Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Φεύγω.
Όχι σιωπηλά. Όχι ευγενικά. Όχι <<ευχαριστώντας για τη συνεργασία>>.
Φεύγω χτυπώντας την πόρτα μιας εκπαίδευσης που κακοποιήθηκε από πρόχειρους σωτήρες, από άσχετους διαχειριστές, από καριερίστες της συμμόρφωσης.
Φεύγω γιατί αρνούμαι να γίνω συνένοχος στη φθορά.
Αρνούμαι να χειροκροτώ πειράματα πάνω στις πλάτες των παιδιών.
Αρνούμαι να σκύβω μπροστά σε διοικητικά τσιράκια που έχουν μπερδέψει την εξουσία με την αξία.
Γιατί ο δάσκαλος δεν είναι υπάλληλος εγκυκλίων.
Δεν είναι αριθμός αξιολόγησης.
Δεν είναι πειθήνιο όργανο υπουργικών ιδεοληψιών.
Ο δάσκαλος είναι φλόγα. Και η φλόγα δεν μπαίνει σε πρωτόκολλο.
Λυπάμαι μόνο για ένα πράγμα:
για το αγνό χαμόγελο που δεν θα αντικρίζω κάθε πρωί.
Για τα μάτια που διψούν να καταλάβουν τον κόσμο.
Για εκείνους τους λίγους και μεγάλους συναδέλφους που έμειναν άνθρωποι με κεφαλαία γράμματα μέσα σε ένα σύστημα που επιβραβεύει το σκύψιμο.
Σε όσους μένουν πίσω λέω:
Μη γίνετε βολικοί.
Μη συνηθίσετε την ταπείνωση.
Μη βαφτίσετε τον φόβο <<ρεαλισμό>>.
Η παιδεία δεν είναι καριέρα. Είναι αντίσταση.
Είναι ευθύνη.
Είναι πράξη ελευθερίας.
Και επειδή σας λένε πως η υπακοή στον αυταρχισμό και το γονάτισμα μπροστά στην εξουσία είναι μονόδρομος, θυμηθείτε πως κανένας ελεύθερος άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να ζει στα γόνατα. Ούτε και να πεθαίνει υποταγμένος.
