19 Νοεμβρίου 1978 – 19 Νοεμβρίου 2026: Αφιέρωμα στα 48 χρόνια από την ενθρόνιση του Μητροπολίτου πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου

Του Γιάννη Σωτ. Μεντζελοπούλου

Δικηγόρου – Αρθρογράφου

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ

Νοέμβριος του 1978, ένα απόγευμα Σαββάτου, κόσμος πολύς στην πλατεία Αγ.  Λαύρας είχε συγκεντρωθεί. Ο Δήμαρχος Γεώργιος Παναγόπουλος επί της οδού Κλεομένους Οικονόμου κοιτάζει συνεχώς προς την Τρίγωνη πλατεία.

Γιατί τόσο πλήθος συγκεντρωμένο, που λέει και ένας διάσημος ποιητής; Διότι ο νέος Δεσπότης θα φτάσει σήμερα στο Αίγιο για πρώτη φορά. Και πράγματι σε λίγο καταφθάνει ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος, (ο διάδοχος του μακαριστού Γεωργίου, τον πρόλαβα και εγώ, θυμάμαι πάντα το γλυκό του χαρακτηριστικό χαμόγελο και την αρχοντιά του), ανοίγει η πόρτα του αυτοκινήτου και βλέπουμε έναν 35αρη – 40αρη, με κατάμαυρα γένια. Εγώ ως έφηβος ξαφνιάστηκα που είδα τόσο νέο Δεσπότη.

Όπως μάθαμε μετά, ήταν ήδη Επίσκοπος (Τιτουλάριος) Ταλαντίου από το 1976. Έτσι, συμπληρώθηκαν 50 ολόκληρα χρόνια Αρχιερατείας του συνολικά και σήμερα είναι η επέτειος της ενθρονίσεώς του ως Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, 48 χρόνια μετά.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Θα αναφέρει (ενδεικτικά) κάποιες στιγμές που μου έρχονται αυθόρμητα στην μνήμη μου.

Ως μαθητή στην Φανερωμένη με αποκάλεσε « Στέλιο» και εγώ ευγενικά του είπα: « Ιωάννης, Σεβασμιώτατε». Με ήξερε βεβαίως από τον πατέρα μου, τον είχα ήδη γνωρίσει, αλλά με μπέρδεψε προς στιγμήν με τον (σημερινό πατέρα) Στυλιανό, που ήμασταν συμμαθητές. Θέλω να πω με αυτό, ότι ο νέος Δεσπότης προσπάθησε και πέτυχε να είναι οικείος με τη νεολαία. Γενικά καταξιώθηκε σύντομα σε όλο το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, αν και σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς αρκετοί ήταν έτοιμοι να «πατήσουν την σκανδάλη», ιδίως στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αλλά σε όλα τα σπίτια, στις εορτές και στις επισκέψεις, πρώτο θέμα συζήτησης ήταν ο νέος Δεσπότης που είχε εντυπωσιάσει με τον δυναμισμό του και κάποιες «ρηξικέλευθες» ενέργειές του, την κοινωνία.

Ο Αμβρόσιος αγαπήθηκε, αλλά ως συνήθως συμβαίνει, «μισήθηκε» από κάποιους, ίσως και χωρίς λόγο. Μικρή μειοψηφία ήταν βεβαίως.

Τώρα που γράφω για την διαδρομή του, των πρώτων ιδίως χρόνων, ο Σεβασμιώτατος Αμβρόσιος δεν δίσταζε να επισκεφτεί για ποιμαντικούς λόγους και κάποια «ιδιόρρυθμα» στέκια θέλοντας να πλησιάσει τους πάντες. Βεβαίως, όπως είναι γνωστό, επεδείκνυε ιδιαίτερη μέριμνα για τους ασθενείς, τους ενδεείς και τους εμπεριστάτους και αργότερα παρήγαγε πλουσιοπάροχο έργο, έμπρακτο και μόνιμο για τους γέροντες, τους ασθενείς και τους εν γένει πάσχοντες, καθώς επίσης και για την νεολαία.

Τώρα που έγραψα πάλι νεολαία, θυμήθηκα ένα περιστατικό. Ήμουν φοιτητής όταν πληροφορήθηκα ότι ο πατέρας μου εισήχθη εκτάκτως (από γαστρορραγία) στην κλινική « Μαγκανιώτη» και φτάνοντας με το λεωφορείο στον Ο.Σ.Ε. πήγα κατευθείαν να τον δω. Ανοίγοντας την πόρτα του δωματίου, δίπλα στο κρεβάτι του καθόταν ο Μητροπολίτης μας. Ήταν ανήσυχος για τον «άτυπο συνεργάτη» του και θεολόγο βεβαίως. Εκεί, ως φοιτητής, ανέπτυξα στην συζήτηση και κάποια άποψη, που δεν του άρεσε και θυμάμαι το συμπονετικό του ύφος ξαφνικά έγινε αυστηρό, λέγοντάς μου: «ο υιός του Μεντζελόπουλου το λέει αυτό;» Απ’  αυτήν λοιπόν τη «νουθεσία» του Σεβασμιωτάτου αλλά κι αυτές διαχρονικά του πατέρα μου του φυσικού, βγήκα ωφελημένος στη ζωή μου. 

Μερικά χρόνια αργότερα και ενώ το κοινωνικό έργο του κ. Αμβροσίου μεγάλωνε συνεχώς, κάποιοι έλεγαν ότι «έπρεπε να ήταν Δήμαρχος ή Υπουργός Δημοσίων Έργων»!

Το 1994 εκλέχτηκα Νομαρχιακός Σύμβουλος στη νέα αιρετή Νομαρχία. Μετά τον σεισμό του 1995, την Μ. Τετάρτη του 1996, το Νομαρχιακό Συμβούλιο θα ψήφιζε πόσο χρήματα (από τα 320 εκατομμύρια δρχ) θα πήγαιναν για την αποκατάσταση των πολλών σεισμοπλήκτων εκκλησιών της Αιγιάλειας (τα Εισόδια δεν είχαν συμπεριληφθεί στον κατάλογο της πλειοψηφίας για ευνόητους λόγους). Εκεί λοιπόν η παράταξή μου ψήφισε και αυτή την νομαρχιακή εισήγηση (πλειοδοτώντας… μάλιστα). Έτσι, λοιπόν, την άλλη μέρα Μ. Πέμπτη, φθάνοντας ο γράφων στο υπόγειο της οδού Πολυχρονιάδη, στην πρώτη σειρά καθόταν ο πρ. Υπουργός Γιάννης Βασιλειάδης, εγώ στάθηκα στην απέναντι πλευρά κοντά στον Θρόνο και σε λίγο είδα έκπληκτος τον διάκονο του Σεβασμιωτάτου Αμβροσίου, κατόπιν νοήματός του, να μου φέρνει από το Ιερό μια πολυθρόνα (!) για να καθίσω, μολονότι ήμουν πολύ νέος, αλλά με την κίνηση του αυτή εντυπωσίασε και το έκπληκτο εκκλησίασμα, θέλοντας να δώσει προφανώς ένα δικό του … μήνυμα! Το θυμήθηκα αυτό πριν λίγους μήνες, στις 20 Νοεμβρίου 2025 όταν άνοιξαν πάλι τα Εισόδια(!!)

Την ημέρα εκείνη ο Σεβασμιώτατος κ. Ιερώνυμος αναφέρθηκε στην συμβολή του γράφοντος και του Σεβασμιωτάτου Αμβροσίου στην «λύση Μαρτίνου» (δεν θέλω να γράψω περισσότερα), αλλά 30-31 χρόνια μετά οι συνειρμοί γίνονται μόνοι τους.

Ήδη πρέπει να κλείσω το παρόν κείμενο, διότι αν συνεχίσω θα γράψω 20 σελίδες για τον πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Στην διαδρομή των χρόνων κτίσαμε μια σχέση Πνευματικού πατέρα και παιδιού (όπως όλοι είμαστε «τέκνα» των δεσποτάδων μας). Αλλά τολμώ να πω και φιλική! Σίγουρα πάντως αγαπητική.

Ο κ. Αμβρόσιος ήταν (και είναι ακόμα με τον τρόπο του) μια σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα της Ορθοδοξίας αλλά και του Έθνους μας.

 Σεβασμιώτατε Αμβρόσιε, 50 χρόνια Αρχιερατείας ελάχιστοι έχουν συμπληρώσει. Ο Θεός και η Παναγία η Τρυπητή που την υπεραγαπάτε και Σας αξίωσαν όλα αυτά τα χρόνια, να Σας έχουν για πολλά χρόνια ακόμα εν ζωή και να είσθε πάντα «όρθιος»

Εις πολλά έτη Γέροντα!

Σχετικά άρθρα

- Advertisement -spot_img
- Advertisement -spot_img
- Advertisement - spot_img
- Advertisement -spot_img

Δείτε ακόμα