Βάλαμε στέμματα σε κλόουν και έγινε η ζωή μας τσίρκο

Χρονογράφημα του Γιάννη Παπαδόπουλου

Στην αρχή γελάσαμε.

Είχαν πλάκα.

Φώναζαν.

Πόζαραν.

Υπόσχονταν.

Όσο μεγαλύτερη η ανοησία, τόσο πιο δυνατό το χειροκρότημα.

Κι εμείς;

Εκεί.

Πρώτη σειρά.

Τους δώσαμε μικρόφωνα, καρέκλες, κλειδιά.

Στο τέλος, στέμματα.

Και ξαφνικά ο κλόουν έπαψε να είναι αστείος.

Σοβάρεψε.

 Έγινε αφεντικό.

Το τσίρκο άναψε τα φώτα του..

Οι ακροβάτες ισορροπούσαν πάνω σε χρέη και λογαριασμούς.

Οι ταχυδακτυλουργοί εξαφάνιζαν τις ευθύνες της καθημερινότητας.

Οι θηριοδαμαστές μάς ήθελαν ήσυχους!!!!!

Μέχρι που τα θηρία λύθηκαν.

 Η παράσταση κάθε τόσο άλλαζε.

Τα ίδια πρόσωπα με άλλο κοστούμι.

Τα ίδια λόγια με άλλο μικρόφωνο.

Τα ίδια λάθη με εισιτήρια ακριβότερα.

Κι εμείς συνεχίζαμε.

Άλλος χειροκροτούσε.

Άλλος γκρίνιαζε.

Άλλος έλεγε:

<<Δεν βαριέσαι. Όλοι ίδιοι είναι>>.

Η πιο βολική φράση που εφηύρε ποτέ το κοινό.

Γιατί έτσι δεν φταίει κανείς.

Ούτε αυτοί.

Ούτε εμείς.

Μόνο η κακή μας τύχη.

Όμως η αλήθεια είναι πιο άβολη.

Τα τσίρκα δεν φυτρώνουν μόνα τους.

Τα στήνουμε.

Με τη σιωπή μας.

Με τη συνήθειά μας.

Με το <<έλα μωρέ>>.

Με το <<και τι μπορώ να κάνω εγώ;>>.

Κάποτε μπερδέψαμε τη φασαρία με την αξία.

Το θράσος με τη δύναμη.

Το ψέμα με την ελπίδα.

Και τον κλόουν με τον βασιλιά.

Τώρα κοιτάμε γύρω μας και απορούμε.

Πώς έγινε η ζωή μας τσίρκο;

Μα είναι απλό.

Όταν βάζεις στέμμα στον κλόουν,

δεν γίνεται εκείνος βασιλιάς.

Γίνεται το βασίλειο τσίρκο.