Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!
Συμπληρώνονται εφέτος εκατόν εξήντα εννέα έτη από τον θάνατο του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού (9 Φεβρουαρίου 1857). Η ημερομηνία αυτή έχει καθιερωθεί πρόσφατα, ως η «Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας». Έτσι, λίγες μόλις ημέρες μετά την εορτή της Ελληνικής Παιδείας (30 Ιανουαρίου, εορτή των Τριών Ιεραρχών), καθιερώνεται και μια ειδική ημέρα για το πολύτιμο όχημα της εν λόγω Παιδείας, την ελληνική γλώσσα, ως έκφραση της Οικουμενικότητας του Ελληνισμού.
Θεωρούμε απαραίτητο στο σημείο αυτό, να αναφερθούμε συνοπτικά στους κύριους σταθμούς της πλούσιας σε δράση και δημιουργία, ζωής του προστάτη της Ελληνικής Γλώσσας και εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, στις 15 Απριλίου 1798.
Γονείς του, ο ευγενής Νικόλαος Σολωμός και η υπηρέτριά του Αγγελική Νίκλη. Ο Νικόλαος χήρεψε το 1802 από τη νόμιμη σύζυγό του Μαρνέττα Κάκνη, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά, τον Ροβέρτο και την Έλενα. Από το 1776, όμως, είχε δεσμό με την υπηρέτριά του και μητέρα του Διονυσίου Αγγελική, με την οποία απέκτησε και άλλον έναν γιο, το Δημήτριο (1801). Τελικά τη νυμφεύθηκε, λίγο προ του θανάτου του (27 Φεβρουαρίου 1807). Στις 15 Αυγούστου του ιδίου έτους, παντρεύεται η μητέρα του τον Μανόλη Λεονταράκη.
Πρώτος δάσκαλός του υπήρξε ο ιταλός αβάς Σάντο Ρόσι, τον οποίο ακολούθησε αργότερα (1808) στην Κρεμόνα. Τον Νοέμβριο του 1815 ενεγράφη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας, από την οποία αποφοίτησε το 1817. Το έτος αυτό ξεκινά να γράφει τα πρώτα του ποιήματα στην ιταλική γλώσσα. Το επόμενο έτος, επιστρέφει στη Ζάκυνθο, όπου ενσωματώνεται στην πλούσια ήδη πνευματική κίνηση (Αντώνιος Μάτεσης, Γεώργιος Τερτσέτης, Διονύσιος Ταγιαπιέρας και Νικόλαος Λούντζης).
Κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης (1821-1827) ο ποιητής ολοκληρώνει το πρώτο σημαντικό ελληνόγλωσσο, αλλά και πιο γνωστό, έργο του («΄Υμνος εις την Ελευθερίαν»). Από την εθνική εποποιία εμπνέεται και τα ποιήματά του «Ωδή εις τον θάνατον του Λόρδου Μπάιρον» και «η Καταστροφή των Ψαρών». Την περίοδο αυτή γράφει και τα ποιήματά του «Διάλογος» (όπου αναφέρεται στη γλώσσα) και «Γυναίκα της Ζάκυνθος».
Την περίοδο 1828-1833, ο ποιητής αναλώνεται σε οικογενειακές δικαστικές διαφορές, με αποτέλεσμα να μετακομίσει πλέον μόνιμα στην πρωτεύουσα του Ιονίου Κράτους Κέρκυρα. Στο νησί αυτό θα συναντήσει ένα πνευματικό περιβάλλον, αλλά και την απαραίτητη, για κάθε δημιουργό, απομόνωση, που ταίριαζε στον μονήρη και ιδιότροπο χαρακτήρα του.
Ενώ συνεχίζουν οι δικαστικοί αγώνες του με τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Λεονταράκη, με αποτέλεσμα να αποξενωθεί πληγωμένος ο Διονύσιος από τη μητέρα του, αρχίζει η ωριμότερη περίοδος της ποιητικής δημιουργίας του, αποτέλεσμα της οποίας ήταν τα έργα του «Ο Κρητικός» (1833), «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» (έως το 1845) και «Ο Πόρφυρας» (1847), τα οποία αναγνωρίζονται ως τα καλύτερά του. Παράλληλα σχεδίαζε και άλλα έργα, όπως τα «Νικηφόρος Βρυέννιος», «Εις το θάνατο Αιμιλίας Ροδόσταμο», «Εις Φραγκίσκα Φραίζερ» κ. άλ.
Το έτος 1847 αρχίζει να ξαναγράφει στην ιταλική, αλλά τα έργα του αυτά θα μείνουν ημιτελή ή απλά σχεδιάσματα. Το έτος 1851 εμφανίζονται τα πρώτα σοβαρά προβλήματα στην υγεία του, με άμεσο αντίκτυπο στον ιδιότροπο χαρακτήρα του. Αποκόπτεται από φιλικά πρόσωπά του, όπως ο Ιάκωβος Πολυλάς, ενώ μετά και την τρίτη εγκεφαλική συμφόρηση (1856), απομονώνεται στο σπίτι του.
Πεθαίνει στις 9 Φεβρουαρίου 1857, βυθίζοντας στο πένθος την Κέρκυρα και ολόκληρο τον ελληνισμό.
Ο Σολωμός αποτελεί αναμφισβήτητα έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του «Επτανησιακού Πολιτισμού», κεντρική πτυχή του νεώτερου Ελληνικού Πολιτισμού. Πολύ ορθά επελέγη η ημερομηνία μνήμης του (9η Φεβρουαρίου), ως ημέρα όπου τιμάται παγκόσμια η ελληνική γλώσσα. Διότι, ο εθνικός μας ποιητής την τίμησε και την πρόβαλλε οικουμενικά (στα όρια κυρίως της ιταλικής χερσονήσου και κατ’ επέκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου) ως Έλληνα λόγο, που έχει ένδοξο παρελθόν, από τα έπη του Ομήρου, τους διαμορφωτές αρχαίους κλασσικούς συγγραφείς, τη ρωμαίικη/βυζαντινή γραμματεία και τους Διδασκάλους του Γένους της μακραίωνης περιόδου της Δουλείας («τουρκιά ή τη φραγκιά), μέχρι τους σύγχρονούς του και ιδιαίτερα τους εκπροσώπους του Σολωμικού κύκλου.
Στο πλαίσιο αυτό το Κέντρο Ερευνών, Μελετών και Επιμόρφωσης «Ευγένιος Τζιμογιάννης» προσκαλεί το αθηναϊκό και όχι μόνο κοινό, να συμμετάσχει την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 17:30 – 21:00, στην επιστημονική διεθνή εσπερίδα, με θέμα «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», που θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου. Στη συνάντηση θα ομιλήσουν για την παγκοσμιότητα της γλώσσας μας οι κ.κ. Δημήτριος Νατσιός, εκπαιδευτικός και Πρόεδρος του Κινήματος ΝΙΚΗ, ο Δρ Ιωάννης Κορίνθιος, Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλαβρίας (Ιταλίας), πρωτεργάτης της καθιέρωσης της εν λόγω εορτής, ο π. Ιωάννης Ζόζουλακ, Καθηγητής Βυζαντινής Φιλοσοφίας και Ελληνικής γλώσσας του Πανεπιστημίου του Κωνσταντίνου του Φιλοσόφου στη Νίτρα (Σλοβακία), ο π. Βελισάριος Γκεζερλής, Δρ Πληροφορικής και Msc Υμνολογίας-Λειτουργικής, ο Δρ Ιωάννης Καργάκος, φιλόλογος των Αρσακείων Σχολείων και ο Κωνσταντίνος Τσινάλης, Καθηγητής Φωνητικής των Ελληνικών. Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του σύγχρονου Διδασκάλου του Γένους Σαράντου Καργάκου (+14 Ιανουαρίου 2019). Τιμούμε, στην εν λόγω εκδήλωση, τη γλώσσα των πατέρων και προγόνων μας. Τιμούμε την κοιτίδα που διαμόρφωσε τις περισσότερες γνωστές γλώσσες του κόσμου. Τιμούμε τους επώνυμους και ανώνυμους σκαπανείς και εργάτες της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού.
