Αιγιώτικα πένθη

ΑΝΔΡΕΑΣ Φ. ΜΟΥΡΤΖΟΥΧΟΣ

Σε νέα σχετικά ηλικία «έφυγε» προ ημερών ένας, βέρος βέβαια, Αιγιώτης «των Αθηνών», ο ιατρός Ανδρέας Φωτ. Μουρτζούχος, εν ενεργεία αναισθησιολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός».

Ο Ανδρέας έδωσε γενναία μάχη με την ασθένειά του με υπομονή και… διακριτικότητα. «Διακριτική» ήταν και η εξόδιος ακολουθία του στο Κοιμητήριο του Αιγίου, αλλά το κακό νέο μαθεύτηκε… γρήγορα και έτσι πολλοί φίλοι του, τον αποχαιρετήσαμε συμπαραστεκόμενοι στην αδελφή του Γιούλη.

Τον θυμάμαι από τα Γυμνασιακά- Λυκειακά μας χρόνια. «Μικρός το δέμας», αλλά μεγάλο μυαλό. Γι’ αυτό και μπήκε με την πρώτη προσπάθεια στην Ιατρική Θεσσαλονίκης που εκείνα τα χρόνια ήταν, ακόμα  πιο πολύ, δύσκολο κατόρθωμα!

Σαν τώρα θυμάμαι ότι, μαζί και με άλλους φίλους, πέρασαν να με πάρουν από το σπίτι μου, λίγο μετά τα αποτελέσματα, που τα μαθαίναμε τότε από το κρατικό ραδιόφωνο(!), για να το «γιορτάσουμε». (Όλοι είχαμε μπει σε Σχολές των Αθηνών, όπως π.χ. ο γράφων στη Νομική). Ως φοιτητές βρισκόμαστε πιο πολύ στο Αίγιο, και ιδίως τα καλοκαίρια, στον «Πύργο» (του Πάνου Σκίτσα τότε) στα Ψηλά-Αλώνια και στο «Saloon», κάτω από τον Κήπο. Αλλά και αργότερα -έως πριν μερικά χρόνια- βρισκόμαστε πολύ συχνά στον Λόγγο.

Ο Ανδρέας ήταν μεγάλος «bon viveur»! Του άρεσε να βγαίνει είτε με παρέα, είτε και μόνος του. «Θαμώνας» της… γνωστής Αιγιώτικης παρέας-παροικίας των Αθηνών, στην «Κανάρη και Μηλιώνη» και στην… Τσακάλωφ στο Κολωνάκι, (καθότι τότε διέμενε στην κοντινή Νεάπολη) και επίσης σ’ ένα στέκι στην Βουκουρεστίου… Αν δεν ήταν στον Ευαγγελισμό,  όπου,  (όπως αποδεικνύεται από τα σχόλια των συναδέλφων του με την είδηση του θανάτου του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) , «παρείχε τις υπηρεσίες του με άμεπτο ήθος και γνώση που δεν κραύγαζε», τον έβρισκα στα στέκια που προανέφερα, αλλά η παρέα αυτή έχασε δυστυχώς ήδη άλλους δυο φίλους, τον Μάνο και τον Λάκη…

Καλό παιδί, ευγενική ψυχή, αγαπητός και κοινωνικός με έναν δικό του, ξεχωριστό, τρόπο. Τώρα όμως αυτή η καλή του ψυχή οδεύει προς τον Παράδεισο. Εκεί θα συναντήσει τους γονείς του και τους φίλους του, που σίγουρα θα τον περιμένουν, ωστόσο η γνωστή «φιγούρα» του θα λείψει από τα Αιγιώτικα στέκια και από τους γνωστούς και φίλους του!

Είναι όμως όλων μας «κοινή …η μοίρα…».

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΑΝΔΡΕΑ.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ.

Γιάννης Σωτ. Μεντζελόπουλος