Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!«Καράβια βγήκαν στη στεριά και χταπόδια ανέβηκαν στα δένδρα!»
Σαν σήμερα, στις 7 Φεβρουαρίου 1963, η ακτογραμμή της Αιγιάλειας έζησε μια σκηνή που έμοιαζε βγαλμένη από ταινία τρόμου. Η θάλασσα στον Κορινθιακό άλλαξε πρόσωπο από τη μια στιγμή στην άλλη και ένα καταστροφικό παλιρροϊκό κύμα χτύπησε τις παραλίες γύρω από το Αίγιο, με μαρτυρίες της εποχής να μιλούν για νερό που εισχώρησε βαθιά στην ξηρά και σάρωσε ό,τι βρήκε μπροστά του.
Η εικόνα που έμεινε να στοιχειώνει τις τοπικές αφηγήσεις είναι σχεδόν σουρεαλιστική: «καράβια βγήκαν στη στεριά και χταπόδια ανέβηκαν στα δένδρα!». Κι όμως, αυτό ακριβώς περιέγραφαν όσοι είδαν βάρκες και καΐκια να «ταξιδεύουν» μακριά από την ακτή, ενώ ψάρια και θαλάσσια ζώα βρέθηκαν εκεί όπου πριν υπήρχε δρόμος, αυλές και χωράφια.
Τι προκάλεσε το κύμα στον Κορινθιακό
Παρότι στη συλλογική μνήμη το γεγονός συνδέθηκε συχνά με «υποθαλάσσιο σεισμό», η σύγχρονη επιστημονική καταγραφή δείχνει μια πιο συγκεκριμένη, γεωλογική αιτία: μια μεγάλη παράκτια και υποθαλάσσια κατολίσθηση ιζημάτων κοντά στις εκβολές του Σαλμενίκου ποταμού, δυτικά του Αιγίου. Σε σχετικές μελέτες το γεγονός καταγράφεται ως «ασεισμικά» προκληθέν τσουνάμι, δηλαδή ένα τσουνάμι που μπορεί να γεννηθεί από την κατάρρευση μαζών ιζήματος, ακόμη και χωρίς να προηγηθεί ένας ισχυρός σεισμός που να γίνει έντονα αισθητός.
Τα νούμερα για το ύψος του κύματος διαφέρουν ανάλογα με την πηγή, κάτι αναμενόμενο για γεγονότα που καταγράφηκαν σε μια εποχή με περιορισμένα όργανα και άμεσες μετρήσεις. Επιστημονικές αναφορές μιλούν για κύμα περίπου 6 μέτρων, ενώ δημοσιογραφικές περιγραφές της εποχής και μεταγενέστερα αφιερώματα ανεβάζουν την εκτίμηση αισθητά.
Η Αιγιάλεια μέσα σε λίγα λεπτά
Σύμφωνα με τον απολογισμό που αποδόθηκε τότε σε ρεπορτάζ και αναδρομές, το τσουνάμι άφησε πίσω του τέσσερις νεκρούς και 26 τραυματίες, με εκτεταμένες ζημιές σε σπίτια, καταστήματα, καλλιέργειες και σκάφη. Σε ορισμένες επιστημονικές καταγραφές, οι αριθμοί των θυμάτων και τραυματιών εμφανίζονται μικρότεροι, κάτι που δείχνει πόσο «ρευστή» ήταν η πληροφόρηση εκείνων των ωρών και ημερών.
Όσοι βρέθηκαν στην παραλία είδαν τη θάλασσα να αλλάζει επίπεδο απότομα, να υποχωρεί και να επιστρέφει επιθετικά, μετατρέποντας τη ζώνη της ακτής σε πεδίο συντριβής. Το πιο τρομακτικό στοιχείο δεν ήταν η διάρκεια, αλλά η ταχύτητα: η καταστροφή ήρθε «καρφί», μέσα σε χρόνο που δεν άφηνε περιθώρια αντίδρασης.
