Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε στην ιστορική πόλη της Νικαίας της αρχαίας Βιθυνίας (σημερινό Iznik), που προϋπήρξε έδρα δύο Οικουμενικών Συνόδων και πρωτεύουσα μίας αυτοκρατορίας και δύο βασιλείων, η κοινή συνάντηση των προκαθημένων Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ και Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, εξ αφορμής του πρώτου «αποστολικού ταξιδιού» του Πάπα, τον επίσημο εορτασμό των 1700 ετών από την Α´ Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.) και τη θρονική εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου (εορτή του Αγίου Ανδρέα). Το γεγονός αυτό μπορούμε να το προσεγγίσουμε στις δύο διαστάσεις του. Την ιστορική-πολιτική διάσταση (οριζόντια) και τη θεολογική (κατακόρυφη).
Η συνάντηση δύο προκαθημένων, είκοσι δύο αντιπροσώπων χριστιανικών δοξασιών και ομολογιών και δεκάδων κληρικών, ειδικών επιστημόνων και συνοδών, καταγράφεται αδιαμφισβήτητα ως ένα παγκόσμιο γεγονός. Αφορμή της συνάντησης αποτέλεσε το ιστορικό και θεολογικό γεγονός (Α΄ Οικουμενική Σύνοδος), το οποίο ουσιαστικά κατέστησε την Εκκλησία Θεσμό, τερματίζοντας τη μαρτυρική για τον Χριστιανισμό περίοδο τριών αιώνων διωγμών/κατακομβών, με έντεκα εκατομμύρια μάρτυρες όλων των ηλικιών, εθνοτήτων και κοινωνικών τάξεων. Η σημαντική αυτή πρωτοβουλία έρχεται στο προσκήνιο με φόντο τις έντονες προσπάθειες για την ενίσχυση της συνεννόησης του χριστιανικού κόσμου, σε μία περίοδο, όπου διεξάγεται ένας ενδοχριστιανικός πόλεμος στην Ουκρανία. Όπου το Ισλάμ, η αθεΐα και η εκκοσμίκευση εξαπλώνονται απειλητικά στις πρώην χριστιανικές κοινωνίες του δυτικού κόσμου (Ευρώπη και Β. Αμερική). Όπου αναζητούνται ο ειλικρινής διάλογος και οι φιλολαϊκές πολιτικές, για την αντιμετώπιση των χρόνιων κοινωνικών ζητημάτων (πόλεμος, φτώχια, ανεργία, βία, εγκληματικότητα, ρατσισμός κ.ά.), με την ενίσχυση της οικογένειας, αλλά κυρίως τη χριστοκεντρική παιδεία και μετάδοση των Αξιών της στα παιδιά τουλάχιστον των χριστιανικών οικογενειών. Με άλλα λόγια καλύτερα να συναντώνται οι προκαθήμενοι και οι εκπρόσωποι των (κάθε λογής) χριστιανών, να συζητούν και να συνεργάζονται για κοινωνικά ζητήματα, παρά να επαναλαμβάνονται τα «(αντι)χριστιανικά εγκλήματα» του ιστορικού παρελθόντος (προσηλυτισμός, ιερά εξέταση, εκφράγκευση, ουνία, σταυροφορίες, αλώσεις, θρησκευτικοί πόλεμοι κ.ά.). Συμπερασματικά, ως ιστορικό-πολιτικό γεγονός, η πρόσφατη συνάντηση στη Νίκαια εστέφθη με επιτυχία και θα αποτελεί σημείο αναφοράς, αλλά και διαρκής υπόμνηση κυρίως για όσους εκ των παρισταμένων λησμονήσουν την υπόσχεση της αμοιβαίας υποστήριξης των «αδελφών» τους στις διαφαινόμενες, αλλά και δρομολογημένες επικείμενες γεωπολιτικές και γεωπολιτισμικές παγκόσμιες εξελίξεις.
Εφόσον αναφερόμαστε σε θρησκευτικούς ηγέτες, ενυπάρχει και η θεολογική διάσταση της συγκεκριμένης συνάντησης. Αφορμή υπήρξε ο λεγόμενος «κοινός εορτασμός» της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Οπότε, πρέπει να προσδιορίσουμε το ΠΩΣ αντιλαμβανόμαστε εκκλησιολογικά τους «κοινούς εορτασμούς»! Σύμφωνα, λοιπόν, με την Ορθόδοξη Αγιοπατερική Ιερά Παράδοση, ο εορτασμός ενός εκκλησιαστικού (άρα και ιστορικού) γεγονότος, αποσκοπεί και προσδιορίζεται ως «τιμή Αγίου, μίμησις Αγίου» ή στην περίπτωσή μας «τιμή Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, μίμησις των 318 Θεοφόρων Πατέρων Της»! Διότι, στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχε και ο πρεσβύτερος Άρειος, του οποίου καταδικάστηκε ομόφωνα η αίρεση. Σύμφωνα, λοιπόν, με την Ιερά Αγιοπατερική Παράδοση και την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑΣ άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας (παλαιός ή σύγχρονος), πολύ περισσότερο ούτε μία Αγία Οικουμενική Σύνοδος, που να μη θεωρεί τον Παπισμό κι όλες τις υπόλοιπες χριστιανικές ομολογίες, που συμμετείχαν στην πρόσφατη συνάντηση της Νικαίας, ως σχισματικές ή αιρετικές! Ασφαλώς και η φιλάνθρωπη Εκκλησία των Αγίων μας προσεύχεται και αναμένει την (επαν)ένωση των αιρετικών με την ορθόδοξη πίστη, που καθορίζεται ως ειλικρινής μετάνοια με την υπογραφή λιβέλου καταδίκης των κακοδοξιών και των πλανών και επιστροφή/επανένταξη στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία των Θεουμένων Αγίων Πατέρων και Μητέρων Της. Διαφορετικά καλύτερα να περιοριστούμε στο σημαντικότατο ιστορικό-πολιτικό πλαίσιο και να μην προβαίνουμε σε εκκλησιαστικές πράξεις, όπως η κοινή ανάγνωση του «Συμβόλου της Πίστεως» της Α΄ Οικουμενικής στα ελληνικά (όταν στη λατινική μετάφραση περιέχεται το filioque) ή οι συμπροσευχές, που δημιουργούν σύγχυση μεταξύ της εκκλησιαστικής ιεράς παράδοσης των Αγίων Σπυρίδωνος, Νικολάου, Αλεξάνδρου, Απολλοδώρου κ.ά και της αντιπαράδοσης που εκφράζει ο Άρειος και όλοι οι διάδοχοί του έως τις ημέρες μας.
Λύπη, θλίψη και πόνος για την ευκολία με την οποία διαστρέφεται η αλήθεια της πίστεως στην εποχή μας. Ιερή αγανάκτηση από τους πνευματικούς μας (Ορθόδοξους αρχιερείς, καθηγουμένους και ιερείς), που διαπιστώνουν την ύπαρξη δύο τουλάχιστον θεολογικών προσεγγίσεων. Την Ορθόδοξη Αγιοπατερική και την Οικουμενιστική! Σε μία εποχή, μάλιστα, όπου η ιστορική προσέγγιση των πραγμάτων καταγράφει και τεκμηριώνει την ραγδαία απομάκρυνση πιστών από τις «δυτικές εκκλησίες» και την (επ)ανακάλυψη της κοσμοσωτήριας Θεολογίας του «Ακτίστου Φωτός», που βίωσαν και διακηρύττουν αδιαλείπτως οι Θεούμενοι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Τέλος, η εκλογή του νέου Ποντίφικα, Ρόμπερτ Πρέβοστ, πέραν της γεωπολιτικής σκοπιάς που ενέχει, περιέχει και πολύ βαθύτερες πολιτικές σκοπιμότητες. Να σημειωθεί, ότι στη Νίκαια εκτός της παρουσίας του Τούρκου Προέδρου, συμμετείχε και ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικλ Ρήγας, ο οποίος ηγήθηκε της αμερικανικής αντιπροσωπείας στον εορτασμό! Οι αδιαμφισβήτητες πλέον σκοπιμότητες, κατονομάστηκαν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου:
«Εύχομαι στον πρώτο Πάπα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, να επιτύχει στην προώθηση της ελπίδας και της συμφιλίωσης μεταξύ όλων των πίστεων»! Μια «ευχή», η οποία ενδεχομένως να ακούγεται ευχάριστα στους κοσμικούς – μη εκκλησιαστικούς – κύκλους, αλλά διακηρύττει φανερά και προσβλέπει στον οικουμενισμό, ως προθάλαμο της πανθρησκείας, που με όχημα την παγκοσμιοποίηση αποσκοπούν στην πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική ομογενοποίηση και καθυπόταξη ολόκληρης της υφηλίου. Κι όλα αυτά με την ασεβή χρήση του Παναγίου Ονόματος του «εν ού παικτοίς» Ιησού Χριστού, του Κυρίου της Ιστορίας!
