Η κάλπη των προσκυνημένων

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Λένε πως ο λαός είναι σοφός. Τόσο σοφός, ώστε να εκλέγει εκείνους που επί χρόνια κατηγορεί για την κατάντια του τόπου. Κι ύστερα να τους ξαναψηφίζει. Με την ελπίδα πως κάποτε θα έρθει και η δική του σειρά στο μοίρασμα. Στο Αίγιο, στα χωριά της Αιγιάλειας, στις πλατείες και στα καφενεία, οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τα ίδια πρόσωπα. Ποιος είναι κοντά στον δήμαρχο. Ποιος έχει πρόσβαση σε αντιδήμαρχο. Ποιος μπορεί να σηκώσει ένα τηλέφωνο και να <<τακτοποιήσει>> μια υπόθεση. Ο ένας ονειρεύεται μια οκτάμηνη σύμβαση για το παιδί του. Ο άλλος μια δημοτική ανάθεση. Ο τρίτος ένα παράνομο πάρκιν για το κατσαριδάκι του. Κι ο τέταρτος αρκείται να φωτογραφηθεί δίπλα στον δήμαρχο, λες και θα αποκτήσει τίτλο ευγενείας. Και γύρω από την εξουσία, η γνωστή αυλή. Δημοτικοί παράγοντες, πρόθυμοι χειροκροτητές και ακούραστοι εγκωμιαστές. Άνθρωποι που το πρωί διαμαρτύρονται στο καφενείο και το βράδυ μοιράζουν συγχαρητήρια κάτω από τις δημοτικές αναρτήσεις. Στο μεταξύ, ο δημότης αναζητά πεζοδρόμιο χωρίς εμπόδια, δρόμο χωρίς λακκούβες και γειτονιά με επαρκή φωτισμό. Από το κέντρο του Αιγίου μέχρι τις πιο απομακρυσμένες κοινότητες, αυτά είναι τα αυτονόητα που δικαιούται να απαιτεί. Αλλά στο βασίλειο της επικοινωνίας ακόμη και τα αυτονόητα μπορούν να παρουσιαστούν ως θαύματα. Αλλάζει μια λάμπα; Φωτογραφία! Στρώνεται λίγη άσφαλτος; Αναπτυξιακός θρίαμβος! Καθαρίζεται μια πλατεία; Πανηγυρική ανακοίνωση! Αν μαζευτούν και τα σκουπίδια στην ώρα τους, δεν αποκλείεται να ακουστεί η φιλαρμονική από την πλατεία Αγίας Λαύρας.

Και δίπλα σε όλα αυτά, μια μερίδα της τοπικής ενημέρωσης που μοιάζει να βλέπει τα πράγματα μέσα από έναν διαρκώς εξωραϊστικό φακό.

Εκεί όπου οι πολίτες διατυπώνουν εύλογες ενστάσεις και προβληματισμούς, ορισμένα δημοσιεύματα ανακαλύπτουν επιτυχίες, θριάμβους και μεγαλόπνοα επιτεύγματα.

Γιατί η δημοσιογραφία δεν υπάρχει για να σκορπίζει θυμίαμα στους διαδρόμους της εξουσίας, αλλά για να φωτίζει όσα εκείνη ενδεχομένως θα προτιμούσε να μείνουν στη σκιά.

Αλλά ας μην παριστάνουμε τους αθώους. Η κακή δημοτική διοίκηση δεν επιβιώνει μόνο χάρη στην αλαζονεία των αρχόντων. Τρέφεται και από την ιδιοτέλεια των αρχομένων. Από τον δημότη που καταγγέλλει το ρουσφέτι, αλλά ζητά να προσληφθεί το παιδί του. Από τον επαγγελματία που απαιτεί διαφάνεια, εκτός αν πρόκειται για τη δική του δουλειά. Από εκείνον που βλέπει τις ελλείψεις, αλλά σιωπά επειδή <<έχουμε έναν άνθρωπο στον δήμο>>. Ασφαλώς υπάρχουν και έντιμοι αιρετοί, όπως υπάρχουν και πολίτες που δεν εμπορεύονται τη συνείδησή τους. Μόνο που η αξιοπρέπειά τους δεν πρέπει να πνίγεται στον θόρυβο των χειροκροτημάτων. Ο δήμος δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Ούτε τα χρήματα των δημοτών είναι προσωπική προίκα της εκάστοτε δημοτικής αρχής. Το τραγικό δεν είναι ότι κάποιοι δήμαρχοι συμπεριφέρονται σαν αφέντες. Είναι ότι βρίσκουν πρόθυμους υπηρέτες. Γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός ενός τόπου δεν είναι μόνο ο κακός δήμαρχος. Είναι κι εκείνος που γνωρίζει τις αδυναμίες του, αλλά τον ψηφίζει προσδοκώντας να βολευτεί. Κι έτσι, ενώ η Αιγιάλεια περιμένει να πάει μπροστά, κάποιοι εξακολουθούν να μετρούν την πρόοδο του τόπου με το πόσο κοντά καταφέρνουν να σταθούν στην καρέκλα της εξουσίας.