
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Χαιρετισμοί μετά από 31 (!) σχεδόν χρόνια στα «Εισόδια» του Αιγίου μας, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026: Δεύτερη βραδινή ακολουθία, μετά απ’ εκείνην της παραμονής της Εορτής της Παναγίας μας της Εισοδίτισσας. Το ημερολόγιο έγραφε 20 Νοεμβρίου 2025 στον πανηγυρικό αυτό Εσπερινό μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια. «Χαράς ευαγγέλια» τότε. Αλλά και προχθές, 100 …μέρες μετά, πάλι χαρά μεγάλη.
Έλαμπε εξωτερικά ο Ναός, όταν γύρω στις 7.15 ερχόμουν από την οδό Κολοκοτρώνη. Όμορφα φωτισμένος και από τα παραθυράκια του τρούλου φαινόταν το φως της εκκλησιάς τονίζοντας τα όμορφα χρώματα του εσωτερικά!
Μπήκα μέσα με συγκίνηση, άναψα κεράκι ενώ όμορφα έψελναν οι ψάλτες τα ωραία τροπάρια και τους ύμνους προς την Παναγιά μας. Υπέροχοι οι στίχοι τους για την Θεοτόκο και τον Υιό της, τον Χριστό μας.
Σε λίγο ακούγεται το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…». Το «εκκλησίασμα» σηκώνεται και όλοι συγκινημένοι κάνουμε τον Σταυρό μας ψιθυρίζοντας –φαντάζομαι- κάποια ευχαριστήρια προσευχή γι’ αυτήν την –καθυστερημένη …έστω- επαναλειτουργία της αγαπημένης μας εκκλησίας.
Στην σκέψη μου, καθώς κοιτάζω την «Πλατυτέρα» κάνω μία «παραλλαγή» των στίχων:
Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια (της «στερεώσεως»)
ως λειτρωθείσα των δεινών (της «εγκατάλειψης») ευχαριστήρια,
Αναγράφω σοι η Πόλις σου (του Αιγίου), Θεοτόκε…
Συγγνώμη, φίλοι αναγνώστες, γι’ αυτή την «παραλλαγή» (μέσα σε παρενθέσεις)…
Βοήθειά μας, Καλή Σαρακοστή, και ελπίζω στους Β΄ Χαιρετισμούς, η Παναγία μας η Εισοδίτισσα να έχει πιο πολλούς… Της το οφείλουμε…















