Η Θρησκεία της Κερκίδας

ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν λίγες μέρες, χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους. Ούρλιαζαν, φώναζαν, άναβαν καπνογόνα, πετούσαν κροτίδες, αγκαλιάζονταν σαν να λύτρωσαν την πατρίδα από κάποια εθνική συμφορά. Πριν λίγα χρόνια, ακριβώς το ίδιο έκαναν οι αντίπαλοι. Άλλαξαν μόνο τα χρώματα, όμως η υστερία παρέμεινε ίδια.

Οι διαδηλώσεις αυτού του τύπου για μια ομάδα πολυεκατομμυριούχων παικτών, σηματοδοτούν τη βαθιά υπαρξιακή κενότητα μιας κοινωνίας που διψά να ανήκει κάπου, έστω και μέσα από δανεικές νίκες. Αναδεικνύουν επίσης την πνευματική μετατόπιση του ανθρώπου από τον πολίτη στον οπαδό, από τη σκέψη στο σύνθημα, από τη δημιουργία στην εκτόνωση.

Ο άνεργος πανηγυρίζει για τα εκατομμύρια του προέδρου. Ο κουρασμένος εργαζόμενος ουρλιάζει για το συμβόλαιο του ξένου σταρ. Ο άνθρωπος που δεν βγαίνει οικονομικά, αγοράζει καπνογόνα για να νιώσει για λίγες ώρες <<μεγάλος>>. Ένα έθνος που δυσκολεύεται να συγκινηθεί για την παιδεία, την επιστήμη, τον πολιτισμό και την κοινωνική αδικία, παραλύει από έκσταση επειδή μια μπάλα πέρασε μέσα από ένα στεφάνι.

Δεν είναι ο αθλητισμός το πρόβλημα. Ο αθλητισμός εξευγενίζει. Η οπαδική λατρεία όμως, γίνεται φυλή, θρησκεία, ψυχολογικό ναρκωτικό. Ο οπαδός δεν χαίρεται απλώς· αυτοκαταργείται μέσα στη μάζα. Δανείζεται ταυτότητα από μια φανέλα, επειδή δυσκολεύεται να χτίσει δική του.

Και κάπως έτσι, μέσα σε καπνούς, βεγγαλικά και αλλαλαγμούς, μια κοινωνία χειροκροτεί τον εκφυλισμό της, μέσω του όχλου που πανηγυρίζει μια νίκη που δεν άλλαξε ούτε τη ζωή του, ούτε τον χαρακτήρα του, ούτε το μέλλον του, απλά του χάρισε για λίγες ώρες την ψευδαίσθηση πως ανήκει κάπου, μέσα στο γενικό ναυάγιο της παρακμής.