ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Προαστιακός που εκτελεί το δρομολόγιο Κιάτο–Αίγιο έχει ακινητοποιηθεί από τις 15:17, στο ύψος της Τράπεζας Αιγιαλείας, με τους επιβάτες να παραμένουν μέσα στον συρμό και να περιμένουν να δοθεί λύση.
Και εδώ σταματούν οι δικαιολογίες.
Μια τεχνική βλάβη μπορεί να συμβεί. Η αδυναμία, όμως, να εξασφαλιστεί εγκαίρως ο απεγκλωβισμός και η ασφαλής μεταφορά των επιβατών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια απλή “καθυστέρηση δρομολογίου”.
Μέσα στο τρένο υπάρχουν άνθρωποι. Εργαζόμενοι, ηλικιωμένοι, άνθρωποι με προβλήματα υγείας, επιβάτες που πλήρωσαν εισιτήριο για να μεταφερθούν με ασφάλεια στον προορισμό τους — όχι για να δοκιμάζουν στην πράξη πόσες ώρες αντέχει η υπομονή τους μέσα σε έναν ακινητοποιημένο συρμό.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι οι τεχνικές βλάβες στη συγκεκριμένη γραμμή δεν αποτελούν πρωτοφανές περιστατικό: μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2026 η Hellenic Train είχε ανακοινώσει και άλλες ακινητοποιήσεις συρμών στη γραμμή Κιάτο–Αίγιο λόγω τεχνικών βλαβών.
Πού είναι λοιπόν το αποτελεσματικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης; Πόσος χρόνος θεωρείται “λογικός” για να δοθεί λύση όταν ένας συρμός μένει στη μέση της διαδρομής; Και κυρίως: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για την ασφάλεια και την πολύωρη ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων;
Γιατί το «ευχαριστούμε για την κατανόηση» μπορεί να χωρέσει σε μια ανακοίνωση.
Δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη απάντηση σε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο που οφείλει πρώτα απ’ όλα να μεταφέρει ανθρώπους με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Οι επιβάτες δεν ζητούν χάρη. Απαιτούν το αυτονόητο: ενημέρωση, ασφάλεια και άμεση λύση.
Και αυτή τη στιγμή περιμένουν απαντήσεις — όχι άλλη “κατανόηση”.
















