Το Aigiovoice.gr στο Προξενείο της Κωνσταντινούπολης: Οι Ρωμιοί ήρωες του ’40 και το μήνυμα Κούτρα (ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ)

του Αχιλλέα Ροδίτη

Το Aigiovoice.gr είχε φέτος την ξεχωριστή τιμή και ευκαιρία να βιώσει την Επέτειο του ΟΧΙ εκεί όπου η καρδιά του ελληνισμού χτυπά σ’έναν πολύ πιο ιδιαίτερο παλμό: Στο Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη.

Βρεθήκαμε ανάμεσα σε Ελληνίδες και Έλληνες της Πόλης των Πόλεων καταγράφοντας την περίσσια συγκίνηση και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της εκδήλωσης τιμής στους Ήρωες του Έπους του ’40. Τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων, με τους παρευρισκόμενους να τηρούν ενός λεπτού σιγής, αλλά και να κλείνουν την εκδήλωση τραγουδώντας περήφανα τον Εθνικό Ύμνο…

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ

Μια εκδήλωση που τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της σφράγισε η πύρινη και συνάμα αισιόδοξη ομιλία του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, πρέσβη κ. Κωνσταντίνου Κούτρα.

Ο κ. Κούτρας πήρε αφορμή από το γεγονός ότι τα παιδιά της Πόλης δεν διδάσκονται την ελληνική ιστορία στα τουρκικά σχολεία τους, ως εκ τούτου άδραξε την ευκαιρία για να περιγράψει ακριβώς αυτό που κατόρθωσε ενωμένο το ελληνικό έθνος των μόλις 7 εκατομμυρίων, την αυγή του πολέμου. Λέγοντας ένα ΟΧΙ «το οποίο», όπως είπε ο Γενικός Πρόξενος, «δεν ειπώθηκε απλώς από μια κυβέρνηση, αλλά βγήκε αυθόρμητα από τα στήθη ενός ολόκληρου λαού που κατέβηκε στους δρόμους με το χαμόγελο στα χείλη, πηγαίνοντας στον πόλεμο σαν σε γιορτή». Και συμπλήρωσε πως αυτό το ΟΧΙ ήταν ένα μεγάλο ΝΑΙ στην εντολή των προγόνων και στο πρόσταγμα της Ιστορίας που δεν ήταν άλλο από το… “Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά” και το “Ή ταν ή επί τας”».

ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ’40

Παράλληλα, ο αξιότιμος Πρέσβης έκανε μια ιστορική αναφορά που εν πολλοίς παραμένει άγνωστη στην πλειοψηφία των Ελλήνων. Ότι η Ρωμιοσύνη της Πόλης έδωσε το δικό της αίμα στην Πατρίδα.

Αναφέρθηκε στους εκατοντάδες (400 έως 600) Κωνσταντινοπουλίτες οι οποίοι αψηφώντας τις κυρώσεις και την αδυναμία επιστροφής στα σπίτια και τις οικογένειές τους, στις 28 Οκτωβρίου 1940 έσπευσαν να καταταγούν στον Ελληνικό στρατό για να πολεμήσουν στο Αλβανικά σύνορα.

Πήγαν εκεί όπου σήμερα τελέστθηκε η επετειακή εκδήλωση, στο ίδιο κτίριο του Γενικού Προξενείου, προκειμένου να δηλώσουν και να παρακαλέσουν να γίνουν αποδεκτοί. Με τρένα έφυγαν από την Πόλη και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Αργότερα πέρασαν στην Αίγυπτο για να πολεμήσουν στο Ελ Αναμέιν και αλλού.

Εξιστόρησε και την περίπτωση των νεκρών Κωνσταντινοπουλιτών ηρώων οι οποίοι μετά τις νικηφόρες μάχες που έδωσαν στα Ελληνοαλβανικά σύνορα ενάντια στους Ιταλούς, μετέβησαν με καϊκια στην Αίγυπτο και ένα από αυτά βούλιαξε στα κρύα νερά της ανατολικής μεσογείου παρασύροντας στον βυθό δεκάδες Έλληνες στρατιώτες από την Πόλη. Ένα καϊκι που ομοίωμά του δεσπόζει και κοσμεί το Ελληνικό Προξενείο της Κωνσταντινούπολης.

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ’40 ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Ο κ. Κούτρας επικαιροποίησε την ηρωική στάση του τότε, προσαρμόζοντάς την στο σήμερα και στις σημερινές προκλήσεις.

Συνδυάζοντας την πάγια πολιτική τακτική της Τουρκίας και αναφερόμενος στο, όπως το χαρακτήρισε, «ανυπόστατο, ψευδεπίγραφο, παράνομο και εξόχως προκλητικό τουρκολιβυκό μνημόνιο» αλλά και σε όσους σπεύδουν να συστήσουν «να τα βρούμε» με την Τουρκία «και μας παροτρύνουν να συζητήσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις, οι οποίες είναι έωλες και δεν εδράζονται στο Διεθνές Δίκαιο».

Καταλήγοντας στο εθνικά υπερήφανο μήνυμά του, ο κ. Κούτρας είπε πως: «οι θυσίες των Ελλήνων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν αποτελούν μόνο σελίδες ηρωισμού, αλλά σπορά ελευθερίας, προόδου, ευημερίας και εθνικής ενότητας, οι καρποί της οποίας εξακολουθούν να μας τρέφουν ως έθνος».

Καταλήγοντας: «αυτό το διαχρονικό μήνυμα της αυταπάρνησης που οδηγεί στην ενότητα και στη συλλογική ανάταση σας καλώ να κρατήσετε σήμερα όλοι εσείς που τιμάτε με την παρουσία σας την ιστορική επέτειο στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, διότι η γνώση του παρελθόντος μας και η συνείδηση της Ιστορίας μάς διδάσκει τον τρόπο για να διαμορφώσουμε το αύριο της χώρας μας Μίας Ελλάδας ισχυρής σε κάθε επίπεδο, μιας Ελλάδας με βαρύ αποτύπωμα στην διεθνή κονίστρα».

ΦΩΤΟ:

ΟΛΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ κκ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΤΡΑ:

Ομιλία Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, πρέσβη κ. Κωνσταντίνου Κούτρα, κατά την εκδήλωση στο προξενείο της Ελλάδας, τιμώντας την εθνική επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου, έπειτα από την πανηγυρική δοξολογία και κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Γενικού Προξενείου.

«Σεβασμιώτατε, σεβαστοί Πατέρες,

αγαπητοί συμπατριώτες από την Ελλάδα,

εκλεκτά μέλη της Ομογένειας της Πόλης,

αγαπητοί εκπαιδευτικοί και, πάνω απ’ όλα, αγαπητά μας παιδιά, μαθητές και μαθήτριες των ιστορικών ομογενειακών μας σχολείων,

αγαπητοί συνεργάτες.

Το να στέκεται κανείς εδώ, στην Κωνσταντινούπολη, στην καρδιά της Ρωμιοσύνης, για να τιμήσει την 28η Οκτωβρίου 1940, δεν είναι μια τυπική επετειακή υποχρέωση.

Είναι μια πράξη μνήμης και ιστορικής δικαιοσύνης.

Απευθύνομαι σήμερα με ιδιαίτερη αγάπη σε εσάς τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης αλλά και στους μαθητές των Ομογενειακών σχολείων μας.

Γνωρίζω καλά πως στα θρανία των σχολείων μας εδώ στην Πόλη, το ωρολόγιο πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει την ελληνική ιστορία.

Μαθαίνετε την ιστορία του τόπου όπου ζείτε, αλλά η ιστορία των προγόνων σας, της γλώσσας που μιλάτε και ακόμα και των ίδιων των προπάππων σας που περπάτησαν σε αυτούς εδώ τους δρόμους του Πέραν, του Φαναρίου και της Χαλκηδόνας, μένει συχνά έξω από τα σχολικά εγχειρίδια.

Σήμερα, λοιπόν, θα ξεφυλλίσουμε μαζί εκείνες τις σελίδες που λείπουν από τα βιβλία σας.

Για να καταλάβουμε τι συνέβη τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ας μεταφερθούμε νοερά στην Ευρώπη εκείνης της εποχής.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μετρά ήδη έναν χρόνο.

Οι δυνάμεις του Άξονα —η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι— έχουν υποτάξει σχεδόν ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη.

Μεγάλες αυτοκρατορίες και πανίσχυροι στρατοί, όπως της Γαλλίας, έχουν καταρρεύσει μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Άλλες χώρες παραδίδονται αμαχητί, και άλλες επιλέγουν τη σιωπή.

Μέσα σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι, στις 3 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, η φασιστική Ιταλία επιδίδει τελεσίγραφο στην Ελλάδα:

ζητά την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της και την παράδοση στρατηγικών σημείων της χώρας.

Η λογική των αριθμών έλεγε «υποταγή».

Η Ιταλία διέθετε μια αυτοκρατορία 45 εκατομμυρίων ανθρώπων, σύγχρονη αεροπορία και τεθωρακισμένα.

Η Ελλάδα ήταν μια μικρή χώρα 7 εκατομμυρίων, εξαντλημένη από προηγούμενους πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Κι όμως, η απάντηση της Ελλάδας ήταν ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ».

Ένα «Όχι» που δεν ειπώθηκε απλώς από μια κυβέρνηση, αλλά βγήκε αυθόρμητα από τα στήθη ενός ολόκληρου λαού που κατέβηκε στους δρόμους με το χαμόγελο στα χείλη, πηγαίνοντας στον πόλεμο σαν σε γιορτή.

Ξύπνησαν μέσα του η Σαλαμίνα, οι Θερμοπύλες, το Μεσολόγγι, η Τριπολιτσά, το Μανιάκι και του υπαγόρευσαν την προαιώνια δέσμευση του Γένους, την εντολή των προγόνων, το πρόσταγμα της Ιστορίας: «Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά». «Ή ταν ή επί τας».

Αυτό που ακολούθησε στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου καταγράφηκε στην παγκόσμια ιστορία ως το πρώτο μεγάλο θαύμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  

Οι Έλληνες στρατιώτες, πολεμώντας σε θερμοκρασίες μείον είκοσι βαθμών, με ελάχιστα εφόδια και με τις ηρωικές γυναίκες της Πίνδου να κουβαλούν στις πλάτες τους πυρομαχικά πάνω στους γκρεμούς, όχι απλώς απέκρουσαν την ιταλική επίθεση, αλλά πέρασαν στην αντεπίθεση.

Απελευθέρωσαν την Κορυτσά, το Αργυρόκαστρο, τους Αγίους Σαράντα, τη Χειμάρρα.

Ήταν η πρώτη νίκη των Συμμάχων σε ολόκληρο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο μύθος του αήττητου Άξονα κατέρρευσε στα ελληνικά βουνά.

Και όταν τον Απρίλιο του 1941 η ναζιστική Γερμανία αναγκάστηκε να σπεύσει για να σώσει τον ταπεινωμένο σύμμαχό της, η Ελλάδα πολέμησε ξανά, στα οχυρά του Ρούπελ και στη Μάχη της Κρήτης, καθυστερώντας κρίσιμα τα γερμανικά σχέδια.

Το τίμημα που πλήρωσε ο ελληνικός λαός στα χρόνια της τριπλής Κατοχής που ακολούθησε —από Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους— ήταν ασύλληπτο:

•                     300.000 νεκροί μόνο από τον Μεγάλο Λιμό τον χειμώνα του 1941-42,

•                     πάνω από 1.500 καμένα χωριά,

•                     ολοκαυτώματα στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στη Βιάννο, στον Χορτιάτη, και

•                     συνολική απώλεια σχεδόν του 10% του πληθυσμού της χώρας.

Αγαπητοί συμπατριώτες, αγαπητά μου παιδιά,

εδώ έρχεται ένα κεφάλαιο που σας αφορά προσωπικά και που σπάνια ακούγεται.

Όταν ήχησαν οι σειρήνες του πολέμου στην Αθήνα το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, η καρδιά της Κωνσταντινούπολης χτύπησε στον ίδιο ακριβώς ρυθμό.

Την ίδια εκείνη μέρα, εκατοντάδες Έλληνες της Πόλης —τόσο Έλληνες υπήκοοι όσο και Ρωμιοί με τουρκική υπηκοότητα— συγκεντρώθηκαν μαζικά έξω από το Ελληνικό Προξενείο στο Πέραν, εδώ έξω από αυτή την ξύλινη πόρτα.

Δεν τους επέβαλε κανείς να έρθουν!

Έσπευσαν οι ίδιοι, νέοι άνθρωποι, απόφοιτοι των ίδιων σχολείων που φοιτάτε εσείς σήμερα, για να γραφτούν στους καταλόγους των εθελοντών.  

Σκεφτείτε το μέγεθος της απόφασής τους:

οι Ρωμιοί της Πόλης που είχαν τουρκική υπηκοότητα γνώριζαν πολύ καλά ότι, φεύγοντας για να πολεμήσουν με τον ελληνικό στρατό, το τουρκικό κράτος θα τους αφαιρούσε την ιθαγένεια και θα τους απαγόρευε διαπαντός να επιστρέψουν στα σπίτια τους, στους γονείς τους, στην αγαπημένη τους Πόλη.

Κι όμως, δεν δίστασαν.

Περίπου 400 έως 600 Κωνσταντινουπολίτες επιβιβάστηκαν στα τρένα από τον σταθμό του Σίρκετζι, πέρασαν τον Έβρο και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού Μετώπου.

Και όταν η Ελλάδα έπεσε, πολλοί από αυτούς, μαζί με άλλους νέους που διέφυγαν κρυφά με καΐκια από τις ακτές της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο —κάποιοι μάλιστα πνίγηκαν στα παγωμένα νερά πριν καν φτάσουν— εντάχθηκαν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, πολεμώντας στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι.

Η Ρωμιοσύνη της Πόλης έδωσε το δικό της αίμα για την ελευθερία.

Και ενώ η Ελλάδα αιμορραγούσε και οι νέοι της Πόλης θυσίαζαν την ίδια τους την εστία, έχει μεγάλη ιστορική σημασία να δούμε τι συνέβαινε την ίδια στιγμή στη διπλωματική σκακιέρα της γειτονιάς μας.

Γιατί η ιστορία διδάσκει όχι μόνο μέσα από τον ηρωισμό, αλλά και μέσα από τις συγκρίσεις.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η επίσημη Τουρκία ακολούθησε μια πολιτική που οι ιστορικοί ονομάζουν «επιτήδεια ουδετερότητα».

Παρότι είχε υπογράψει το 1939 Αγγλογαλλοτουρκικό Σύμφωνο Αλληλοβοήθειας και δεσμευόταν από το Βαλκανικό Σύμφωνο να συνδράμει την Ελλάδα σε περίπτωση επίθεσης στα σύνορά της, όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, αθέτησε τις υπογραφές της.

Αντί να σταθεί στο πλευρό των Συμμάχων, επέλεξε ένα ύπουλο διπλό παιχνίδι.

Από τη μία πλευρά, διαπραγματευόταν με τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, αποσπώντας οικονομική βοήθεια και σύγχρονο οπλισμό, με την υπόσχεση ότι «κάποια στιγμή» θα μπει στον πόλεμο.

Από την άλλη πλευρά, τον Ιούνιο του 1941 —τη στιγμή ακριβώς που η Ελλάδα βρισκόταν υπό γερμανική μπότα— η Άγκυρα υπέγραψε Σύμφωνο Φιλίας και Μη Επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ.  

Μέχρι και το 1944, τροφοδοτούσε τη γερμανική πολεμική βιομηχανία με χιλιάδες τόνους μεταλλεύματος χρωμίου, ενός υλικού απολύτως απαραίτητου για την κατασκευή των γερμανικών αρμάτων μάχης και όπλων.

Την ίδια περίοδο, στο εσωτερικό της χώρας, ενώ απόφευγε τον πόλεμο στα σύνορα, εξαπέλυσε έναν ακήρυχτο πόλεμο κατά των μειονοτήτων της:

Το 1941 επιστράτευσε, δια της βίας, τους Ρωμιούς, τους Αρμένιους και τους Εβραίους της Πόλης και τους έστειλε στα περιβόητα τάγματα αναγκαστικής εργασίας κάτω από εξοντωτικές συνθήκες «Είκοσι Ηλικίες» (ή «Είκοσι Κλάσεις»), γνωστά στην τουρκική ιστοριογραφία ως Yirmi Kur’a İhtiyatlar (ή Yirmi Kur’a Askerlik)».

Ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος;

Πέρα από τον στρατιωτικό έλεγχο, η απομάκρυνση των μειονοτήτων είχε ως στόχο την οικονομική τους εξασθένηση.

Καθώς οι άνδρες έλειπαν, οι επιχειρήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη χρεοκόπησαν ή πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές, ανοίγοντας τον δρόμο για τον διαβόητο Φόρο Περιουσίας (Varlık Vergisi) που επιβλήθηκε το 1942.  

Το 1942, λοιπόν, η Τουρκία επέβαλε τον ληστρικό Φόρο Περιουσίας, το «Βαρλίκι», στέλνοντας στα λατομεία του Άσκαλε, στα βάθη της Ανατολίας, όσους προγόνους σας δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα υπέρογκα ποσά.

Και η κορύφωση αυτού του διπλού παιχνιδιού γράφτηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1945.

Όταν ο πόλεμος είχε ουσιαστικά τελειώσει, όταν η Γερμανία κατέρρεε και οι Σύμμαχοι είχαν ξεκαθαρίσει στη Διάσκεψη της Γιάλτας πως όποιο κράτος δεν κηρύξει τον πόλεμο στον Άξονα μέχρι την 1η Μαρτίου δεν θα γίνει δεκτό ως ιδρυτικό μέλος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Πέντε ημέρες πριν λήξει η προθεσμία, χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα, χωρίς να θυσιάσει ούτε έναν στρατιώτη, εξασφάλισε θέση στο τραπέζι των νικητών, απολαμβάνοντας όλα τα οφέλη της ειρήνης.

Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Υπάρχουν και σήμερα σύμμαχοι και εταίροι που παριστάνουν τον επιτήδειο ουδέτερο και κρατούν ίσες αποστάσεις μεταξύ θύτη και θύματος.

Σε θέματα που αφορούν στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Τι άραγε εννοούν όταν μας παροτρύνουν «να τα βρούμε με την Τουρκία»;

Όταν μας παροτρύνουν να συζητήσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις, οι οποίες είναι έωλες και δεν εδράζονται στο Διεθνές Δίκαιο;

Για να μην αναφερθώ στην πρόσφατη έγκριση του ανυπόστατου, ψευδεπίγραφου, παράνομου και εξόχως προκλητικού τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019 από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης (Βεγγάζη/Τομπρούκ), στις 20 Οκτωβρίου 2026, κίνηση που επανέφερε στο προσκήνιο ένα από τα πιο παράδοξα και έωλα «νομικά» κατασκευάσματα στη σύγχρονη ιστορία του Δικαίου της Θάλασσας.

Η κεντρική λογική της Άγκυρας και της Λιβύης δεν είναι ότι τα ελληνικά νησιά (Κρήτη, Κάσος, Κάρπαθος, Ρόδος) δεν υπάρχουν φυσικά στον χάρτη, αλλά ότι δεν δικαιούνται καθόλου υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) πέραν των 6 ναυτικών μιλίων των χωρικών τους υδάτων.

Εξαφανίζοντας νομικά τις θαλάσσιες ζώνες των νησιών, η Τουρκία και η Λιβύη ισχυρίζονται ότι οι ηπειρωτικές τους ακτές προβάλλονται ανεμπόδιστα η μία απέναντι στην άλλη.  

Αν είχαμε μάλιστα μπροστά μας έναν χάρτη της περιοχής, θα βλέπαμε τον παραλογισμό σε όλο του το μεγαλείο!!!

Την στρεψοδικία σε όλη της την έκταση!!!

Έναν ευφάνταστο διαγώνιο θαλάσσιο διάδρομο που χαράσσει το μνημόνιο, δείχνοντας πώς οι προβολές των ακτών της νοτιοδυτικής Τουρκίας και της ανατολικής Λιβύης «υπερπηδούν» την ανατολική Κρήτη, την Κάσο, την Κάρπαθο και τη Ρόδο!!!!!

Βέβαια, η Ελλάδα δεν μένει άπραγη!

Την απόφαση κύρωσης του ψευδεπίγραφου τουρκο-λιβυκού μνημονίου καταδίκασαν οι ΗΠΑ με διορθωτική δήλωσή τους.

Την καταδικάζουν, με κοινή τους δήλωση που ανέγνωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, η Ελλάδα, η Κύπρος η Αίγυπτος, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τα 27 Κ-Μ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την καταδίκασε ο ΓΓ του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Και έπεται συνέχεια……  

Κυρίες και κύριοι, αγαπητά μου παιδιά,

Η ιστορία όμως δεν γράφεται μόνο στα διπλωματικά πρωτόκολλα των επιτήδειων.

Γράφεται στη συνείδηση της ανθρωπότητας.

Το 1940, η Ελλάδα θα μπορούσε κι εκείνη να είχε επιλέξει τον δρόμο του υπολογισμού, της ουδετερότητας ή της συναλλαγής με τον ισχυρό.

Αν το είχε κάνει, ίσως οι πόλεις της να μην είχαν γκρεμιστεί.

Θα είχε χάσει όμως την ψυχή της.

Επέλεξε τον δρόμο της τιμής και της ελευθερίας.

Όταν σήμερα, εσείς οι μαθητές της Πόλης, περπατάτε στη Μεγάλη Οδό του Πέραν και περνάτε μπροστά από την γαλανόλευκη που κυματίζει στο Σισμανόγλειο Μέγαρο, ή μπροστά από τον πιο ταπεινό δρόμο που ευρίσκεται το Γενικό Προξενείο, ή τον σταθμό του Σίρκετζι, να θυμάστε πως εδώ, πριν από 86 χρόνια, οι πρόγονοί σας, κάποιοι νέοι σαν εσάς, έκαναν την υπέρτατη επιλογή ελευθερίας.

Να είστε υπερήφανοι για τις ρίζες σας, για τη γλώσσα σας και για το ήθος ενός έθνους που, στις πιο σκοτεινές ώρες της ανθρώπινης ιστορίας, προτίμησε να πέσει μαχόμενο παρά να ζήσει γονατιστό.  

Ολοκληρώνοντας την σημερινή μου ομιλία, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι ο Ελληνικός λαός, έχοντας συναίσθηση της ιστορικής του συνέχειας και του βάρους της ένδοξης ιστορίας που κουβαλάει στους ώμους του, είναι έτοιμος να βροντοφωνάξει ξανά το “ΟΧΙ” ως αυτονόητη απάντηση έναντι οιουδήποτε ανιστόρητου αναθεωρητισμού, έναντι οιασδήποτε προσπάθειας αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Κυρίες και κύριοι,

Οι θυσίες των Ελλήνων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν αποτελούν μόνο σελίδες ηρωισμού, αλλά σπορά ελευθερίας, προόδου, ευημερίας και εθνικής ενότητας, οι καρποί της οποίας εξακολουθούν να μας τρέφουν ως έθνος.

Αυτό το διαχρονικό μήνυμα της αυταπάρνησης που οδηγεί στην ενότητα και στη συλλογική ανάταση σας καλώ να κρατήσετε σήμερα όλοι εσείς που τιμάτε με την παρουσία σας την ιστορική επέτειο στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, διότι η γνώση του παρελθόντος μας και η συνείδηση της Ιστορίας μάς διδάσκει τον τρόπο για να διαμορφώσουμε το αύριο της χώρας μας.  

Μίας Ελλάδας ισχυρής σε κάθε επίπεδο, μιας Ελλάδας με βαρύ αποτύπωμα στην διεθνή κονίστρα.

Μία Ελλάδα της ευημερίας για τον λαό μας!

Μία Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας αλλά και υπερασπιστή της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα,

Χρόνια πολλά στην Ομογένεια της Πόλης,

Ζήτω το Έθνος,

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!»