Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Γυρίζοντας με το πούλμαν από τις Μυκήνες πριν λίγο καιρό σε εκδρομή της Ιστορικής-Λαογραφικής Εταιρείας Αιγιαλείας, ο γράφων μιλώντας από μικροφώνου για τις ωραίες, τότε, εντυπώσεις του, πρότεινε η επόμενη «να είναι στους Δελφούς, για να συμπληρωθεί το γνωστό, παγκοσμίως, «τρίγωνο» Ολυμπία-Μυκήνες-Δελφοί»!
Πράγματι, λοιπόν, πριν λίγες μέρες, με μία λαμπρή λιακάδα να μας …ακολουθεί, κόντρα σε αρκετές μετεωρολογικές προβλέψεις, κι αφού κάναμε μια πρωϊνή στάση στην Ναύπακτο –η οποία, κατά σύμπτωση …εκείνη την ημέρα (10 Οκτωβρίου) εόρταζε την ιστορική επέτειο της γνωστής σπουδαίας ναυμαχίας του 1571 και το γραφικό ενετικό λιμανάκι της ήταν καταλλήλως …στολισμένο- συνεχίσαμε για Δελφούς, με μία ωραία …παρέα 42 Αιγιωτών και Αιγιωτισσών κυρίως.
Μετά από μία εμπεριστατωμένη εισήγηση της Προέδρου μας, για το «τι θα δούμε στους Δελφούς», ο γράφων ανέλαβε χρέη …ξεναγού της διαδρομής! Έτσι, λοιπόν, είδαμε τα Τριζόνια, το άλλο νησάκι απέναντί του -και με …αιγιώτικο «χρώμα- τον γνωστό Άη-Γιάννη (ορατά επίσης και τα δύο από το Αίγιο) και βεβαίως είδαμε και το Αίγιο μας από την Ρούμελη και όπως επεσήμανα το «κρουαζιερόπλοιο» (παροπλισμένο είναι γιατί το κείμενο αυτό θα διαβασθεί και από μη Αιγιώτες) να …λαμποκοπάει στον πρωϊνό ήλιο κάτω από την Παναγία μας την Τρυπητή. Αφού περάσαμε αρκετά όμορφα παραθαλάσσια χωριά, φθάσαμε στον «Άγιο Νικόλαο», όπου, μέχρι πριν …λίγα χρόνια ερχόταν το φέρυ από την πόλη μας και αντιστρόφως βέβαια, και …μελαγχόλησα που δεν έχουμε πια αυτή την ακτοπλοϊκή γραμμή. Κρίμα κι …άδικο!Αργότερα περάσαμε απέναντι από την Ιτέα και ο γράφων επεσήμανε ότι κάποτε (ήμουν πολύ μικρό παιδί αλλά το θυμάμαι) 4 –παρακαλώ- φέρυ μπόουτ μεγάλα πηγαινοέρχονταν καθημερινά από το Αίγιο, γεμάτα φορτηγά και Ι.Χ. φυσικά!!! Άλλες εποχές, περασμένα μεγαλεία… και διηγώντας τα να κλαίς! Τώρα το Αίγιο μας είναι αποκομμένο από θαλάσσης από την Στερεά Ελλάδα, αντί να …βελτιωνόμαστε, έχουμε γυρίζει πολύ πίσω! Ούτε ένα καράβι στο λιμάνι! Αποκομμένοι …γενικώς!
Πανέμορφη, λοιπόν, η διαδρομή από Ναύπακτο έως εκεί και λίγο πιο πέρα, που στρίψαμε …για Δελφούς, με γραφικούς ορμίσκους και τα γνωστά διβάρια (ιχθυοτροφεία).
Φθάσαμε, λοιπόν, και στους Δελφούς, στον «Ομφαλό της Γης», έτσι τους έλεγαν στην αρχαιότητα, αλλά η ονομασία παραμένει αφού, μάλιστα, απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από τα πέρατά της, έρχονται στην Ελλάδα μας για τους Δελφούς: Για το περίφημο άγαλμα του «ΗΝΙΟΧΟΥ», κι για άλλα πολλά που θαυμάζει κανείς στο Μουσείο και στον μεγάλο αρχαιολογικό χώρο, όπως το ναό του «Απόλλωνα», της «Προναίας Αθηνάς», το θέατρο κ.λ.π. και την γνωστή, τέλος, «Κασταλλία Πηγή» απ’ όπου η διάσημη στον …κόσμο του αρχαίου κόσμου, Πυθία «έβγαζε» τους περίφημους και αμφιλεγόμενους χρησμούς της! Πιο γνωστός το «ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήσκεις» αναλόγως με το που θα έβαζε ο ερωτών το κόμμα!!!
Ήταν μία πολύ όμορφη «εμπειρία» η βόλτα έως εκεί. Αλλά και υπέροχη και η …επέκτασή της στην πανέμορφη και κοσμοπολίτικη Αράχωβα που έχει αποκληθεί και «Μύκονος του χειμώνα» και στο γραφικό και ιστορικό Γαλαξείδι με τα υπέροχα «καπετανόσπιτα», αφού σπουδαία είναι η ναυτική του παράδοση! Και εις άλλες με …υγεία.
