Η ευγένεια, ο σεβασμός και η ταπεινότητα πρέπει να αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά όσων υπηρετούν την Εκκλησία.
Οι Ιεροί Ναοί είναι χώροι προσευχής, αγάπης, συγχώρεσης και πνευματικής γαλήνης. Είναι χώροι ανοιχτοί σε όλους τους πιστούς, ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, ηλικίας ή οικονομικής κατάστασης.
Όσοι αναλαμβάνουν καθήκοντα επιτρόπων σε έναν Ιερό Ναό οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο ρόλος τους δεν περιορίζεται στην πρακτική και οργανωτική υποστήριξη της ενορίας. Έχουν και μια σημαντική ευθύνη: να αποτελούν παράδειγμα ευγένειας, σεβασμού, υπομονής και χριστιανικής συμπεριφοράς.
Ο επίτροπος δεν είναι πρόσωπο εξουσίας μέσα στον ναό. Είναι άνθρωπος που έχει αναλάβει μια αποστολή προσφοράς και διακονίας προς την Εκκλησία και τους πιστούς.
Η συμπεριφορά του πρέπει να χαρακτηρίζεται από ευγένεια, διακριτικότητα και υπομονή. Να αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπο με καλοσύνη, να προσφέρει τη βοήθειά του και να αποφεύγει αυστηρές παρατηρήσεις, απότομες απαντήσεις και συμπεριφορές που μπορεί να προκαλέσουν πικρία ή απογοήτευση.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται απέναντι στους ηλικιωμένους, στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη υποστήριξης, αλλά και σε όσους επισκέπτονται έναν ναό χωρίς να γνωρίζουν τις διαδικασίες και τους κανόνες λειτουργίας του.
Ο κάθε πιστός πρέπει να αισθάνεται ότι ο ναός είναι το πνευματικό του σπίτι. Να βρίσκει εκεί αγάπη, αποδοχή και σεβασμό, όχι ψυχρότητα, αυστηρότητα ή συμπεριφορές που τον κάνουν να αισθάνεται ανεπιθύμητος.
Οι ιερείς και οι εκκλησιαστικοί προϊστάμενοι έχουν επίσης σημαντικό ρόλο, καθώς οφείλουν να επιλέγουν ανθρώπους με ήθος και πραγματική διάθεση προσφοράς, αλλά και να φροντίζουν ώστε η συμπεριφορά όλων όσοι υπηρετούν στον ναό να ανταποκρίνεται στις χριστιανικές αξίες.
Η θέση του επιτρόπου είναι θέση ευθύνης, προσφοράς και ταπεινότητας, όχι εξουσίας.
Η Εκκλησία χρειάζεται ανθρώπους που με τη στάση και τη συμπεριφορά τους εμπνέουν εμπιστοσύνη, αγάπη και σεβασμό.
Γιατί η πραγματική διακονία δεν φαίνεται από τον τίτλο ή τη θέση που κατέχει κάποιος μέσα στον ναό, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τον συνάνθρωπό του.
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται ανθρώπους που υψώνουν τη φωνή τους στους πιστούς, αλλά ανθρώπους που ανοίγουν την αγκαλιά τους σε αυτούς.
















