Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Φέτος ήσαν τα πιο λαμπρά ονομαστήρια: του Σεσβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ επί τη εορτή του Οσίου Ιερωνύμου, του οποίου φέρει το όνομα.
15 Μητροπολίτες και Επίσκοποι ελάμπρυναν με την παρουσία τους στο Αίγιο, στο Μητροπολιτικό μας Ναό της «Φανερωμένης», την εορτή του Σεπτού Ποιμενάρχη μας, κατά τον Πανηγυρικό Εσπερινό. Και οι μισοί (και πλέον) εξ αυτών παρέμειναν και συλλειτούργησαν και κατά την κυριώνυμο ημέρα της εορτής σ’ ένα εξίσου λαμπρό «Συλλείτουργο»!
Πλήθος Αιγιωτών, Αιγιαλέων και Καλαβρυτινών και τις δύο ημέρες (14 και 15) συμπροσευχήθηκαν και ευχήθηκαν στον Δεσπότη μας, ο οποίος χαρούμενος ανταπέδωσε την αγάπη τους και στο Ναό, αλλά και στο Επισκοπείο το απόγευμα της Δευτέρας, όπου παρά πολλοί κληρικοί και λαϊκοί ευχήθηκαν στον Ποιμενάρχη μας: «Εις πολλά έτη Δέσποτα»….
Το παρόν σημείωμα δεν κάνει «ρεπορτάζ». Ίσως ελάχιστα, και πάντως χωρίς λεπτομέρειες…
Ο γράφων θα παραθέσει κάποια στοιχεία από τον Βίο του Αγίου Ιερώνυμου, διότι σε πολλούς δεν είναι και τόσο γνωστά τα γεγονότα της «αγιαστικής» βιοτής του:
Ο Άγιος Ιερώνυμος, ο Πεντάγλωσσος και σοφός γεννήθηκε το 347 στην περιοχή της Δαλματίας και σε ηλικία 7 ετών οι γονείς του τον έστειλαν στην Ρώμη, όπου έμεινε 15 χρόνια. Σε ηλικία 19 ετών βαπτίστηκε Χριστιανός και το 367 μετέβη στους Τρεβήρους για να συνεχίσει τις σπουδές του και το 372 στην Ακυλεία της Τεργέστης για τον ίδιο λόγο. Το 373 αποφάσισε να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους αλλά όταν έφτασε στην Αντιόχεια αρρώστησε βαριά και παραλίγο να πεθάνει. Έτσι πήρε τον δρόμο της ερήμου της Συρίας, όπου με άσκηση και προσευχή καθάρθηκε και αγιάστηκε. Το 378 γύρισε στην Αντιόχεια, όπου ο Επίσκοπος Παυλίνος τον χειροτόνησε, χωρίς την θέληση του, Πρεσβύτερο το 379. Όμως ο Ιερώνυμος ουδέποτε πλησίασε στο άγιο Θυσιαστήριο, προφανώς θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο για το μεγάλο αξίωμα της Ιεροσύνης. Το 380 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον Γρηγόριο Νύσσης και τον Αμφιλόχιο Ικονίου. Απ’ αυτούς διδάχτηκε την Θεολογία των ελλήνων πατέρων και έμαθε καλά την ελληνική γλώσσα. Αργότερα έχτισε δύο μοναστήρια στην Βηθλεέμ, στην οποία είχε φτάσει το 385. Μάλιστα σε ένα από αυτά έγινε ο ίδιος ηγούμενος.
Κοιμήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 420 και η Εκκλησία μας τον κατάταξε στην χορεία των Αγίων. Η μνήμη του τιμάται, από μεν την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 15 Ιουνίου, από δε τους Ρωμαιοκαθολικούς στις 30 Σεπτεμβρίου. Διασώθηκε μεγάλος αριθμός επιστολών του. Το σπουδαιότερο όμως έργο του είναι η μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Λατινικά. Και τέλος ολόκληρο το θεολογικό του σύστημα συνοψίζεται στην αρχή ότι η σωτηρία του ανθρώπου συντελείται μόνο μέσα στην Εκκλησία, διότι έξω από Αυτή υπάρχει η απώλεια, ο χωρισμός από τον Θεό και ο πνευματικός θάνατος.
Σπουδαίος λοιπόν ο Άγιος Ιερώνυμος και αξίως φέρει το όνομά του ο Δεσπότης μας! Μάλιστα ο Μητροπολίτης Σερρών κ. Θεολόγος τον χαρακτήρισε «στολίδι της Ελλαδικής Εκκλησίας». Εις πολλά έτη Δέσποτα…
