Πάτρα: Επιστολή συγκίνησης από τον Διευθυντή ΕΕΕΕΚ Αχαΐας για την απομάκρυνση παιδιών από την Κιβωτό της Αγάπης

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

Δεν είναι απλώς μια μεταφορά. Είναι μια δοκιμασία για την ανθρωπιά μας.

Του Διευθυντή του ΕΕΕΕΚ Αχαΐας, Σπύρου Ψαρρά

Στην εκπαίδευση υπάρχουν στιγμές που ο δάσκαλος αισθάνεται ότι η σιωπή είναι πιο βολική από τον λόγο. Υπάρχουν όμως και στιγμές που η σιωπή γίνεται συνενοχή.

Η επικείμενη μεταφορά των παιδιών της Κιβωτού της Αγάπης από την Πάτρα στην Κομοτηνή είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Εδώ και πολλά χρόνια έχω την τιμή να υπηρετώ ως Διευθυντής του ΕΕΕΕΚ Αχαΐας, όπου καθημερινά φοιτούν παιδιά που η ζωή δεν τους χάρισε εύκολες διαδρομές. Παιδιά με αναπηρίες, με σοβαρές δυσκολίες, αλλά και με μια απίστευτη δύναμη να προχωρούν μπροστά όταν τους προσφέρεις αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη: ασφάλεια, αγάπη και σταθερότητα.

Αυτές οι τρεις λέξεις είναι το θεμέλιο της ειδικής αγωγής.

Η πρόοδος ενός παιδιού δεν μετριέται μόνο με όσα μαθαίνει. Μετριέται με το αν νιώθει ασφαλές να εμπιστευθεί τον κόσμο. Με το αν χαμογελά όταν φτάνει στο σχολείο. Με το αν απλώνει το χέρι στον εκπαιδευτικό του χωρίς φόβο. Με το αν πιστεύει ότι και η αυριανή μέρα θα μοιάζει αρκετά με τη σημερινή ώστε να μη χρειαστεί να ξαναρχίσει τη ζωή του από την αρχή.

Αυτό ακριβώς έχουμε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Με κόπο.

Με επιμονή.

Με αμέτρητες ώρες δουλειάς από εκπαιδευτικούς, ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό, ειδικό βοηθητικό προσωπικό, θεραπευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και τους ανθρώπους της Κιβωτού της Αγάπης.

Η σχέση του σχολείου μας με την Κιβωτό δεν είναι μια τυπική συνεργασία μεταξύ δύο φορέων. Είναι μια κοινή πορεία που μετρά δεκαετίες. Κάθε παιδί που περνά την πόρτα του σχολείου κουβαλά τη δική του ιστορία. Και κάθε απόγευμα επιστρέφει σε ανθρώπους που γνωρίζουν τις ανάγκες του, τις δυσκολίες του, τις φοβίες του και τις μικρές καθημερινές του νίκες.

Αυτό το πλέγμα φροντίδας δεν δημιουργείται με αποφάσεις. Δημιουργείται με χρόνια ζωής δίπλα στα παιδιά.

Ως Διευθυντής έχω δει παιδιά που όταν πρωτοήρθαν δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν, να αποκτούν τρόπους έκφρασης. Έχω δει παιδιά που φοβούνταν κάθε αλλαγή να αποκτούν εμπιστοσύνη. Έχω δει οικογένειες να ξαναβρίσκουν ελπίδα επειδή γνώριζαν ότι τα παιδιά τους βρίσκονται σε ένα περιβάλλον που τα κατανοεί.

Τίποτε από αυτά δεν είναι αυτονόητο.

Και τίποτε από αυτά δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.

Γι’ αυτό και δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι μια τόσο καθοριστική απόφαση λαμβάνεται χωρίς να ακούγεται ουσιαστικά η φωνή όσων βρίσκονται καθημερινά δίπλα στα παιδιά.

Η επιστήμη της ειδικής αγωγής είναι ξεκάθαρη. Η συνέχεια στη φροντίδα, η σταθερότητα του περιβάλλοντος και οι σχέσεις εμπιστοσύνης αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη παιδιών με σύνθετες αναπηρίες και αυξημένες ανάγκες υποστήριξης. Η απότομη απομάκρυνση από το οικείο τους περιβάλλον μπορεί να επιφέρει έντονο ψυχικό στρες, απώλεια δεξιοτήτων, παλινδρόμηση και σοβαρές δυσκολίες προσαρμογής.

Αυτές δεν είναι προσωπικές απόψεις.

Είναι η καθημερινή εμπειρία κάθε ανθρώπου που υπηρετεί την ειδική εκπαίδευση.

Η Κιβωτός της Αγάπης, επί δεκαετίες, στάθηκε αρωγός σε παιδιά που πολλοί θεωρούσαν «δύσκολες περιπτώσεις». Με αυταπάρνηση, με συνέπεια και με αξιοσημείωτη αντοχή στις δυσκολίες, οι εργαζόμενοι, οι εθελοντές και οι διοικήσεις της συνέβαλαν ώστε δεκάδες παιδιά να μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια και να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, στις θεραπείες και στην κοινωνική ζωή.

Ασφαλώς κάθε δομή οφείλει να ελέγχεται, να αξιολογείται και να βελτιώνεται. Αυτό είναι χαρακτηριστικό ενός κράτους δικαίου. Όμως άλλο πράγμα η αξιολόγηση και άλλο η αποδόμηση ενός ολόκληρου πλαισίου φροντίδας χωρίς να έχει αποδειχθεί ότι η επόμενη ημέρα θα είναι καλύτερη για τα ίδια τα παιδιά.

Γιατί αυτό είναι το μοναδικό ερώτημα που έχει πραγματική σημασία:

Θα είναι καλύτερα τα παιδιά;

Όχι η διοίκηση.

Όχι οι υπηρεσίες.

Όχι οι αριθμοί.

Τα παιδιά.

Θα είναι καλύτερα όταν θα αποχωριστούν το σχολείο τους, τους εκπαιδευτικούς τους, τους θεραπευτές τους, τους συμμαθητές τους, τις καθημερινές τους συνήθειες και τους ανθρώπους που αποτελούν το σταθερό σημείο αναφοράς της ζωής τους;

Θα είναι καλύτερα όταν οι συγγενείς τους θα πρέπει να διανύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να τα αγκαλιάσουν;

Θα είναι καλύτερα όταν θα χρειαστεί να ξεκινήσουν ξανά από την αρχή την προσπάθεια να εμπιστευθούν έναν άγνωστο κόσμο;

Ως εκπαιδευτικός δεν έχω όλες τις απαντήσεις.

Έχω όμως ένα χρέος.

Να υπενθυμίσω ότι πίσω από κάθε διοικητική πράξη υπάρχουν πρόσωπα.

Πίσω από κάθε υπογραφή υπάρχει ένα παιδί.

Και πίσω από κάθε παιδί υπάρχει μια ιστορία που δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζεται ως υπηρεσιακό ζήτημα.

Η Πολιτεία έχει κάθε δικαίωμα να σχεδιάζει πολιτικές.

Έχει όμως και την υποχρέωση να ακούει εκείνους που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και της εκπαίδευσης.

Εύχομαι, έστω και την ύστατη στιγμή, να επικρατήσει η σύνεση, ο διάλογος και, πάνω απ’ όλα, το πραγματικό συμφέρον των παιδιών.

Γιατί τα παιδιά της Κιβωτού της Αγάπης δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν αυτό που κάθε παιδί δικαιούται.

Να συνεχίσουν να μεγαλώνουν εκεί όπου αισθάνονται ασφαλή.

Και αυτό δεν είναι μια πράξη φιλανθρωπίας.

Είναι μια πράξη δικαιοσύνης.

Σπύρος Ψαρράς

Διευθυντής ΕΕΕΕΚ Αχαΐας