Ι. Βαρδακαστάνης στο aigiovoice.gr: Το όραμα του Νίκου Ανδρουλάκη είναι μια Ελλάδα για όλους και όχι για λίγους και εκλεκτούς

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΗΣ ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΡΔΑΚΑΣΤΑΝΗ ΣΤΟ AIGIOVOICE

Σε μια περίοδο έντονων πολιτικών αναζητήσεων, αλλά και αυξημένων κοινωνικών πιέσεων, ο γραμματέας της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής Ιωάννης Βαρδακαστάνης μιλά στο aigiovoice για τις προτεραιότητες του κόμματος, την πρόταση διακυβέρνησης του Νίκου Ανδρουλάκη και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία. Με ιδιαίτερη αναφορά στα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, αλλά και στις ανάγκες της Αχαΐας και της Αιγιάλειας, περιγράφει τις πολιτικές προτεραιότητες που θέτει το ΠΑΣΟΚ για την επόμενη ημέρα.

  • Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη πολιτική περίοδο, με την κοινωνία να αναζητά ξανά μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Ταυτόχρονα όμως βλέπουμε ότι δημοσκοπικά η ΝΔ διατηρεί υπεροχή και πρωτιά ενώ το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί πίσω από τη νεοσύστατη ΕΛ.Α.Σ.. Ποιο πρέπει να είναι σήμερα το πολιτικό αφήγημα του ΠΑΣΟΚ και τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, μπορεί να το ξαναφέρει πιο κοντά στην κοινωνική πλειοψηφία;

Ο στόχος του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής είναι διαυγέστατος: «Μια χώρα να μας χωρά». Πολιτική αλλαγή εδώ και τώρα, με αξιοπιστία, κοινωνική δικαιοσύνη και ένα τολμηρό, συνεκτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Αυτό ακριβώς παρουσίασε ο Νίκος Ανδρουλάκης στη ΔΕΘ. Όχι έναν κατάλογο αποσπασματικών υποσχέσεων, αλλά ένα κυβερνητικό πρόγραμμα με λύσεις για την ακρίβεια, το παραγωγικό μοντέλο, την εργασία, το ιδιωτικό χρέος, το δημογραφικό, την υγεία, την παιδεία και τη λειτουργία του κράτους.

Η χώρα δεν χρειάζεται ούτε τη συνέχιση μιας κυβέρνησης που έχει κουράσει και απογοητεύσει, ούτε μια ανακύκλωση προσώπων και πρακτικών που έχουν ήδη κριθεί από τους πολίτες και την ιστορία. Χρειάζεται μια σοβαρή, προοδευτική δύναμη διακυβέρνησης, με τον Νίκο Ανδρουλάκη στο τιμόνι: έναν σύγχρονο Ευρωπαίο ηγέτη που δεν λαϊκίζει, δεν δημαγωγεί, δεν έχει εξαρτήσεις και μπορεί να εγγυηθεί θεσμική σοβαρότητα και πολιτική αυτονομία.

Για το ιδιωτικό χρέος, προτείνουμε την προστασία της πρώτης κατοικίας, την δυνατότητα εξαγοράς δανείων με δίκαιους όρους και ρύθμιση οφειλών έως 120 δόσεις με κούρεμα τόκων και προσαυξήσεων.

Παράλληλα, υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο για την παραγωγή και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος και της τεκμαρτής φορολόγησης, σταδιακή μείωση της προκαταβολής φόρου και αύξηση του ορίου απαλλαγής ΦΠΑ. Υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις για το δημογραφικό, την υγεία, την παιδεία, τη στήριξη των ατόμων με αναπηρία και, βεβαίως, για ένα κράτος περισσότερο διαφανές και αποτελεσματικό.

Αυτό είναι που μπορεί να φέρει το ΠΑΣΟΚ ακόμη πιο κοντά στην κοινωνική πλειοψηφία, να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε απλώς η αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία, αλλά η έτοιμη, αξιόπιστη και προγραμματικά συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

  • Η κοινωνία πιέζεται από την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, το κόστος της καθημερινότητας και την ανασφάλεια για το αύριο. Πιστεύετε ότι η ελληνική πολιτεία μπορεί να απαντήσει ουσιαστικά σε αυτά τα προβλήματα; Πείθει τους πολίτες και ειδικά τους νέους ή μήπως εκεί υπάρχει το πρόβλημα; Διότι πολίτες νιώθουν ότι απογοητεύτηκαν απανωτά τα τελευταία χρόνια…

Η ελληνική πολιτεία έχει τη δυνατότητα να απαντήσει. Αυτό που χρειάζεται είναι διαφορετική πολιτική κατεύθυνση και διαφορετικές προτεραιότητες. Λύσεις υπάρχουν και ο Νίκος Ανδρουλάκης τις παρουσίασε με σαφήνεια στη ΔΕΘ μέσα από ένα συνολικό πρόγραμμα. Το πρόβλημα είναι ότι από την κυβέρνηση Μητσοτάκη απουσιάζει η πολιτική βούληση να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια, τις ανισότητες και τις παθογένειες που επιβαρύνουν καθημερινά την κοινωνία.

Οι νέοι άνθρωποι δεν πείθονται με ένα επίδομα της στιγμής ή με μια εφαρμογή που κατεβάζουν στο κινητό τους. Θέλουν προοπτική. Θέλουν μισθούς που να επιτρέπουν αξιοπρεπή ζωή, προσιτή κατοικία, δημόσια παιδεία και υγεία που να λειτουργούν, προστασία στην εργασία και εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Όταν ένας νέος εργάζεται και δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι, όταν ένα ζευγάρι αναβάλλει τη δημιουργία οικογένειας εξαιτίας του κόστους ζωής, όταν η ακρίβεια καταπίνει το εισόδημα, τότε η απογοήτευση μετατρέπεται σε βαθιά κοινωνική και πολιτική ανασφάλεια.

Γι’ αυτό η πρόταση του ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα αποσπασματικά. Στο στεγαστικό προβλέπουμε φορολογικά κίνητρα για να επιστρέψουν κλειστές κατοικίες στη μακροχρόνια μίσθωση, περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων και πλαφόν στις αυξήσεις ενοικίων σε ζώνες μεγάλης πίεσης και κατάργηση της GoldenVisa. Στο δημογραφικό προτείνουμε περισσότερους ολοήμερους βρεφονηπιακούς σταθμούς, μηδενισμό του ΦΠΑ στα βασικά βρεφικά είδη, μηνιαία στήριξη 200 ευρώ για παιδιά έως τριών ετών με εισοδηματικά κριτήρια, προσαρμογή της φορολογικής κλίμακας στις ανάγκες των οικογενειών και σημαντική ελάφρυνση του ΕΝΦΙΑ για πολύτεκνες οικογένειες.

Στην εργασία, προτείνουμε την επαναφορά της δύναμης των συλλογικών συμβάσεων, τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τους κοινωνικούς εταίρους, την κατάργηση του 13ωρου και την πιλοτική τετραήμερη εργασία με πλήρεις αποδοχές. Στην ακρίβεια, δεν αρκούμαστε σε επιδοτήσεις που τελικά συντηρούν τις υψηλές τιμές. Μιλάμε για πραγματικούς ελέγχους, φορολόγηση υπερκερδών, μείωση ΦΠΑ και Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, ενίσχυση της προστασίας του καταναλωτή και συγκεκριμένο στόχο μείωσης του ενεργειακού κόστους.

Και δίπλα σε αυτά υπάρχουν προτάσεις για την αναβάθμιση των νοσοκομείων και των αποδοχών γιατρών, νοσηλευτών και προσωπικού, για το ολοήμερο δημόσιο σχολείο, για την πρώτη κατοικία και το ιδιωτικό χρέος, για τους συνταξιούχους και για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Δεν λέμε απλώς στους πολίτες ότι κατανοούμε το πρόβλημά τους. Τους παρουσιάζουμε ένα διαφορετικό μοντέλο διακυβέρνησης που συνδέει το εισόδημα με τη στέγη, την εργασία με την οικογένεια, την παραγωγή με την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος. Αυτό παρουσίασε ο Νίκος Ανδρουλάκης στη ΔΕΘ και αυτή είναι η κυβερνητική πρόταση που καταθέτει σήμερα το ΠΑΣΟΚ.

  • Έχετε αφιερώσει μεγάλο μέρος της πολιτικής και κοινωνικής σας διαδρομής στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία. Αν κάναμε έναν απολογισμό της Ελλάδας των τελευταίων 20-30 ετών, πόσο πραγματικά έχουμε προχωρήσει στο ζήτημα της προσβασιμότητας; Έχουμε αλλάξει νοοτροπία ή εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε την αναπηρία περισσότερο ως «κοινωνική παροχή» και λιγότερο ως ζήτημα ισότιμων δικαιωμάτων;

Έχουν γίνει βήματα, και δεν πρέπει να τα υποτιμούμε. Η αναπηρία έχει μπει περισσότερο στο δημόσιο διάλογο, υπάρχουν θεσμικές κατακτήσεις, μεγαλύτερη ορατότητα και περισσότερη συνειδητοποίηση. Όμως η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας δεν έχει κάνει ακόμη τη βαθιά μετάβαση από τη λογική της παροχής στη λογική του δικαιώματος.

Η προσβασιμότητα είναι βασική προϋπόθεση ελευθερίας. Στην Ελλάδα ακόμη αντιμετωπίζεται ως τεχνική λεπτομέρεια σε αρκετές περιπτώσεις. Όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να μπει σε ένα σχολείο, σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ένα μέσο μεταφοράς ή σε έναν χώρο εργασίας, έχουμε καταπάτηση δικαιώματος, όχι απλά μια αστοχία υποδομής.

Η κοινωνία έχει προχωρήσει, αλλά ακόμη έχει πολύ δρόμο. Τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες ή/και σπάνιες παθήσεις αντιμετωπίζονται με όρους φιλανθρωπίας ή εξαίρεσης, ενώ το ζητούμενο είναι ισότητα, αυτονομία και πλήρης συμμετοχή. Αυτός είναι ο πυρήνας της διεκδίκησης, να μη χρειάζεται κανείς να ζητά ως χάρη αυτό που δικαιούται ως πολίτης.

  • Στην πράξη, όμως, ένας άνθρωπος με αναπηρία εξακολουθεί να συναντά εμπόδια στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις μετακινήσεις, στην εκπαίδευση και στην εργασία. Ποιο θεωρείτε ότι είναι σήμερα το μεγαλύτερο «αόρατο» εμπόδιο: οι υποδομές, η νομοθεσία, η εφαρμογή της ή τελικά η ίδια η κοινωνική αντίληψη; Και τι θα έπρεπε να αλλάξει άμεσα;

Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ο συνδυασμός όλων αυτών. Έχουμε προβλήματα στις υποδομές, έχουμε νόμους που δεν εφαρμόζονται, έχουμε υπηρεσίες που δεν είναι έτοιμες να εξυπηρετήσουν ισότιμα, αλλά πίσω από όλα αυτά υπάρχει η βαθύτερη κοινωνική αντίληψηότι η προσβασιμότητα είναι κάτι δευτερεύον, κάτι που θα γίνει «όταν υπάρξει χρόνος ή χρήμα».

Αυτό πρέπει να τελειώσει. Η προσβασιμότητα πρέπει να μπει στον πυρήνα κάθε δημόσιας πολιτικής και είμαστε περήφανοι που στο ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής κάθε μας πολιτική πρόταση συμπεριλαμβάνει και τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες ή/και σπάνιες παθήσεις, όπως η συνταξιοδότηση γονέων παιδιών με αναπηρία στα 55 έτη και η καταβολή πλήρους εθνικής σύνταξης σε συνταξιούχους με αναπηρία 67%και άνω.

Άμεσα χρειάζονται τρία πράγματα: καθολικός έλεγχος εφαρμογής της νομοθεσίας, συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα για προσβάσιμες δημόσιες υποδομές και πραγματική συμμετοχή των ίδιων των ατόμων με αναπηρία στον σχεδιασμό των πολιτικών. Το κεντρικό μας σύνθημα ήταν και παραμένει ένα: Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς.

  • Ως άνθρωπος που έχει βρεθεί σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, πού θα τοποθετούσατε σήμερα την Ελλάδα σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο θέμα της προσβασιμότητας και της συμπερίληψης; Υπάρχουν τομείς στους οποίους μπορούμε να θεωρούμε ότι είμαστε πλέον μπροστά και άλλοι στους οποίους εξακολουθούμε να είμαστε πολύ πίσω;

Η Ελλάδα έχει κάνει σημαντική θεσμική πρόοδο, κυρίως ως προς την αναγνώριση των δικαιωμάτων και την ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής και διεθνούς ατζέντας για την αναπηρία. Υπάρχει πια βελτιωμένη ενημέρωση επί των ζητημάτων, υπάρχουν θεσμικά εργαλεία, υπάρχει πιο ξεκάθαρη γλώσσα δικαιωμάτων.

Όμως σε επίπεδο καθημερινής εφαρμογής εξακολουθούμε να υστερούμε. Άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει πιο συστηματικά στην προσβασιμότητα των μεταφορών, των δημόσιων χώρων, της ανεξάρτητης διαβίωσης, της υποστηριζόμενης εργασίας και της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης. Στην Ελλάδα συχνά έχουμε καλές διακηρύξεις, αλλά αδύναμη εφαρμογή.

Το μεγάλο μας έλλειμμα είναι στη συνέπεια. Να μη γίνεται κάθε βήμα αποσπασματικά, αλλά με εθνικό σχέδιο, πόρους, έλεγχο και λογοδοσία. Αν θέλουμε να συγκριθούμε με τις πιο προχωρημένες ευρωπαϊκές χώρες, πρέπει να περάσουμε από τη μεμονωμένη παρέμβαση στην καθολική προσβασιμότητα και από την προστασία στη συμπερίληψη.

  • Να έρθουμε και στη Δυτική Ελλάδα. Η Αχαΐα και ειδικότερα η Αιγιάλεια έχουν τις δικές τους ανάγκες, αλλά και σημαντικές δυνατότητες. Σκοπεύετε να βρεθείτε το επόμενο διάστημα στην περιοχή; Και ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε στους πολίτες της Αχαΐας για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τον ρόλο που μπορεί να παίξει η περιοχή στη νέα πολιτική και αναπτυξιακή πραγματικότητα της χώρας;

Η Αχαΐα και η Αιγιάλεια είναι περιοχές με ισχυρή κοινωνική, παραγωγική και πολιτική ταυτότητα. Έχουν ανάγκες, αλλά έχουν και μεγάλες δυνατότητες στον πρωτογενή τομέα, στον τουρισμό, στην εκπαίδευση, στην έρευνα, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στις υποδομές και στη διασύνδεση με τη Δυτική Ελλάδα συνολικά.

Βεβαίως σκοπεύω να βρεθώ στην περιοχή το επόμενο διάστημα, καθώς όπως ήδη γνωρίζετε, έχουμε δώσει μεγάλη σημασία στην επαφή μας με την περιφέρεια και τους ανθρώπους της. Μιλάμεάμεσα με την κοινωνία, ακούγοντας τα προβλήματά της και τις ανησυχίες της. Η πολυετής εμπειρία μου στο αναπηρικό κίνημα δεν μου επιτρέπει να κάθομαι απλά σε ένα γραφείο. Θέλω να συναντήσω πολίτες, στελέχη, παραγωγικούς και κοινωνικούς φορείς, ανθρώπους που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις ανάγκες του τόπου τους.

Η Αχαΐα και συνολικά η Δυτική Ελλάδα μπορούν να αποτελέσουν ισχυρό αναπτυξιακό πόλο, με επενδύσεις στις υποδομές, στήριξη της παραγωγής και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και πραγματικές ευκαιρίες για τους νέους ανθρώπους. Αυτή είναι και η δική μας αντίληψη στο ΠΑΣΟΚ–Κίνημα Αλλαγής: μια Ελλάδα που αναπτύσσεται ισόρροπα, με ισχυρές περιφέρειες και με την ανάπτυξη να μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή και ευκαιρίες για όλουςτους πολίτες:«Μια χώρα να μας χωρά».

Σχετικά άρθρα

- Advertisement -spot_img
- Advertisement -spot_img
- Advertisement - spot_img
- Advertisement -spot_img

Δείτε ακόμα