Μια …βόλτα στις Μυκήνες!

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ  Σ.  ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ειδικού  Γραμματέα Ιστορικής Εταιρείας Αιγιαλείας

Είχα να πάω από τα εφηβικά μου χρόνια στις Μυκήνες! Συνήθως έτσι συμβαίνει, …πας μια φορά και αργείς να …ξαναπάς!

Αλλά η εκδρομή της Ι.Λ.Ε.Α. στην «καρδιά» του Μυκηναϊκού πολιτισμού, έδωσε σε 35 Αιγιώτες την ευκαιρία μιας ανοιξιάτικης περιήγησης στον μεγάλο σε έκταση αρχαιολογικό χώρο καθώς και στο Μουσείο, το οποίο δεν είχαμε επισκεφθεί πολλοί. Σάββατο πρωί, γύρω στις 11, 15-20 πούλμαν με Έλληνες και ξένους «συνωστίζονταν» για να παρκάρουν! Ό,τι και να …λένε κάποιοι, το αρχαιολογικό ενδιαφέρον παραμένει «ζωντανό» στο διάβα του χρόνου. Κι εμείς οι Έλληνες νιώθουμε περήφανοι γιατί το ενδιαφέρον των ξένων είναι μεγαλύτερο και από το δικό μας!

Λίγο πριν σταθμεύσει το δικό μας, το …μάτι μου έπεσε αριστερά, έξω από την περίφραξη στον θολωτό τάφο του «Ατρέα (Αγαμέμνονα)», φαίνονταν μόνον οι γνωστές πέτρες στο «αέτωμα», κι αμέσως θυμήθηκα την παλιά επίσκεψή μου εκεί, με καθηγήτρια την κ. Βάνα Μπεντεβή. Πως …τα φέρνουν οι καιροί, τότε μαθητής και σήμερα είμαστε μαζί στο Δ.Σ. της Ι.Λ.Ε.Α., δηλαδή εδώ και πολλά χρόνια, από το 1990-1991 (ήμουν συνιδρυτικό μέλος)! Της το θύμισα αυτό και …συγκινηθήκαμε.

Αλλά το Σάββατο όλοι συγκινηθήκαμε αντικρύζοντας την Ακρόπολη των Μυκήνων και πριν την «ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ», την πανέμορφη και ιστορικότατη, φτιάχτηκε μερικά χρόνια πριν το 1.200 π.Χ.  (άλλο αν δεν διασώζονται οι κεφαλές των λεόντων).

Ολόκληρα συγκροτήματα οικιών, αλλά και ταφικά υπάρχουν εκεί, αλλά και σ’ ολόκληρο τον αρχαιολογικό χώρο, δείγματα του σπουδαίου πολιτισμού των Μυκηναίων, αλλά και της σημαίνουσας θέσης της «πρωτεύουσας» πόλης τους! Κτισμένη ανάμεσα σε δύο λόφους και με θέα στον (σημερινό Αργολικό) κόλπο και πριν απ’ αυτόν στον αργολικό κάμπο, με την πόλη του Άργους (με το κάστρο δεξιά της) να την αγναντεύουμε από εκεί ψηλά!

Έπειτα κατηφορίσαμε προς το Μουσείο: Όλα τα πολλά και όμορφα ευρήματα είναι αυθεντικά, από τις Μυκήνες και μόνον δηλαδή. Πλην της προθήκης της αφιερωμένης στον Ατρέα, αφού όλα εκεί (με πρώτη την χρυσή προσωπίδα που κάλυπτε το πρόσωπό του στον τάφο του) είναι αντίγραφα, μιας και τα πρωτότυπα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.

Έπειτα πήγαμε στον τάφο της Κλυταιμνήστρας, επίσης θολωτό και πολύ ψηλό και με τεράστιες πέτρες επίσης και πολύ μεγάλο γενικώς, όπως και του Αγαμέμνονα βεβαίως. Σχεδόν ίδιοι εσωτερικά, αλλά εξωτερικά, πιο πολλές οι πέτρες στο «αέτωμα», αλλά και με τέτοιες αριστερά και δεξιά (ένθεν και ένθεν) αρκετά μέτρα προ της εισόδου σ’ αυτόν. Έτσι ξεχώριζε λίγο ο Τάφος του Βασιλέως! Και άλλοι θολωτοί τάφοι υπάρχουν και άλλα πολλά…

Γι’ αυτό, φίλοι αναγνώστες, αξίζει μια μετάβαση εκεί! Έλληνες είμαστε…