Όταν η Πάτρα ενώνει δυνάμεις: Αισιοδοξία για το νέο θεσμό και μία πρόταση για το Σκαγιοπούλειο

Άρθρο Πέτρου Ψωμά με αφορμή την 1η Διεθνή Έκθεση Παιδικού & Εφηβικού Βιβλίου

Ανά εικοσαετία στην σύγχρονη Πάτρα δημιουργείται (ή φιλοξενείται) ένας μεγάλος πολιτιστικός θεσμός: Το 1966 ήρθε ο «Κρυμμένος Θησαυρός» να αναβαθμίσει το Πατρινό Καρναβάλι, το 1986 ξεκίνησε το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας (χρονιά κυοφορίας και του ΔΗΠΕΘΕ μας), το 2006 η Πάτρα έγινε η «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης». Και να που τώρα, εν έτει 2026, «γεννήθηκε» η Διεθνής Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου, ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων με κύρος, εμβέλεια, βάθος και προοπτικές.

Το μοτίβο της εικοσαετίας έχει πολύ ενδιαφέρον. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν τα μαθήματα του παρελθόντος που μπορούν να λειτουργήσουν ως πυξίδα για το μέλλον. Τι κάνει έναν θεσμό να ανθίσει; Πώς επιτυγχάνεται η διάρκεια και η συνέχεια; Τι αποτύπωμα μπορεί να αφήσει κάθε πρωτοβουλία; Τι μας δίδαξαν τα ναυάγια, οι αποτυχίες και οι πειραματισμοί;

Η Διεθνής Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου είναι μία διοργάνωση που ήρθε στην Πάτρα για να μείνει. Από την προηγούμενη φράση προκύπτουν τα δύο πρώτα θετικά: 1.«Ήρθε στην Πάτρα» (γιατί, ναι, υπήρχε ανταγωνισμός και, ναι, είχε καιρό η πόλη να υποδεχτεί κάτι τόσο υποσχόμενο). 2. «Θα μείνει» (γιατί προαναγγέλθηκε η συνέχιση, εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση για δύο ακόμα χρόνια, μοιάζει σοβαρή η εξαγγελία για διεκδίκηση ευρωπαϊκών κονδυλίων που θα στηρίξουν τη δράση μέχρι και το 2034).

Έχει κι άλλα αισιόδοξα το μίγμα: πολύ καλή οργανωτική δομή και επικοινωνιακή διαχείριση, συνεργασία φορέων της Πάτρας, του κέντρου ακόμα και του εξωτερικού, προσέγγιση ενός πολύ ιδιαίτερου κοινού όπως είναι τα παιδιά μας, υψηλή απήχηση στην τοπική κοινωνία με το “καλημέρα”, συμμετοχή ειδικών και συμβολή εθελοντών. Το σπουδαιότερο όλων: ξεκάθαρη στόχευση για στήριξη του βιβλίου, της φιλαναγνωσίας, της τέχνης του λόγου, της διάδοσης της γνώσης και της δημιουργικής έκφρασης.

Πήγαν όλα τέλεια; Όχι, βέβαια. Κι ούτε θα ήταν λογικό να μην ξεφύγουν πράγματα. Οι διοργανωτές, όμως, δείχνουν να έχουν αντανακλαστικά και διάθεση διευθέτησης των όποιων ατελειών. Η διοργάνωση ήταν φωτεινή, πολυεπίπεδη, σύγχρονη, καλών προθέσεων και υψηλής αισθητικής και αξίας. Όσο θα πορεύεται, θα βελτιώνεται. Κι αν αποφευχθούν τοπικές παθογένειες, έχει πολλά να προσφέρει: στην Πάτρα, στο παιδί, στο βιβλίο. Για αρχή είδαμε ένα φαινόμενο που το είχαμε ξεχάσει στην πόλη: Συνύπαρξη κάτω από την ίδια στέγη φωνών που μας έχουν συνηθίσει να συγκρούονται. Κι αυτό είναι μια πρώτη νίκη!

Εκτιμώ πως ο νέος θεσμός κατάφερε τόσο εντυπωσιακή είσοδο στο απαιτητικό γίγνεσθαι της Πάτρας γιατί διαθέτει δύο ισχυρούς στυλοβάτες που μπορούν να εξελιχθούν σε εγγυητές επιτυχίας και μακροημέρευσης. Ο ένας είναι ο Νίκος Μπακουνάκης, ο Πατρινός Πρόεδρος του «Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού», που είναι ο διοργανωτής της Έκθεσης. Ο δεύτερος είναι ο χώρος που ευφυώς επιλέχτηκε για να φιλοξενήσει τη διοργάνωση, το Σκαγιοπούλειο, που -ακριβώς έναν αιώνα από την ίδρυσή του ως Ορφανοτροφείο- άνοιξε τις πόρτες του για τα παιδιά της πόλης και ταυτίστηκε ακαριαία με το νέο σπουδαίο πολιτιστικό γεγονός.

Με το κλείσιμο της φετινής διοργάνωσης οφείλουμε να ανοίξουμε μια μεγάλη συζήτηση στην Πάτρα για την αξιοποίηση του κτιρίου και του περιβάλλοντα χώρου, για την ουσιαστική παραχώρηση του στην πόλη και τους πολίτες της, για την ανάγκη τέτοιες υποδομές να παραμένουν ανοιχτές και ζωντανές παρέχοντας υπηρεσίες, εμπειρίες και γνώση –όπως ακριβώς συνέβη επί πενθήμερο μέσα στον άνυδρο Νοέμβρη, χάρη στην Έκθεση και την υψηλή της επισκεψιμότητα.

Σχετικά άρθρα

- Advertisement -spot_img
- Advertisement -spot_img
- Advertisement - spot_img
- Advertisement -spot_img

Δείτε ακόμα