Η πόλη που περιμένει

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ήταν κάποτε μια όμορφη πόλη, πλάι στη θάλασσα.

Εκεί πέρασα τα παιδικά μου χρόνια. Εκεί έκανα τα πρώτα μου όνειρα.

Θυμάμαι τις σχολικές τσάντες στην πλάτη. Το κουδούνι που σήμαινε σχόλασμα. Τις φωνές των φίλων που με περίμεναν για παιχνίδι.

Τις ατέλειωτες βόλτες στις γειτονιές. Τα γδαρμένα γόνατα. Τις φωνές των μανάδων από τα μπαλκόνια όταν βράδιαζε.

Θυμάμαι τις Κυριακές με τα καλά μας ρούχα. Τις βόλτες στην πλατεία. Τις βιτρίνες που χαζεύαμε. Ένα παγωτό στο χέρι. Και την αίσθηση πως ο κόσμος όλος ήταν δικός μας.

Μεγαλώσαμε μαζί με την πόλη.

Και τότε δεν ξέραμε πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν.

Μα τα χρόνια πέρασαν.

Οι φίλοι σκορπίσαμε. Κάποιοι έφυγαν για πάντα. Οι παλιοί άνθρωποι χάθηκαν. Τα γνώριμα μαγαζιά έκλεισαν. Οι γειτονιές σώπασαν.

Σήμερα περπατώ στους ίδιους δρόμους.

Και καμιά φορά θαρρώ πως ακούω ακόμη τις παιδικές μας φωνές.

Στρίβω το κεφάλι.

Μα δεν είναι κανείς.

Μόνο η σιωπή. Και μια πόλη που γερνά μαζί μας.

Το Αίγιο παραμένει όμορφο. Η θάλασσα το αγκαλιάζει ακόμη. Μόνο που κάτι από την παλιά του ψυχή έχει χαθεί.

Κι όμως, θέλω να πιστεύω πως δεν τελείωσαν όλα.

Πως κάποτε θα ξαναγεμίσουν οι δρόμοι. Θα ανοίξουν τα μαγαζιά. Θα μείνουν τα νέα παιδιά. Θα ακουστούν ξανά γέλια στις γειτονιές.

Και ίσως ένα απόγευμα, καθώς θα περπατώ στην παλιά μου γειτονιά, να δω παιδιά να παίζουν εκεί όπου παίζαμε κι εμείς.

Θα σταθώ για λίγο.

Θα τα κοιτάξω.

Ίσως  νιώσω πως ο χρόνος γύρισε πίσω.

Όχι για μένα.

Για την πόλη μου.

Γιατί δεν ζητώ να ξαναγίνω παιδί.

Ζητώ μονάχα να ξαναδώ το Αίγιο να χαμογελά, όπως τότε που ήμουν παιδί.

Αίγιό μου, κράτα τις αναμνήσεις μας. Μα, πάνω απ’ όλα, κράτα μια θέση για τα όνειρα των παιδιών που θα έρθουν.

Σχετικά άρθρα

- Advertisement -spot_img
- Advertisement -spot_img
- Advertisement - spot_img
- Advertisement -spot_img

Δείτε ακόμα