Δρ Δημήτριος Γ. Μεταλληνός – «Τίμιος Σταυρός: προσοχή, … βλάπτει!»

            Διάγουμε, όσοι βέβαια το επιλέγουμε, την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία υψώνεται και τιμάται στον μέσον της ο Τίμος Σταυρός (Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως). Το σύμβολο, η προστασία, η καταφυγή και η σωτηρία του αγωνιζόμενου πνευματικά λαού Του.

Κι όμως…  «Ο Εσταυρωμένος ενοχλεί και παραβιάζει την ελευθερία των γονέων να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους ανάλογα με τις πεποιθήσεις τους». Σ’ αυτήν την απόφαση κατέληξε πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, κατόπιν μήνυσης μίας γυναίκας ιταλικής καταγωγής. Η είδηση αυτή δεν ξάφνιασε τους παροικούντες την αγορά, αλλά συνιστά αποκορύφωμα των πτώσεων ειδικών συμβόλων από τους δημόσιους χώρους της Ενωμένης Ευρώπης, κατά τα τελευταία χρόνια. Πριν από μερικά χρόνια, μάλιστα, απαγορεύτηκε στη βρετανίδα ρωμαιοκαθολική μαθήτρια Samantha Devine, να φοράει ένα σταυρουδάκι στο λαιμό της μέσα στο σχολείο της στο Gillingham της νοτίου Αγγλίας, την ίδια στιγμή που γίνονται αποδεκτά και σεβαστά (!) στο σύγχρονο ευρωπαϊκό σχολείο, σκουλαρίκια, βραχιόλια, δαχτυλίδια, κολιέδες και κάθε είδους χρυσαφικό και μπιζού. Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και η (ισλαμική) μαντίλα! Ομοίως η U.E.F.A. (Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) απαγόρευσε στους ποδοσφαιριστές των διοργανώσεών της, να κάνουν τον σταυρό τους ή να φορούν μπλούζες με φράσεις για τον Χριστό, γιατί δήθεν θίγονται τα ατομικά δικαιώματα των άλλων. Λες και οι Χριστιανοί δεν έχουν ατομικά δικαιώματα! Έτσι καταλήξαμε η Ευρώπη της 3ης μ.Χ. χιλιετίας, να μας αφήνει ελεύθερες μόνο τις… κολοκύθες από καινοφανείς εορτές, όπως αυτή του Halloween (του αγγλοσαξονικού καρναβαλιού), αφαιρώντας μας τα πλέον ιερά και αγαπητά σύμβολα. Κι αυτά τα περιστατικά δεν είναι τα μοναδικά στην «Ευρώπη των λαών και των πολιτισμών». Στο blog «A Western heart» αναφέρεται ότι εκατοντάδες εκατομμύρια Χριστιανοί φορούσαν τον σταυρό για αιώνες, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες «κάποιοι», ξαφνικά, ανακάλυψαν ότι αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την «ασφάλεια», δείχνοντας ότι είναι έτοιμοι να αφαιρέσουν οποιαδήποτε δικαιολογία, προκειμένου να περάσουν το μίσος τους για τον χριστιανισμό.

Η αντίχριστη επίθεση εξαπλώνεται πλέον ανεξέλεγκτη ιδίως στη Βρετανία, αλλά κατ’ επέκταση και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η υποτιθέμενη πολυπολιτισμική κοινωνία, ακόμη και (χριστιανικές) ήπειροι, όπως η Ευρώπη, που δίδαξαν τον πολιτισμό και κράτη που δημιούργησαν την Αναγέννηση, υποκλίνονται σήμερα στην ισοπέδωση της επιβαλλόμενης παγκοσμιοποίησης. Κι ας αλλάζει άρδην ο κόσμος μας! Κι ας εξαπλώνεται (κυρίως εκτός Ευρώπης) η Ορθοδοξία και κατ’ επέκταση ο ρωμαίικος ελληνισμός των Αγίων μας.

Αλήθεια, όμως, ποιά διαστροφή μπορεί να δημιουργήσει ο Εσταυρωμένος; Τελικά, είναι βάρβαρος; Ασφαλώς όχι, αφού συμβολίζει την εικόνα της χριστιανικής ειρηνικής επανάστασης, της μη βίας, η οποία διέσχισε ολόκληρο τον κόσμο θέτοντας τις (θε)ανθρωπιστικές αρχές, που έως τότε ήταν άγνωστες. Ο Εσταυρωμένος απλά απλώνει τα χέρια του αγκαλιάζοντας τα πάντα: τον φτωχό, τον πλούσιο, τον καλό, τον κακό, το φως, το σκοτάδι, τον χριστιανό, τον άθεο, την κουλτούρα, την πίστη …

Όμως, το διακριτικό του σημερινού σταυροφόρου, έχοντας ως πρόθεση την υπεράσπιση του Δικαιώματος του Ευρωπαίου πολίτη, καταλήγει να θίγει την ελευθερία των Χριστιανών, εκτός από τα ατομικά δικαιώματα. Η απαγόρευση του Σταυρού στον δημόσιο χώρο δεν συνιστά ουδετερότητα, αλλά ιδεολογική μεροληψία. Άλλωστε η απαγόρευση του Σταυρού δεν μπορεί να θεωρηθεί, ότι προστατεύει τους άλλους από τον Χριστιανισμό, αφού δεν αποτελεί κατεξοχήν σύμβολο της επιβολής, αλλά σύμβολο αγάπης, συγχώρεσης και θυσίας.

Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του ένας σύγχρονος ακαδημαϊκός δάσκαλος και κληρικός, ανέφερε – στο ερώτημα: «Γιατί πρέπει οι αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων να φέρουν την εικόνα του Χριστού ή έναν Εσταυρωμένο;» – τα εξής: «Για να θυμούνται όσοι δεν πιστεύουν στον Χριστό, ότι ακόμη κι Εκείνος επέτρεψε την σταύρωσή Του κι ότι έπεσε θύμα κακοδικίας»…

Όταν, προ εικοσαετίας περίπου, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος αγωνιζόταν για την αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, είχε πολλούς εχθρούς που έβλεπαν σ’ αυτή την πρωτοβουλία απειλή για την ειρηνική συνύπαρξη. Τότε, όμως, όπως και σήμερα, η παρακμάζουσα (Ενωμένη) Ευρώπη σιωπούσε και δυστυχώς εξακολουθεί να σιωπά. Ο πρόσφατος πόλεμος των συμφερόντων (αλλά και των πολιτισμών) στη Μέση Ανατολή, εδράζεται και στην προβληματική που εξετάζουμε…

Στη σημερινή Ελλάδα δεν αντιμετωπίζουμε ευτυχώς ακόμη (!) τέτοια προβλήματα, αφού στις περισσότερες αίθουσες των εκπαιδευτηρίων μας υπάρχει πάντα ο Εσταυρωμένος ή/και χριστιανικές εικόνες. Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι το πιο σημαντικό είναι τα ιδανικά που πρεσβεύει ο Σταυρός κι όχι το σύμβολο. Σίγουρα, όμως, κανείς δεν θα διαφωνήσει, ότι η απουσία του Σταυρού αποτελεί ένα μήνυμα. Και μάλιστα αρνητικό. Σοφή η παρακαταθήκη του Στρατηγού Μακρυγιάννη: «Και είπαν οι άθεοι που βάλανε εις τον όρκο μας να μην μαθαίνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας ενοχλήσουν οι αλλόθρησκοι. Και βγήκαν ακόμη να υποτιμήσουν την Εκκλησία, διότι έχει πολλή δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες. Εμείς, με σκιά μας τον Τίμιον Σταυρόν, πολεμήσαμε τους Τούρκους, εις κάστρα, σε βουνά, σε πεδιάδα και στα μπουρλότα. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την ΝΙΚΗ και έσωσε θρησκεία και πατρίδα και οικογένεια. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τόση μωρία μας! Και βρίσκουν οι πουλημένοι εις τους ξένους… Ντροπή Έλληνες!»