Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!Η Σιωπή του Καραμανλή και το Τέλος της Μεταλλαγμένης ΝΔ
Το πρώτο συνέδριο χωρίς Καραμανλή δεν είναι μια εσωκομματική ιδιορρυθμία. Είναι πολιτικό μήνυμα ιστορικού βάρους. Και ίσως η αρχή μιας νέας πολιτικής εποχής.
Άρθρο Νίκου Ι. Νικολόπουλου
Προέδρου Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
πρ. Υφυπουργού – πρ. Βουλευτή Αχαΐας
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που δεν χρειάζονται κραυγές για να γραφτεί ιστορία. Αρκεί μια σιωπή. Μια απουσία. Μια άδεια καρέκλα.
Η απόφαση του Κώστα Καραμανλή να μην παραστεί στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι ένα απλό προσωπικό ή οργανωτικό γεγονός. Είναι πολιτική πράξη με βαθύ συμβολισμό. Είναι το πιο καθαρό μήνυμα αποστασιοποίησης από την πολιτική και ιδεολογική μετάλλαξη που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη οδηγείται σε κορυφαία κομματική διαδικασία χωρίς τη φυσική και πολιτική παρουσία ενός Καραμανλή. Και αυτό από μόνο του αποτελεί ιστορικό γεγονός.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν είναι ένας απλός σχολιαστής των εξελίξεων. Υπήρξε επί δώδεκα χρόνια αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας. Εκφράζει ένα συγκεκριμένο πολιτικό και ιστορικό ρεύμα μέσα στη λαϊκή, πατριωτική και κοινωνική βάση της παράταξης. Η απουσία του, λοιπόν, δεν είναι τυχαία. Είναι η κορύφωση μιας πορείας απομάκρυνσης από το μοντέλο εξουσίας που εγκαθίδρυσε το σημερινό Μέγαρο Μαξίμου.
Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Καραμανλής έχει μιλήσει επανειλημμένα – με θεσμική σοβαρότητα αλλά και σαφήνεια – για κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την πορεία της χώρας. Για τα εθνικά θέματα και τη λογική των «ήρεμων νερών». Για την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Για τις υποκλοπές και τη θεσμική εκτροπή. Για τη διαφθορά, τον συγκεντρωτισμό και την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της παράταξης.
Οι πρόσφατες παρεμβάσεις του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την «αδιαφανή, πελατειακή και ενίοτε σκανδαλώδη διαχείριση των κοινοτικών ενισχύσεων» αποτελούν νέο σαφές μήνυμα προς το Μαξίμου. Ο Καραμανλής δεν κρύβει πλέον την πολιτική του απόσταση από το λεγόμενο «επιτελικό κράτος».
Και η απόσταση αυτή έχει πλέον μετατραπεί σε ρήξη.
Το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν πάει ο Καραμανλής στο συνέδριο. Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς έφτασε η Νέα Δημοκρατία να πραγματοποιεί συνέδριο στο οποίο ο Καραμανλής δεν θέλει να συμμετάσχει.
Πώς έφτασε η παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή να φοβάται μήπως μιλήσει ο Κώστας Καραμανλής; Πώς έφτασε το Μαξίμου να αντιμετωπίζει τη μνήμη της ίδιας της παράταξης ως εσωτερική απειλή;
Η απάντηση είναι απλή αλλά σκληρή. Γιατί η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θυμίζει πλέον την παράταξη που ίδρυσε ο εθνάρχης. Μετατράπηκε σταδιακά σε έναν μηχανισμό εξουσίας χωρίς ιδεολογική ραχοκοκαλιά, χωρίς κοινωνικές αναφορές και χωρίς εθνική πυξίδα.
Η πολιτική αντικαταστάθηκε από την επικοινωνία. Η συλλογικότητα από τους αυλικούς. Η λαϊκή βάση από τους μηχανισμούς. Η θεσμική ευθύνη από τη διαχείριση εικόνας. Και κάπου εκεί χάθηκε η ψυχή της παράταξης.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Μαξίμου κινητοποιήθηκε τόσο έντονα για να μεταπείσει τον πρώην πρωθυπουργό. Δεν ήθελε απλώς την παρουσία του. Ήθελε τη νομιμοποίησή του. Ήθελε τη φωτογραφία της ενότητας. Ήθελε να αποφύγει τη βαριά πολιτική σημειολογία της απουσίας.
Αλλά η ιστορία δεν λειτουργεί με σκηνοθεσία. Η σιωπή του Καραμανλή ακούγεται ήδη πιο δυνατά από όλες τις ομιλίες που θα γίνουν στο συνέδριο. Και το μήνυμα που εκπέμπεται προς τη βάση της ΝΔ είναι σαφές: η παράταξη βρίσκεται σε βαθιά υπαρξιακή κρίση.
Την ίδια στιγμή, οι πληροφορίες περί πολιτικής κινητικότητας του Αντώνη Σαμαρά και περί πιθανής δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα εντείνουν την αίσθηση αποσύνθεσης στο εσωτερικό της κυβερνώσας παράταξης.
Δεν είναι ίδιες οι διαδρομές Σαμαρά και Καραμανλή. Δεν ταυτίζονται πολιτικά ούτε λειτουργούν συντονισμένα. Όμως η κοινή αφετηρία της δυσφορίας τους απέναντι στη σημερινή φυσιογνωμία της ΝΔ δημιουργεί ένα νέο πολιτικό τοπίο. Και αυτό το τοπίο προκαλεί ανησυχία στο Μαξίμου.
Διότι πλέον η κυβέρνηση δεν έχει μόνο πρόβλημα αντιπολίτευσης. Έχει πρόβλημα εσωτερικής νομιμοποίησης.
Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε ιστορική καμπή. Τα Τέμπη, οι υποκλοπές, η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η ακρίβεια, η ανασφάλεια και η συνολική κόπωση της κοινωνίας δημιουργούν ένα περιβάλλον βαθιάς πολιτικής αμφισβήτησης.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η χώρα χρειάζεται κάτι περισσότερο από επικοινωνιακή διαχείριση. Χρειάζεται εθνική επανεκκίνηση.
Χρειάζεται αποκατάσταση θεσμών. Χρειάζεται κοινωνική συνοχή. Χρειάζεται σοβαρότητα στα εθνικά θέματα. Χρειάζεται πολιτική αξιοπιστία. Χρειάζεται εθνική στρατηγική.
Και γι’ αυτό θεωρώ ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί σύντομα μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου, με συμφωνημένη εθνική γραμμή και σαφές πρόγραμμα θεσμικής και κοινωνικής αποκατάστασης.
Σε τέτοιες ιστορικές περιόδους, οι προσωπικότητες δεν μπορούν να μένουν αμέτοχες. Το λέω αυτό έχοντας πλήρη επίγνωση του βάρους των λέξεων μου.
Γνωρίζω τον Κώστα Καραμανλή εδώ και δεκαετίες. Από την πρώτη στιγμή της πολιτικής του διαδρομής στάθηκα δίπλα του. Στην Πάτρα, στο ξενοδοχείο «Αστήρ», ακούστηκε για πρώτη φορά μαζικά το κάλεσμα προς τον τότε διστακτικό ακόμη Κώστα Καραμανλή να μπει μπροστά για την ηγεσία της παράταξης. Από τότε μέχρι σήμερα παρέμεινα πολιτικά συνεπής και πιστός στις ίδιες αρχές.
Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η ιστορία ξαναχτυπά σήμερα την πόρτα του. Όχι για να επιστρέψει σε ένα κομματικό παιχνίδι. Όχι για να υπηρετήσει προσωπικές φιλοδοξίες. Αλλά γιατί η πατρίδα αναζητά σταθερότητα, σοβαρότητα και εθνικό προσανατολισμό.
Κανένας πατριώτης δεν μπορεί να αγνοήσει το κάλεσμα της ιστορίας όταν η χώρα εισέρχεται σε περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας.
Η Ελλάδα αλλάζει εποχή. Και ίσως η άδεια καρέκλα του Καραμανλή στο συνέδριο της ΝΔ να αποδειχθεί στο μέλλον όχι μια απουσία, αλλά η πρώτη εικόνα της Νέας Μεταπολίτευσης που ήδη αρχίζει να γεννιέται.
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
πρ. Υφυπουργός – πρ. Βουλευτής Αχαΐας
Κάνε κλικ και καμπανάκι
για να μαθαίνεις όσα θέλουν να σου κρύψουν
