ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ: Παραιτήσεις Αντιδημάρχων – Μηδέν διαζύγια!

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

<< Παραιτούμαι, επαναστατώ, αλλά στη μαμά παράταξη θα μείνω!>>

Σατιρικό χρονογράφημα – Γιατί στην Αιγιάλεια ακόμα και η επανάσταση χρειάζεται την άδεια της μαμάς!

Στον Δήμο Αιγιαλείας φαίνεται πως ανακαλύφθηκε ένα νέο πολιτικό φαινόμενο, που θα πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως ξεχωριστό μάθημα: <<Η τέχνη της ηρωικής παραίτησης χωρίς πολιτική αποχώρηση>>.

Πέντε αντιδήμαρχοι, μέχρι στιγμής, έχουν πει το μεγάλο <<ΑΝΤΙΟ>>!

Βροντερό, περήφανο, σχεδόν επαναστατικό!

Έτριξαν οι καρέκλες, αναστέναξαν τα γραφεία, συγκλονίστηκαν οι σφραγίδες και κόντεψαν να πέσουν από τους τοίχους τα κάδρα!

Και εκεί που ο απλός δημότης περίμενε να ακούσει το μεγάλο πολιτικό << ως εδώ και μη παρέκει>>, ήρθε η ιστορική διευκρίνιση:

<<Παραιτούμαστε, αλλά παραμένουμε στην παράταξη!>>

Μάλιστα!

Δηλαδή, φεύγουμε από το δωμάτιο, αλλά κρατάμε το κλειδί, την παντόφλα, την πιτζάμα και το δικαίωμα να ανοίγουμε το ψυγείο της μαμάς!

Αυτό δεν είναι πολιτική ρήξη, αγαπητοί μου.

Είναι οικογενειακό καβγαδάκι με εγγυημένη επιστροφή στο κυριακάτικο τραπέζι!

Γιατί, κύριοι, η παραίτηση δεν είναι απλώς να παραδώσεις τα κλειδιά του αντιδημαρχιακού γραφείου και να κρατήσεις το πολιτικό σου δωμάτιο στην ίδια πολυκατοικία.

Αν διαφωνείς τόσο βαθιά ώστε να παραιτείσαι, τότε έχεις μπροστά σου και τη μεγάλη δοκιμασία:

ΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙΣ!

Να κόψεις τον πολιτικό ομφάλιο λώρο!

Να βγάλεις τις βοηθητικές ρόδες από το ποδήλατο!

Να πεις επιτέλους: <<Μαμά, μεγάλωσα! Θα κάνω δική μου πολιτική ζωή!>>

Αλλιώς, τι είδους επανάσταση είναι αυτή;

Επανάσταση με τάπερ από το πατρικό;

Ανταρσία με οικογενειακή ασφάλιση;

Πολιτική ρήξη με δικαίωμα επιστροφής και χωρίς χρέωση ακυρωτικών;

Και το ωραιότερο;

Μέχρι στιγμής έχουμε πέντε παραιτήσεις!

Σε λίγο ο Δήμος Αιγιαλείας θα χρειαστεί ειδικό γραφείο υποδοχής παραιτηθέντων αντιδημάρχων, με αριθμό προτεραιότητας, καφέ και πινακίδα:

«ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΩΝΤΑΙ!»

Φανταστείτε τώρα έναν καπετάνιο που δηλώνει ότι διαφωνεί με την πορεία του πλοίου, παραδίδει το πηδάλιο, αλλά επιμένει να ταξιδεύει στην ίδια καμπίνα, με το ίδιο πλήρωμα και την ίδια σημαία!

Και όταν τον ρωτούν <<Μα γιατί δεν κατεβαίνεις από το καράβι;>>, απαντά:

<<Διότι εγώ διαφωνώ με το ταξίδι, όχι με την κρουαζιέρα!>>

Ε, αυτό δεν είναι ανταρσία.

Είναι πολιτική κρουαζιέρα με όλα τα έξοδα πληρωμένα!

Και κάπου εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα που δικαιούται να θέσει ο δημότης:

Αν παραιτηθήκατε για λόγους αρχής, γιατί δεν προχωράτε μέχρι τέλους;

Αν δεν συμφωνείτε με την πολιτική πορεία, γιατί παραμένετε πολιτικά δεμένοι με την ίδια ομάδα;

Αν η παραίτηση είναι πράξη αξιοπρέπειας, γιατί να μη συνοδεύεται από μια καθαρή, ανεξάρτητη στάση;

Διότι η πολιτική μαγκιά, κύριοι, δεν μετριέται με το πόσο δυνατά κλείνεις την πόρτα.

Μετριέται με το αν έχεις το θάρρος να μην ξαναμπείς από το παράθυρο!

Να έχεις δική σου φωνή.

Να αναλάβεις το κόστος των επιλογών σου.

Και, κυρίως, να αποδείξεις ότι η παραίτηση δεν είναι ένα θεατρικό διάλειμμα ανάμεσα σε δύο πράξεις του ίδιου έργου!

Γιατί ο δημότης της Αιγιάλειας έχει χορτάσει από πολιτικά δράματα, ανακοινώσεις, συγκινήσεις και ηρωικές εξόδους που τελικά οδηγούν στο διπλανό δωμάτιο.

 ΥΓ. Η πραγματική πολιτική ανεξαρτησία δεν ανακοινώνεται με μισόλογα. Αποδεικνύεται με πράξεις. Και η μαγκιά δεν είναι να λες <<παραιτήθηκα>>. Είναι να μπορείς να πεις <<διαφωνώ, αποχωρώ και αναλαμβάνω το κόστος>>.

Γιατί, αγαπητοί μου, επανάσταση με την άδεια της μαμάς δεν γίνεται!