοποιήσεις, γίνονται μπαλάκι στον χάρτη του ΟΠΣΥΔ. Μαζεύουν μόρια λες και παίζουν σε τηλεπαιχνίδι, για να καταλήξουν αναπληρωτές σε ένα κοντέινερ, διδάσκοντας σε σχολεία-ερείπια, την ώρα που το υπουργείο αυτοσυγχαίρεται για την <<ψηφιακή επανάσταση>> των κενών θρανίων.

Στις Τράπεζες, το πάρτι είναι αλλιώτικο. Εκεί δεν φοράνε στολές, αλλά κοστούμια. Είναι τα νόμιμα <<βαμπίρ>> που σου ρουφάνε το αίμα με προμήθειες ακόμα και για την ανάσα σου.

Θησαυρίζουν από τον ιδρώτα σου, σε χρεώνουν για να δεις τα λεφτά σου και σου κλείνουν το σπίτι με ένα <<κλικ>>, την ώρα που τα δικά τους χρέη γίνονται αέρας.

Και στην κορυφή του άρματος; Οι Πολιτικοί. Οι επαγγελματίες της σέλφι.

Φωτογραφίζονται καθημερινά με εκείνα τα υποχθόνια μούκουλα, δείχνοντας τις κάτασπρες οδοντοστοιχίες τους πάνω από τα δικά μας συντρίμμια. Το βλέμμα τους; Μια μίξη αλαζονείας και <<δούλεψης>>. Θησαυρίζουν, διορίζουν και μας κουνάνε το δάχτυλο από την οθόνη του κινητού τους, την ώρα που η μόνη τους έννοια είναι το επόμενο viral post.

Να γιατί είμαστε για τα καρναβάλια:

Γιατί οι κλέφτες μας ζητάνε να είμαστε νόμιμοι.

Γιατί οι ανίκανοι μας ζητάνε να είμαστε άριστοι.

Γιατί τα <<αρπακτικά>> φωτογραφίζονται ως ευεργέτες.

Μην ψάχνετε για στολές φίλοι μου. Η μεγαλύτερη μεταμφίεση είναι η ανοχή μας. Απλώς προσέξτε: η αχλάδα έχει πάντα ουρά, και όταν ο θίασος σχολάσει, ο λογαριασμός πρέπει να βρίσκεται γραμμένος στα δικά τους <<μούκουλα>>.

Και του χρόνου… αν δεν μας έχουν κατασχέσει και το γέλιο!!!!!!!!