Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός αρμόζουν σ’ αυτήν την επέτειο, ή μήπως ο θρήνος έγινε …θρύλος στο διάβα των αιώνων; Για την 29η Μαΐου του 1453 ο λόγος: Μετά από μισή χιλιετία (για την ακρίβεια 573 χρόνια, περισσότερο από 500 δηλαδή) οι Έλληνες ποτέ δεν ξέχασαν την πτώση της Κωνσταντινούπολης και του όλου Βυζαντίου εν τέλει στους Οθωμανούς. Και πώς να ξεχάσουν; Ξεχνιέται κάτι τόσο ολέθριο; Η βυζαντινή αυτοκρατορία, κατέρρευσε εκείνη την αποφράδα Τρίτη που έπεσε η βασιλίδα των πόλεων, η Κωνσταντινούπολη του Γένους μας, το διαμάντι του Βοσπόρου και όλης της τότε οικουμένης, η «κληρονόμος» της αρχαίας Ελλάδος (ως επί το πλείστον), σε μία απίστευτα μοναδική ιστορική συνέχεια! Και ένας άλλος συνδετικός κρίκος ήταν …αργότερα η Χριστιανική θρησκεία που «έφθασε» στην Κωνσταντινούπολη, έδωσε νέα πνοή, νέα ζωή, νέα, κυριολεκτικά, αίγλη στο Βυζάντιο αποτελώντας -μετά τον Μ. Κωνσταντίνο– έναν εμπλουτισμένο ελληνικό πολιτισμό, οι ρίζες του οποίου δεν χάθηκαν ποτέ έως τις μέρες μας, τις χαλεπές έστω!
Πριν λίγους μήνες «έφυγε» η μεγάλη βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, που ως διακεκριμένη επιστήμων στην Ευρώπη, απέδειξε την ελληνικότητα, την συνέχεια δηλαδή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού –κατά τα παραπάνω- στην εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διότι πάντοτε υπήρχαν οι αμφισβητίες. Αβασίμως μεν, αλλά η «ζημία» πολλές φορές επέρχεται, σαν σκόρος που κατατρώει ένα πολύ καλό ύφασμα! Αλλά το μεταξένιο ύφασμα του βυζαντινού ελληνισμού «διεσώθη». Και η Πόλη, έστω κι «τούρκεψε» γεωγραφικά, στις καρδιές των Ελλήνων διαχρονικά, εδώ και 500 και πλέον χρόνια, παραμένει βυζαντινή, …ελληνική!
Και ο θρήνος, με τους τόσους θρύλους, όπως του «μαρμαρωμένου Βασιλιά», έγινε κάτι σαν θρύλος στη συλλογική μας μνήμη! Κι όσο κι αν κάθε 29η Μαΐου οι Έλληνες …θρηνούν, ποτέ δεν …ξέρει κανείς το μέλλον! Ίσως-ίσως κάποτε να γίνει κάποιος εν τοις πράγμασι …θρύλος!
Άλλωστε η Ιστορία κύκλους κάνει… Υπενθυμίζω ότι το 1919 οι Σύμμαχοι πρότειναν στον Ελ. Βενιζέλο να του «δώσουν» την Κωνσταντινούπολη, αλλά αυτός έκρινε τότε, ότι προέχει η Σμύρνη, και έτσι έγινε, άλλο αν …μετά επήλθε η Μικρασιατική καταστροφή…
